Σπασμένα Κρίνα

Το ηλιοβασίλεμα πλησίαζε και ο κόσμος είχε ήδη μαζευτεί στο κατόφλι του γάμου που εμελε να γίνει στην επόμενη ώρα. Το είχαν ψάξει καιρό τώρα το μέρος μέχρι και την ώρα του ηλιοβασιλέματος. Ήθελε λέει να βλέπει το δέρμα της να ακτινοβολεί αυτό το χρυσό του ήλιου να φωτίζει τον κόσμο όλο όπως φώτιζε εκίνη τον δικό του. Έναν χρόνο πριν κατάφεραν να τα οργανώσουν όλα, λίγο καιρό μετά αφου η ζωές τους είχαν στρώσει. 

Το πρώτο πράγμα που είδε ήταν οι γονείς του. Τους θυμήθικε νέους με την αγάπη που του έδιναν και τις αταξίες που τον άφηναν να κάνει. "Ετσι θα γίνει πολυμήχανος" έλεγε ο πατέρας του κάθε φορά που κατέστρεφε και κάτι άλλο με σκοπό να το ξαναφτιάξει. 

Την είχε δει θυμάται στο μαγαζί που σύχναζε ο ίδιος πριν μερικά χρόνια και από τότε δεν μπόρεσε να πάρει τα μάτια του από πάνω της. Εκείνη βέβαια όυτε να τον κοιτάξει ουτε καν τον είχε πρόσεξει. Έτυχε απλά ενας κοινός γνωστός τους να τους γνωρίσει, να πουν ένα γεια. Σιγά που θα του έδινε σημασία βέβαια με τέτοια ομορφιά που είχε. Δεν είναι ότι μπορούσε και να αρθώσει μια λέξη να της πει και το άφησε και το πρόσπέρασε σαν αδιάφορος. 

"Μπορεί να σας ετοιμάζει πάλι καμια έκπληξη, θέλετε να οδηγήσουμε λίγο ακόμα μια βόλτα παραπάνω" της είπε ο οδηγός και εκείνη απάντησε πως καλύτερα να παρκάρουν κάπου για να μην γυρνάνε ασκοπα κια να περιμένουν λιγάκι. Συνήθως εκείνη αργούσε στα ραντεβου τους. 

Το πρώτο τους ραντεβού δεν ήταν κάν ραντεβού βέβαια, για επαγγελματικό λογο είχαν βγει μιας ήθελε να στήσει ένα πρότζεκ και εκείνη είχε τις κατάλληλες γνώσεις. Πέρασαν ώρες συζητώντας για αυτό και άλλες τόσες για άλλά διάφορα. Μια υπέροχη φιλία γενιόταν ή έτσι πίστευαν. Όταν της αποκαλυψε τον θαμασμό του και το ενδιαφέρον του εκείνη απομακρύνθηκε. Θυμηθηκε πόσο τον στεναχωρούσε αυτή η απόσταση. Αλλά δεν το έβαζε κάτω. Θα πορεύονταν μαζί στην ζωή, θα έκανε τα πάντα για εκείνη. Δεν αντεχε μια ζωή χωρίς αυτή. Πολυμήχανοι και οι δυό τους, μοιράζονταν μια ζωή δύσκολη και αφόρητη τον περισσότερο καιρό. Κάθε φορά που πετύχενε στα χόμπυ της στην εργασία της κάτι παραπάνω, κάθε φορά που διασκέδαζε με την ψυχή της εκείνος χαιρόταν ίσως και δυο φορές περισσότερες από την ίδια. 

Πήρε όμως χρόνο για να βρεθούν πλέον μόνιμα μαζί. Θυμάται πόσο όμορφη είναι. Πόσο ανοιχτή είναι η ψυχή του σε αυτό το έντονα εκφραστικό της βλέμμα τόσα χρόνια. Πόσο ζεστός είναι ο ήλιος μέσα της μόνο για εκείνον. Η γνωστή ξινή στον χώρο τους ήταν το πιο ζεστό πλάσμα που υπήρχε σε όλο το συμπαν για τον ίδιο. Όσο δένονταν όμως, όσο γνωρίζονταν πιο καλά η ζωή τους έφτιαχνε παράλληλα. Η τύχη άνοιγε σιγά σιγά αλλά σταθερά όσο ήταν μαζί και ερωτευμένοι. 

Θυμάται όμως και τον γάμο τους. Τελικά είχε δίκιο γι το ηλιοβασίλεμα. Έκανε το υπέροχο της δέρμα να λάμπει και τα μάτια της να σπινθιρίζουν. Η πιο ομορφη στιγμή τους μέχρι τώρα ίσως. Αυτό το όνειρο της κοπέλας που θυμάται έντονα να έχει από την εφηβεία του, από τα 25 του και αλλες περιόδους της ζωή τους. Αυτή πρέπει να ήταν η τόσο όμορφη γυναίκα των ονείρων του. 

Και τώρα η κόρη τους μόλις γεννημένη με τα ιδια ματια της μητέρας της. Ποιά να είναι πιο όμορφη και πιο εξυπνη τελικά. Η μαμά ταλαιπωρημένη και η κόρη ήρεμη στην αγκαλιά της ίδια η μαμά της. 

Πόσο ευτυχισμένος ένιωθε όταν έφερε τον πρώτο της έρωτα στο σπίτι να τον γνωρίσουν, όταν ακόμα ήταν ένα μικρό παιδί δημοτικού. Και μετά ακολούθησαν τα εφηβικά χρόνια και οι περιπέτειές της. Την θυμάται σαν χτες που έφυγε για εξωτερικό στο πανεπιστίμο που είχε επιλέξει. Πολυμηχανη και αυτή σαν τους δυο τους. Καμιά βοήθεια δεν θέλησε ποτε. Ίσως μόνο τότε στον γάμο της που ήθελε να την συνοδεύουν και οι δυο τους. 

Το χτύπημα στο παράθυρο την ξαφνιασε λίγο απότομα. Η καρδιά της εδώ και λίγα λεπτά είχε χτυπήσει αρκετά δυνατά και ένα παλιό αγχός είχε επιστρέψει. Είχε καταφέρει να λύσει τα άγχη της και να φτιάξει την ζωή της μαζί του. Έκανε πολυ δουλεια μόνη της και με βοήθεια και με την δική του. Πόσο ερωτευμένη όμως να ήταν. Όσα της αφαίρεσαν οι προηγούμενη της τα έδωσε πίσω στο διπλό ίσως και παραπάνω. 

Το εγγόνι τους, θείο δώρο τους φάνηκε. Κοίταξε την γυναικα του άλλη μια φορά όπως κάνει κάθε λίγο και λιγάκι. Τι κι αν τα χρόνια έχουν περάσει και το νεανικό δέρμα πλεον δεν είναι εκεί. Για εκείνον είναι ο ήλιο του, το φώς του το δυνατό. Και αυτά τα τόσο εκφραστικά της μάτια, αυτή η καθυσιχαστική φωνή της χρόνια μετά που ηρεμεί την ψυχή του με κάθε της νότα. Και τώρα έπρεπε να την αποχωριστεί να την αφήσει μόνη της για λίγα ακόμα χρόνια. 

Τα μαλλιά τους είχαν ασπρίσει το δέρμα τους είχε σπάσει μα ακόμα η καρδιά του χτυπούσε δυνατά ερωτευμένη πάντα μαζί της για αυτά τα τελευταία του λεπτά που τα βαθιά γεράματα τους είχαν καθηλώσει. Τι ωραία όμως να περνάς την ζωή σου όλη με τον πιο ωραίο άνθρωπο που γνωρισες ποτέ σαν να είσαι νεος κάθε στιγμη κάθε δευτερόλπτο αυτού το μικρου ταξιδιού σου. 

Το τελευταίο πράγμα ίσως και το μόνο που θυμάται εδώ και ώρα να βουήζει στα αυτιά της είναι οι παρηγορητικές φωνες του κόσμου να λένε "δεν κατάλαβε τίποτα, ακαριαίο ήταν". 

Κι όμως είχε καταλάβει... Σε αυτά τα τελευταία κλάσματα δευτερολέπτου έζησε μαζι της ολη του την ζωη μέχρι τώρα, είδε την γνωριμία τους, τις περιπέτειές τους, το πόσο την κυνήγησε, πόσο προσπάθησε να είναι μαζί και το παρόν τους, είδε το μελλον τους με την όμορφη κόρη τους και το εγγόνι τους και είδε τις τελευταίες του στιγμές με εκεινη, την πιο όμορφη γυναίκα της ζωής του στο πλευρό του να του κρατάει το χέρι πριν σβήσει στον χρόνο για πάντα. 

Ένα τουρμπάτο πατημένο όσο πιο πολυ μπορούσε, τίναξε το αυτοκίνητό του στον αέρα λίγο πριν φτάσει. Λίγα κλασματα κράτησε η διαδικασία μέχρι να χαθεί στο φως της στα ματια της με ένα τραγουδι για το πόσό όμορφη είναι σήμερα στο κινητό να παίζει αδιάκοπα,  όπως του τα έδειξε το μυαλό του εκείνη την στιγμη που μπήκε σε κατάσταση εκτακτης αναγκης και προστασίας. Κανείς δνε θα μάθει πότέ πόσο ευτυχισμένος έφυγε έχωντας ζήσει μια ολόκληρη ζωή από παιδι μέχρι βαθειά γεράματα μαζί της. 

Μην σπαταλάς τον χρόνο μου...

 Το μότο των ινφλουενσε που έγινε μόδα και το αντιγράψαμε δυστυχώς όλοι. 

Στάσου όμως μια στιγμή και σκέψου το λίγο πιο πέρα λίγο πιο βαθειά στην λογική σου και στον καθρέφτη σου ίσως τον ψυχικό 

Ποιός σπαταλάει τον χρόνο ποιού; Α, ναι.. εκείνος που ενώ ξέρει πως δεν θέλετε τα ίδια σε κοροϊδεύει. 

Και τι έκανες την δεύτερη φορά, την τρίτη, την τέταρτη; Πόσες φορές γοητεύτηκες και έδωσες ευκαιρία σε έναν άγνωστο που σε "κορόιδευε"; 

Πόσες φορές χρειάζεται να μάθεις να καταλαβαίνεις ανθρώπους και συμπεριφορές; 

Μα θα γίνω καχύποπτος, είναι η πρώτη σου σκέψη. Είναι όμως και το πρώτο βήμα γιατί μετά έρχεται το ποσό καιρό θα είσαι καχύποπτος; 

Τι χρειάζεται το μυαλό σου για να αρχίσει να συνδέει το παζλ της ανθρώπινης συμπεριφοράς και επικοινωνίας ώστε να μάθει όσα θες να μάθεις;

Εκτός αν κοιτάξεις τον εαυτό σου και αποφάσεις πως τελικά δεν έχεις αυτή την ικανότητα, πως δεν μπορείς να μάθεις, πως είσαι αδύναμος χαρακτήρας που έλκεται μόνο και μόνο από το περιτύλιγμα και τα ψέματα κάθε τσαρλατάνου. 

Αλλά, είναι τελικά τσαρλατάνος; Ή μήπως αυτός έχει επίσης επιφανειακά κριτήρια επιλογής ανθρώπων που θέλει δίπλα του και απλά γοητεύεται από την ομορφιά σου, η από τα λόγια σου ενώ τελικά δεν σε θέλει πραγματικα;

Χάνω τον χρόνο μου λες. Και πως θα μάθεις να πλοηγηθείς στο άγνωστο που πας; Άφου ο περίγυρος σου δεν σε ικανοποιεί και διαλέγεις τυχαία, στον δρόμο, στην έξοδο, στην εφαρμογή. Μηπως και κάποιος άνθρωπος από αυτούς έχει τα ίδια ιδανικά, πιστεύω και ανέχεται τα χόμπυ σου. Μήπως καλύτερα να παίξεις τυχερό παιχνίδι γιατί μάλλον εισαι βαθειά εθισμένος σε μια άλλη μορφή τζόγου;

Ναι, τζόγος είναι και μάλιστα πολύ πιο εθιστικός από κάθε χρηματικό έπαθλο. Με μεγάλες απώλειες και ας μην είναι υλικές. Τζόγος και μόνο με μηδενικές πιθανότητες νίκης ερευνημενο.

Αλλά μάλλον σε τρώνε οι εμπειρίες από τα νιάτα σου, τότε που μας ένοιαζε να έρθει κάποιος να ξεσκιστουμε και πάμε για άλλα μετά. Τότε που τα συναισθήματα άντεχαν χτυπήματα και κλάματα. Τώρα αντέχεις;

Σε τρώνε μετά και τα σοσιαλ που παρουσιάζουν την επιτυχία μόνο και σπάνια την αποτυχία. Σε επηρεάζει το μοντάζ δεκάδων διαγραφών. 

Νομίζεις πως το πέσιμο στον δρόμο στο μπαρ από έναν τυχαίο είναι καλό και επιτυχημένο. Και μετά από τόσες αποτυχίες και δήθεν χάσιμο χρόνου η ελπίδα σου μέσα ζεί και βασιλεύει.

Πιο χαζός πεθαίνεις αλλά ναι σου σπαταλάνε τον χρόνο. Να κυκλοφορούμε όλοι με qr τι ψάχνουμε να γίνουμε ζωντανό dating app γιατί και εκεί πάνε όλα καλά. 

Τον χρόνο σου τον σπαταλάς μόνος σου ψάχνοντας στην ματαιοδοξία σου μέσα. 

Οι καλύτερες σου σχέσεις θα έρθουν από γνωριμίες μηνών, χρόνων από τους κύκλους σου. Από εκεί που θα έχεις συζητήσει μήνες ώρες χωρίς σκοπό το φλερτ η φλερτ θα ήταν πάντα. 

Δεν έχεις δει πόση αποτυχία υπάρχει στα τυχαία και πόση επιτυχία στα γνωστά; 

Μόνο μια μου σχέση δεν είχε ξεκινήσει με πρότερη γνωριμία και όλες κράτησαν χρόνια ακόμα και οι πιο απίθανες. Οι τυχαίες ήταν για λίγο για τίποτα. Δεν ταιριάζουμε σχεδόν σε τίποτα. Δεν μας δένει κάτι μαζί. Δεν έχουμε κοινό στόχο ούτε κοινά όνειρα. 

Δεν μας σπαταλάει κάνεις τον χρόνο μας. Εμείς τον εκμεταλευομαστε για να μάθουμε πόσο απίθανο είναι να γνωρίσουμε τυχαία τον τελευταίο έρωτα της ζωής μας. Και αντί να ξεζουμισουμε την γνώση για την ουσία της ζωής και του ανθρώπου αναλωνοναμαστε στο ποσό δεν ταιριαζαμε και πάμε πάλι στον ίδιο την επόμενη φορά. 

Ανεκπλήρωτο...

Το πρόβλημα ξεκίνησε τότε που μας γνώρισαν. Τόσο απρόσμενο, τόσο ξαφνικό να βρεθείς εσύ μπροστά μου. Ποιός να ξέρει τι να ένιωθες σε όλα μας την συζήτηση. Άγχος θα έλεγα από την δική μου απόμακρη στάση ίσως. Προσπαθουσα να φανώ ευγενικός αλλά πάνω από όλα προσπαθούσα να βγουν τα λόγια από μέσα μου καθώς είχα χάσει, στο πρώτο σου βλέμμα του κόσμο μου όλο. Σαν χθες το θυμάμαι πως η καρδιά μου έκανε να σπάσει, να εκραγεί μέσα μου, σε κάθε σου λέξη κάθε σου μάτια. Και δεν ήθελα να είμαι το ίδιο με όλους που μόλις θα σε δουν θα ξαμοληθουν μπας και καπηλευτουν την ατέλειωτη ομορφιά σου. Μπας και σπαταλήσουν λίγο από τον χρόνο σου και σε καταφέρουν στο κρεβάτι τους. Για λίγο μόνο μπας και γεμίσουν το κενό της επιθυμίας τους. Έμεινα στην άκρη και σε παρατηρούσα πάντα. Η πρώτη μου και η τελευταία μου σκέψη στον χώρο. Και όσο σε γνώριζα τόσο όλα γίνονταν πιο δύσκολα. Κάθε μας συζήτηση κάθε μας επικοινωνία καλύτερη από πριν.

Μα είναι όλα μόνο στην δική μου φαντασία το ξέρω. Για αυτό και κοιτούσα πάντα αλλού και κάποιες φορές το κατάφερνα να ξεχάστω να μην παίρνεις όλη μου την προσοχή. Αλλά στο πέρασμα σου, στον αέρα σου, μπροστά στην τόση ομορφιά σου όλα χάνονται, όλα εξαφανίζονται και προσπαθώ αλλού να κοιτώ μα αλήθεια δεν μπορώ.

Αλλά πάλι μακριά μου σε κρατώ. Τίποτα δεν μπορώ να σου πω. Όχι γιατί δεν πρέπει, όχι γιατί δεν μπορώ, μα κάθε φορά φοβάμαι πως θα ακυρωθω και δεν ξέρω αν το αντέχω αυτό. Κι έτσι μόνος μου με απορρίπτω πριν ακόμα σου μιλήσω πριν ακόμα σε σκεφτώ. 

Δεν θέλω να φτιάξω φανατικούς μελλοντικούς κόσμους μαζί σου, δεν θέλω να ζήσω μια ζωή μαζί σου μόνο στα όνειρα μου, ερωτευμένος μόνο εγώ με την μορφή σου, με την φωνή σου. 

Και ευτυχώς δεν σε ξέρω τόσο καλά, δεν ξέρω τα ελαττώματα σου τις παραξενιές σου και τις φτιάχνω μόνος μου να με κρατάνε μακριά σου. Μέχρι να μιλήσουμε ξανά τότε που θα σπάει η ψυχή μου σε κάθε σου ματιά. 

Κι αν πεις το ναι; Αν πεις το ναι κι ζωή μου πάνω σου δεθεί φοβάμαι τι θα γίνει μήπως αυτή η σχέση μετά χαθεί. Αυτοεκπληρούμενη προφητεία μπορει να γίνει και από εμένα τίποτα ζωντανό ίσως πια να μην υπάρχει, να μην μείνει. 

Πόσο τα λόγια αυτά είναι βαριά; Για αυτό τα γράφω εδώ και χιλιάδες μικρά χαρτιά, από μέσα μου να βγούνε να χαθούνε σε μια ανάλαφρη, γοητευτική μορφή να έρθουν να σε βρούνε να σκοντάψει η ψυχή σου να γίνει ένα με μένα η ζωή σου. Μα τι λέω πάλι, το σκέφτεται το ξέρο μου το κεφάλι. Δεν θα σου μιλήσω ποτέ. Ανεκπλήρωτο θα μείνει, σαν αέρινη σαγήνη που ήρθε πέρασε ανάμεσα σε ήλιο μου και σελήνη.

Αμηχανία

 - Δεν θέλω από εσάς κανέναν, όλοι το ίδιο είστε! Όλοι το ίδιο πράγμα είστε στο τέλος. Γλύκα, πάθος, λόγια και μόλις πάρετε ο,τι θέλετε μην σας ξέρουμε. Δεν αξίζει. Και εσύ.. και εσύ με όλες μιλάς, με όλες καυλαντίζεις το ίδιο άπιστος είσαι

- Ήμουν, κάποτε σε μια άλλη ζωή ίσως. Όχι πλέον.

- Ναι, τώρα προχτές άλλαξες.

- Όχι ήταν παλιά. Ήταν πριν τις σχέσεις, πριν τους δεσμούς. Τότε που έλεγα τι ήθελα και το έπαιρνα. Τότε μιλούσα, τότε ήμουν αυτό που δεν θες. Αλλά από τότε πέρασαν πολλά

- Ή πολλές...

- Από μια δυο σχέσεις μεγάλες που δεν άντεξαν τελικά

- Μαλάκας και σε αυτές δηλαδή καλά το λέω.

- Κρατήσαμε χρόνια. Οι απόψεις όμως, οι ζωές μας αλλάζουν, τα ναι γίνονται ίσως, γίνονται όχι. Οι σκέψεις, τα συναισθήματα τους άλλαξαν εδώ έμεινα ο ίδιος ίσως, ή μπορεί και να άλλαξα και γω.

Δεν χωρίσαμε όμως για κάτι κακό, δεν κρατήσαμε μούτρα. Μόνο εγώ μου έκανα ζημιά για δεν πίστευα πως οι αγάπες τελειώνουν. Βλέπεις, σε εμένα μένουν. Σαν μια μικρή ανάμνηση μέχρι κάτι πιο δυνατό πιο καλό ίσως στο μυαλό μου να φανεί. Στο έχω γράψει τόσες φορές μα δεν θες να το πιστέψεις, δεν θες να το διαβάσεις.

- Ναι, δεν μου λες κάτι διαφορετικό, αυτή η πλευρά του ανθρώπου δεν χάνεται, είναι στον χαρακτήρα φτιαγμένη.

- Ισως και να μην λέω. Αυτή η πλευρά ήταν μια μικρή περίοδο, αλλά δεν έλεγα ψέματα, δεν πουλούσα έρωτες και μελλοντικούς δεσμούς. Αντίθετα, έλεγα την αλήθεια και ας ήξερα πως λίγο μετά κάποιοι θα ζητήσουν περισσότερα.

Αλλά σε μια στιγμή όλα άλλαξαν. Βρέθηκα εκεί που ήθελα να βρεθώ, εκεί που έψαχνα να ζήσω. Και τα άφησα όλα πίσω μου. Μόνο αναμνήσεις και μερικά γραπτά για περιπέτειες.

Αλλά δεν κοίταξα ποτέ πίσω. Με κούρασε δεν θέλω άλλο εδώ και χρόνια. Κι ας λένε όλοι και εσύ ότι θέλετε. Πως δεν αξίζει, πως δεν γίνεται.

- Και πως να ξέρω τι νιώθεις, τι θες, τι θα είσαι.

- Στα έχω γράψει τόσες φορές ξανά και ξανά. Πριν να σε γνωρίσω, πριν καν βρεθείς στην ζωή μου.

Αλλά δεν θέλω έτσι εύκολα να φανταστείς τι θέλω, ποιος είμαι και τι ζητάω. Δεν θέλω να αναλωθώ σε μια γρήγορη εύκολη λύση γιατί έμαθες κάτι που σου άρεσε.

Άλλωστε δεν έδωσα σημασία τυχαία μόνο και μόνο για την ομορφιά σου. Άκουσα λίγο από τα λόγια σου, είδα λίγο από τις κινήσεις σου και τα βρήκα μαγικά. Αλλά δεν θα υποκειψω σε αυτή σου την γοητεία. Πρώτα θέλω να δω, να γνωρίσω και να μάθω πως όσα συναισθήματα ζητάς αλλά τόσα δίνεις. Θέλω να μιλάμε, να σε ακούω, να ξέρω τα καλά σου και τα δύσκολα σου. Πως θα ξέρεις και εσύ εμένα χωρίς μια τέτοια δοκιμή.

Τα κρεβάτια είναι λίγα μπροστά στην πραγματικότητα. Φανταστικά οι καύλες και οι οργασμοί αλλά αυτές οι γεύσεις ξεχνιούνται με τον καιρό. Και δεν θέλω κάτι τόσο αδύναμο. Τι να την κάνω την ανούσια, ασυναίσθητη συνουσία, αυτή της ορμή που μοιάζει τόσο μικρή μπροστά σε όλα τα άλλα.

Κοιτώ τα μάτια σου και βλέπω τόσους κόσμους. Μια αγάπη κάποτε με έμαθε πως ο έρωτας είναι επιλογή, επιλογή να μην τον αφήσεις να τον νιώσει πρόσθεσα και όχι να τον δημιουργήσεις. Για αυτό σου γράφω τόσα, για αυτό σου μιλώ και σε κοιτάω. Πρώτα να μάθουμε τα πιο βαθειά μας στίγματα και μετά ας επιλέξουμε να λυθούν τα συναισθήματα μας όλα.

Περί χορού, ρυθμού βημάτων και άλλων ιστοριών...

Πριν χρόνια που είχα ξεκινήσει το on2 θυμάμαι μια παρατήρηση που μου έγινε με ύφος χιλίων καρδιναλίων. Δεν θυμάμαι αν ήταν σε πάρτυ ή σχολή, νομίζω πάρτυ. Χορεύεις εκτός ρυθμού μου λέει λοιπόν. Θα σκεφτείς ήσουν στο 3 13 η ξέρω γω τι. Όχι, ήμουν στο 2 και ο "σωστός" ρυθμός ήταν το 1.

Αρκετό καιρό μετά υπέπεσα και γω στο ίδιο λάθος χωρίς το ύφος που δεν μου αρέσει αλλά, ναι θα τον ρίξω στον άλλο που είπε με υπεροπτικό ύφος "μπορείς να πατάς όπου θες". Δεν έχω θέμα με τι θα πεις αλλά σίγουρα με χαλάει το υφος.

Από τότε πολλά έχουν αλλάξει και πλέον τα πράγματα είναι για εμένα διαφορετικά. Ασήμαντο για εμένα αν είμαστε στο 2 ή στο 1 ή αλλάζουμε από το ένα στο άλλο διαρκώς. Και πάνω από όλα disclaimer θεωρώ τον εαυτό μου στα γενικά δεδομένα lvl 1 με lvl4 τους γνωστούς δασκάλους σε κάθε χορό.

Πλεον μου φαίνεται ασήμαντο σε γενικές γραμμές αν χορεύω πχ την μπατσάτα στο 1 2 3 η 4 αρκεί εκεί να οδηγεί η μουσική. Και βλέπω πως η μουσική και το "χτύπημα στο μπαμ" είναι και αντικειμενικο και υποκειμενικό. Στην ταινία whiplash ο καθηγητής χώνει χαστούκια στον ντράμερ για να του δείξει ότι στο πρώτο μ του μπαμ είναι γρήγορος και στο τελευταίο αργός. Αλλά κανένα δεν είναι λάθος στον σοσιαλ χορό. Απλά υπάρχουν χορευτές που καυλωνουν αν ο παρτενέρ τούς πατάει στο ίδιο γράμμα με αυτούς και ξυνιζουν αν "πατάει" διαφορετικά

Όμως κανείς τους δεν είναι λάθος γιατί στο τέλος είναι κοινωνικός χορός για χαρά και άλλα πράγματα και όχι παράσταση όσο και να το κάνουμε εμείς.

Άλλοι χορευτές θέλουν να κάνουν πλάκα, άλλοι θέλουν να είναι ακριβείς, άλλοι θέλουν να κάνουν σόου άλλοι απλά να χορέψουν απλά χωρις πολλά με εκείνον που γουστάρουν μόνο για την επαφή και το vibe.

Πρόβλημα υφίσταται μόνο όταν προσπαθούμε να επιβάλλουμε με υπεροπτικό ύφος την άποψη μας. Γενικά για εμένα με τους τρόπους μας και μόνο. Στο τέλος, από την στιγμή που γνωρίζεις τους βασικούς κανόνες όλα έχουν να κάνουν με το πώς αντιλαμβανόμαστε την μουσική.

Ο μουσικός μας δίνει πολλά "νούμερα" να "πατήσουμε" και πολλούς τρόπους εμείς βρίσκουμε να το κάνουμε. Η βάση μπορεί να είναι το 1234 αλλά θα πρέπει να καταλάβουμε πως αυτό είναι μόνο ένα μέρος της μουσικής που ακούμε, είναι ο γενικός ρυθμός και όχι ο μόνος. Κλασικό παράδειγμα είναι το κλαβε και τα μπονγκό που έχουν αυτούσια παραπάνω νούμερα και ας παίζουν στον ίδιο μέτρο (btw disclaimer 2 δεν ξέρω από μουσική και φαίνεται).

Ο τραγουδιστής μπορεί μέσα στο μετρό, μέσα στην φράση τεχνηέντως να χωρέσει πολύ περισσότερα φωνητικά χτυπήματα. Ποιοί είμαστε εμείς να το απαγορεύουμε πρώτον και γιατί να μην το εκμεταλλευτούμε στον χορό μας. Γιατί να κράξω με ύφος χιλίων καρδιναλίων κάποιον, η τον παρτενέρ που είναι εντός κάποιον οργάνων της μουσικής ή off-beat. Μπορεί να μην δίνω σημασία εγώ σε όλους τους ήχους ή τα φωνήεντα ή την τονικότητα που χρησιμοποιεί.

Καλύτερα να κοιτάμε να απολαμβάνουμε την διαφορετική προσέγγιση του καθενός και αν δεν μας αρέσει, πάντα υπάρχουν άλλοι στην πίστα να έχουμε, καλύτερο για εμάς, vibe μαζί τους.Καλύτερα να το βιώνουμε θετικά

Το πρόβλημα με το δεπυ και το συναίσθημα

Όλα αρχίζουν και έρχονται σαν απανωτές σφαλιάρες σε πολύ μικρή ηλικία. Σε εκείνο το πρώτο καρδιοχτύπι που θα μάθουμε αργότερα πως δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ γιατί δεν μας το επιτρέπει η φύση μας. Τότε που θα πλανταζεις τα βράδια από το κλάμα κι ας είσαι ακόμα Δημοτικό. Κάποιος νορμάλ με κάθε δίκιο του θα γελάσει και θα το βρει αστείο. 

Αυτό που δεν γνωρίζει όμως είναι πως το δεπυ δείχνει τα πρώτα του συναισθηματικά δόντια. Αυτά που για την υπόλοιπη ζωή τα δαγκώνουν αιματηρά. Και ο έρωτας και η αγάπη γίνονται άρρηκτα δεμένα με το είναι ολόκληρο και κάθε περιπέτεια γίνεται δυνατή και χωρίς επιλογές. 

Θυμάμαι πρώην να ρωτά αν μετά από τόσα χρόνια έχω ξεπεράσει τις προηγούμενες και το συναίσθημα σκάει και ψέματα δεν μπορώ να πω εύκολα σε αυτά. Μια αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ. Πάντα θα υπάρχει κάτι. Χωρίς να γίνεται εμπόδιο κάποια στιγμή. Με το δεπυ ξέρεις, η αγαπάς η όχι η στα σκάει ο έρωτας και δεν ξέρεις που πας η φίλοι και τα λέμε. 

Τα συναισθήματα μας είναι τόσο δυνατά που όλοι έχουμε μια τύπου ναρκωτική εξάρτηση. Έτσι για να καταπραυνουμε τον κόσμο μας, να μην σκεφτόμαστε τόσο έντονα χωρίς σοβαρό λόγο.

Είναι συναρπαστικό βέβαια, όταν γουστάρεις θα δημιουργήσεις σενάρια για προηγούμενες ζωές, για αστέρα για οτιδήποτε δικαιολογεί αυτή την εμμονή που βιώνεις χωρίς να το περιμένεις. Και η άλλη στον κόσμο της, αδιάφορη, έκανε το παιχνίδι της και τώρα προσπαθείς να βρεις έναν τρόπο να ξεκολλήσεις. Αδύνατο δυστυχώς. 

Μόνο κάποια στιγμή αφου σε τιμωρήσει η σκέψη σου θα έρθει ένα πουφ και θα χαθούν όλα. Σε κάποια χαζή ανόητη στιγμή... 

"Μα και εσύ βρε παιδί μου μια κουβέντα δεν είπες". Είπα, ίσως μαζεμένα ίσως και όχι, δεν ξέρω. Ξέρω πως προχωρούσε δεν θα ήξερα πως να μην μου γίνει μεγαλύτερη εμμονή. Κρατάς λοιπόν αποστάσεις και σε νομίζουν απόμακρο, και αδιάφορο γιατί δεν ξέρουν τι κρύβεις. 

Πόσο θα προστρέξεις και τι ιστορίες θα φτιάξεις. Μέχρι να βρεθεί εκείνη που δεν θα παραπλανηθεί από το "θέατρο" της αδιαφορίας και τότε την πάτησες άγρια...