Ίντερνετ Ενώνει Ίντερνετ Χωρίζει
Στην αρχή, ήταν το τσατ με το πριβέ και το ignore του. Μετά μεταβήκαμε στο MSN με το add και το block/delete του. Τώρα εξελιχθήκαμε στο Facebook και άλλα social networks με το add και το delete, την επιλεκτική διαγραφή σχολίων ανάλογα με το πού βρίσκονται και γιατί.
Πριν χρόνια στην Αγγλία, γύρω στο 2002, τέθηκε ένα θέμα με τα κινητά και τα ζευγάρια. Πολλά ζευγάρια ανακοίνωναν ο ένας στον άλλο τον χωρισμό μέσω γραπτών μηνυμάτων. Αυτό βόλευε στην κάλυψη των συναισθημάτων, στην αποφυγή διαμαχών και γενικότερα στην εύκολη διάζευξη μεταξύ τους. Δε θα είχε ο ένας να ακούσει από τον άλλο βρισιές ούτε ερωτήσεις γιατί και πώς. Ακόμα και αν είχε αυτά, θα ήταν σε μορφή μηνύματος που μπορείς να διαγράψεις πριν καν δεις τι λέει, απλά κοιτώντας τον αποστολέα.
Σήμερα εξελισσόμαστε στο MSN και στο Facebook. Κάποιοι θα ανακοινώνουν ότι δε θέλουν άλλη σχέση και ένα block, ένα delete θα κάνει τη δουλειά. Το τηλέφωνο δε χρειάζεται να το απαντήσεις και ο άλλος θα πρέπει να έρθει να σε βρει αν έχει τόσο μεγάλο κόλλημα. Αλλά τότε μπορείς και πάλι να τον αποφύγεις. Το ίντερνετ βοηθά να γίνουν πολλές γνωριμίες, να ανταλλάξεις απόψεις, να μάθεις μερικά πράγματα για τον άλλο, να πεις και εσύ τα δικά σου προβλήματα. Όμως πια εύκολα σε μια διαμάχη ή και από το τίποτα, ίσως χωρίς λόγο, ίσως γιατί βαρέθηκες, μερικά κλικ αρκούν για τη διακοπή αυτής της σχέσης
Πώς θα το έκανες αυτό αν ήσασταν γνωστοί μέσω μιας παρέας με κάποιον που γνωρίζεις προσωπικά; Όχι τόσο εύκολα πάντως. Τώρα θες να μιλήσεις, να επικοινωνήσεις, αλλά ταυτόχρονα θες να είσαι και άγνωστος για να λες πιο πολλά και πιο εύκολα, για να μπορείς να λες πράγματα που ούτε ο κολλητός σου άνθρωπος δεν τα ξέρει.
Κι όμως, αργότερα, σε αυτόν που έχεις εκμυστηρευτεί τόσα πολλά, πιθανόν να επιλέξεις τη διαγραφή του και την απομάκρυνσή του από τη ζωή σου μια και καλή. Πού να ψάξει να σε βρει άλλωστε και γιατί να το κάνει αυτό;
Ακόμα χειρότερα, μπορεί να τον έχεις γνωρίσει και προσωπικά, μπορεί να έχετε πει και δυο πράγματα από κοντά, να συμπαθιέστε, όμως τίποτα από αυτά δε θα μετρήσει όταν θελήσουμε να πατήσουμε το Χ. Είναι τόσο εύκολο και γρήγορο. Δε θα το καταλάβει καν. Ίσως μετά από καιρό να αναρωτηθεί πού είναι αυτός ο άνθρωπος και να σε αναζητήσει, ίσως για να εισπράξει μια ψεύτικη συνήθως απάντηση, “όχι δε σε έσβησα, γιατί να το κάνω αυτό;”. Διαλέγουμε τον εύκολο και γρήγορο δρόμο παρά τον δύσκολο και αργό δρόμο πια.
Στη μυθολογία αυτός ήταν ο δρόμος της κακίας. Σήμερα αυτό το δρόμο τον έχουμε λεωφόρο και τον πληρώνουμε κιόλας διόδια για να είναι σε άριστη κατάσταση πάντα. Πού είναι πια τα συναισθήματά μας; Πού βρίσκονται; Τα μοιραζόμαστε με ανθρώπους που ξέρουν λιγότερα από ό,τι ο διαδικτυακός μας φίλος; Πιθανόν.
Σε μια παρέα φίλων ή γνωστών, αν μιλήσουμε, είναι σχεδόν σίγουρο ότι κάποιος θα απαντήσει, κάτι θα πει, καλό ή κακό. Ανάλογα συνήθως θα αντιδράσουμε μιλώντας, εκνευρισμένοι, χαρούμενοι, ήρεμοι ή με όποιο συναίσθημα μας δημιουργήσει η απάντησή του.
Στον καιρό του Facebook αυτό δεν χρειάζεται. Γράφεις κάτι να το δουν όλοι και αν κάποιος απαντήσει και δε σου αρέσει, απλά διαγράφεις το σχόλιό του. Ενώ του “μιλάς”, του το “λες” κατάμουτρα, του αφαιρείς ταυτόχρονα τη δυνατότητα να απαντήσει, μόνο και μόνο γιατί το προφίλ σου σου ανήκει. Σου ανήκει τόσο που μπορείς να μη το αφήσεις να το βλέπει κανείς, αλλά τότε δε θα έχεις σχόλια να σβήσεις ή να το γεμίσεις.
Πόσο συχνά θα ακούσουμε τη φράση “μη γράφεις στο στάτους μου”; Μα αν δε θες να γράφω στο στάτους σου, γιατί το έχεις να με ενημερώνει; Γιατί με έχεις στην παρέα σου γενικότερα; Αν δε σου αρέσει ο λόγος μου και το ύφος μου, γιατί μου δείχνεις το προφίλ σου; Μπορεί να θέλω να σχολιάζω τα πάντα ή και τίποτα. Σκέφτηκες ότι αυτό έχει κάποια σημασία ή το θεωρείς τελείως ασήμαντο; Μάλλον το θεωρείς τελείως ασήμαντο, τόσο που είναι εύκολο να πατήσεις το Χ σου, όποιος και να είμαι εγώ.
Εκεί που το ίντερνετ μας ένωσε, μέσω αυτού γνωριστήκαμε, εκεί και μας χώρισε. Έκανε τη διαδικασία απλή και γρήγορη. Πολύ πιο γρήγορη από τη γνωριμία. Δεν πρόλαβα να ρωτήσω καν γιατί και πώς, δεν πρόλαβα να το συζητήσω ή να τσακωθώ και όλα σταμάτησαν να υπάρχουν.
Λέμε πως δεν το κάνουμε εμείς, αλλά το Facebook διαδίδει στους “φίλους” όσα κάνουμε στο προφίλ μας. Όμως το Facebook έχει προβλέψει και σε ρωτάει αν θες να ενημερώνονται οι φίλοι σου και έχεις απαντήσει ναι. Γιατί λοιπόν τώρα, άσχετα αν το σχόλιό μου είναι καλοπροαίρετο ή κακοπροαίρετο, μου το σβήνεις; Και αν είναι καλοπροαίρετο, γιατί σε πειράζει; Θα δεχόσουν κάποιος από την παρέα να μιλήσει και μόλις πας να πεις κουβέντα, να απλώσει το χέρι του και να σου κλείσει το στόμα αδιάκριτα χωρίς να σε ρωτήσει καν; Το ίδιο δεν κάνεις και τώρα εσύ; Κλείνεις το στόμα μου σε κάτι που μου είπες, και εμένα και των άλλων. Τόλμησα να απαντήσω και έσβησες το σχόλιό μου. Και μετά οι δρόμοι εύκολα χωρίζουν, κλικ κλικ κλικ. Ούτε καν ένα γεια.
Πριν χρόνια στην Αγγλία, γύρω στο 2002, τέθηκε ένα θέμα με τα κινητά και τα ζευγάρια. Πολλά ζευγάρια ανακοίνωναν ο ένας στον άλλο τον χωρισμό μέσω γραπτών μηνυμάτων. Αυτό βόλευε στην κάλυψη των συναισθημάτων, στην αποφυγή διαμαχών και γενικότερα στην εύκολη διάζευξη μεταξύ τους. Δε θα είχε ο ένας να ακούσει από τον άλλο βρισιές ούτε ερωτήσεις γιατί και πώς. Ακόμα και αν είχε αυτά, θα ήταν σε μορφή μηνύματος που μπορείς να διαγράψεις πριν καν δεις τι λέει, απλά κοιτώντας τον αποστολέα.
Σήμερα εξελισσόμαστε στο MSN και στο Facebook. Κάποιοι θα ανακοινώνουν ότι δε θέλουν άλλη σχέση και ένα block, ένα delete θα κάνει τη δουλειά. Το τηλέφωνο δε χρειάζεται να το απαντήσεις και ο άλλος θα πρέπει να έρθει να σε βρει αν έχει τόσο μεγάλο κόλλημα. Αλλά τότε μπορείς και πάλι να τον αποφύγεις. Το ίντερνετ βοηθά να γίνουν πολλές γνωριμίες, να ανταλλάξεις απόψεις, να μάθεις μερικά πράγματα για τον άλλο, να πεις και εσύ τα δικά σου προβλήματα. Όμως πια εύκολα σε μια διαμάχη ή και από το τίποτα, ίσως χωρίς λόγο, ίσως γιατί βαρέθηκες, μερικά κλικ αρκούν για τη διακοπή αυτής της σχέσης
Κι όμως, αργότερα, σε αυτόν που έχεις εκμυστηρευτεί τόσα πολλά, πιθανόν να επιλέξεις τη διαγραφή του και την απομάκρυνσή του από τη ζωή σου μια και καλή. Πού να ψάξει να σε βρει άλλωστε και γιατί να το κάνει αυτό;
Ακόμα χειρότερα, μπορεί να τον έχεις γνωρίσει και προσωπικά, μπορεί να έχετε πει και δυο πράγματα από κοντά, να συμπαθιέστε, όμως τίποτα από αυτά δε θα μετρήσει όταν θελήσουμε να πατήσουμε το Χ. Είναι τόσο εύκολο και γρήγορο. Δε θα το καταλάβει καν. Ίσως μετά από καιρό να αναρωτηθεί πού είναι αυτός ο άνθρωπος και να σε αναζητήσει, ίσως για να εισπράξει μια ψεύτικη συνήθως απάντηση, “όχι δε σε έσβησα, γιατί να το κάνω αυτό;”. Διαλέγουμε τον εύκολο και γρήγορο δρόμο παρά τον δύσκολο και αργό δρόμο πια.
Στη μυθολογία αυτός ήταν ο δρόμος της κακίας. Σήμερα αυτό το δρόμο τον έχουμε λεωφόρο και τον πληρώνουμε κιόλας διόδια για να είναι σε άριστη κατάσταση πάντα. Πού είναι πια τα συναισθήματά μας; Πού βρίσκονται; Τα μοιραζόμαστε με ανθρώπους που ξέρουν λιγότερα από ό,τι ο διαδικτυακός μας φίλος; Πιθανόν.
Σε μια παρέα φίλων ή γνωστών, αν μιλήσουμε, είναι σχεδόν σίγουρο ότι κάποιος θα απαντήσει, κάτι θα πει, καλό ή κακό. Ανάλογα συνήθως θα αντιδράσουμε μιλώντας, εκνευρισμένοι, χαρούμενοι, ήρεμοι ή με όποιο συναίσθημα μας δημιουργήσει η απάντησή του.
Πόσο συχνά θα ακούσουμε τη φράση “μη γράφεις στο στάτους μου”; Μα αν δε θες να γράφω στο στάτους σου, γιατί το έχεις να με ενημερώνει; Γιατί με έχεις στην παρέα σου γενικότερα; Αν δε σου αρέσει ο λόγος μου και το ύφος μου, γιατί μου δείχνεις το προφίλ σου; Μπορεί να θέλω να σχολιάζω τα πάντα ή και τίποτα. Σκέφτηκες ότι αυτό έχει κάποια σημασία ή το θεωρείς τελείως ασήμαντο; Μάλλον το θεωρείς τελείως ασήμαντο, τόσο που είναι εύκολο να πατήσεις το Χ σου, όποιος και να είμαι εγώ.
Εκεί που το ίντερνετ μας ένωσε, μέσω αυτού γνωριστήκαμε, εκεί και μας χώρισε. Έκανε τη διαδικασία απλή και γρήγορη. Πολύ πιο γρήγορη από τη γνωριμία. Δεν πρόλαβα να ρωτήσω καν γιατί και πώς, δεν πρόλαβα να το συζητήσω ή να τσακωθώ και όλα σταμάτησαν να υπάρχουν.
Λέμε πως δεν το κάνουμε εμείς, αλλά το Facebook διαδίδει στους “φίλους” όσα κάνουμε στο προφίλ μας. Όμως το Facebook έχει προβλέψει και σε ρωτάει αν θες να ενημερώνονται οι φίλοι σου και έχεις απαντήσει ναι. Γιατί λοιπόν τώρα, άσχετα αν το σχόλιό μου είναι καλοπροαίρετο ή κακοπροαίρετο, μου το σβήνεις; Και αν είναι καλοπροαίρετο, γιατί σε πειράζει; Θα δεχόσουν κάποιος από την παρέα να μιλήσει και μόλις πας να πεις κουβέντα, να απλώσει το χέρι του και να σου κλείσει το στόμα αδιάκριτα χωρίς να σε ρωτήσει καν; Το ίδιο δεν κάνεις και τώρα εσύ; Κλείνεις το στόμα μου σε κάτι που μου είπες, και εμένα και των άλλων. Τόλμησα να απαντήσω και έσβησες το σχόλιό μου. Και μετά οι δρόμοι εύκολα χωρίζουν, κλικ κλικ κλικ. Ούτε καν ένα γεια.
Σχόλια