Μην σπαταλάς τον χρόνο μου...

 Το μότο των ινφλουενσε που έγινε μόδα και το αντιγράψαμε δυστυχώς όλοι. 

Στάσου όμως μια στιγμή και σκέψου το λίγο πιο πέρα λίγο πιο βαθειά στην λογική σου και στον καθρέφτη σου ίσως τον ψυχικό 

Ποιός σπαταλάει τον χρόνο ποιού; Α, ναι.. εκείνος που ενώ ξέρει πως δεν θέλετε τα ίδια σε κοροϊδεύει. 

Και τι έκανες την δεύτερη φορά, την τρίτη, την τέταρτη; Πόσες φορές γοητεύτηκες και έδωσες ευκαιρία σε έναν άγνωστο που σε "κορόιδευε"; 

Πόσες φορές χρειάζεται να μάθεις να καταλαβαίνεις ανθρώπους και συμπεριφορές; 

Μα θα γίνω καχύποπτος, είναι η πρώτη σου σκέψη. Είναι όμως και το πρώτο βήμα γιατί μετά έρχεται το ποσό καιρό θα είσαι καχύποπτος; 

Τι χρειάζεται το μυαλό σου για να αρχίσει να συνδέει το παζλ της ανθρώπινης συμπεριφοράς και επικοινωνίας ώστε να μάθει όσα θες να μάθεις;

Εκτός αν κοιτάξεις τον εαυτό σου και αποφάσεις πως τελικά δεν έχεις αυτή την ικανότητα, πως δεν μπορείς να μάθεις, πως είσαι αδύναμος χαρακτήρας που έλκεται μόνο και μόνο από το περιτύλιγμα και τα ψέματα κάθε τσαρλατάνου. 

Αλλά, είναι τελικά τσαρλατάνος; Ή μήπως αυτός έχει επίσης επιφανειακά κριτήρια επιλογής ανθρώπων που θέλει δίπλα του και απλά γοητεύεται από την ομορφιά σου, η από τα λόγια σου ενώ τελικά δεν σε θέλει πραγματικα;

Χάνω τον χρόνο μου λες. Και πως θα μάθεις να πλοηγηθείς στο άγνωστο που πας; Άφου ο περίγυρος σου δεν σε ικανοποιεί και διαλέγεις τυχαία, στον δρόμο, στην έξοδο, στην εφαρμογή. Μηπως και κάποιος άνθρωπος από αυτούς έχει τα ίδια ιδανικά, πιστεύω και ανέχεται τα χόμπυ σου. Μήπως καλύτερα να παίξεις τυχερό παιχνίδι γιατί μάλλον εισαι βαθειά εθισμένος σε μια άλλη μορφή τζόγου;

Ναι, τζόγος είναι και μάλιστα πολύ πιο εθιστικός από κάθε χρηματικό έπαθλο. Με μεγάλες απώλειες και ας μην είναι υλικές. Τζόγος και μόνο με μηδενικές πιθανότητες νίκης ερευνημενο.

Αλλά μάλλον σε τρώνε οι εμπειρίες από τα νιάτα σου, τότε που μας ένοιαζε να έρθει κάποιος να ξεσκιστουμε και πάμε για άλλα μετά. Τότε που τα συναισθήματα άντεχαν χτυπήματα και κλάματα. Τώρα αντέχεις;

Σε τρώνε μετά και τα σοσιαλ που παρουσιάζουν την επιτυχία μόνο και σπάνια την αποτυχία. Σε επηρεάζει το μοντάζ δεκάδων διαγραφών. 

Νομίζεις πως το πέσιμο στον δρόμο στο μπαρ από έναν τυχαίο είναι καλό και επιτυχημένο. Και μετά από τόσες αποτυχίες και δήθεν χάσιμο χρόνου η ελπίδα σου μέσα ζεί και βασιλεύει.

Πιο χαζός πεθαίνεις αλλά ναι σου σπαταλάνε τον χρόνο. Να κυκλοφορούμε όλοι με qr τι ψάχνουμε να γίνουμε ζωντανό dating app γιατί και εκεί πάνε όλα καλά. 

Τον χρόνο σου τον σπαταλάς μόνος σου ψάχνοντας στην ματαιοδοξία σου μέσα. 

Οι καλύτερες σου σχέσεις θα έρθουν από γνωριμίες μηνών, χρόνων από τους κύκλους σου. Από εκεί που θα έχεις συζητήσει μήνες ώρες χωρίς σκοπό το φλερτ η φλερτ θα ήταν πάντα. 

Δεν έχεις δει πόση αποτυχία υπάρχει στα τυχαία και πόση επιτυχία στα γνωστά; 

Μόνο μια μου σχέση δεν είχε ξεκινήσει με πρότερη γνωριμία και όλες κράτησαν χρόνια ακόμα και οι πιο απίθανες. Οι τυχαίες ήταν για λίγο για τίποτα. Δεν ταιριάζουμε σχεδόν σε τίποτα. Δεν μας δένει κάτι μαζί. Δεν έχουμε κοινό στόχο ούτε κοινά όνειρα. 

Δεν μας σπαταλάει κάνεις τον χρόνο μας. Εμείς τον εκμεταλευομαστε για να μάθουμε πόσο απίθανο είναι να γνωρίσουμε τυχαία τον τελευταίο έρωτα της ζωής μας. Και αντί να ξεζουμισουμε την γνώση για την ουσία της ζωής και του ανθρώπου αναλωνοναμαστε στο ποσό δεν ταιριαζαμε και πάμε πάλι στον ίδιο την επόμενη φορά. 

Ανεκπλήρωτο...

Το πρόβλημα ξεκίνησε τότε που μας γνώρισαν. Τόσο απρόσμενο, τόσο ξαφνικό να βρεθείς εσύ μπροστά μου. Ποιός να ξέρει τι να ένιωθες σε όλα μας την συζήτηση. Άγχος θα έλεγα από την δική μου απόμακρη στάση ίσως. Προσπαθουσα να φανώ ευγενικός αλλά πάνω από όλα προσπαθούσα να βγουν τα λόγια από μέσα μου καθώς είχα χάσει, στο πρώτο σου βλέμμα του κόσμο μου όλο. Σαν χθες το θυμάμαι πως η καρδιά μου έκανε να σπάσει, να εκραγεί μέσα μου, σε κάθε σου λέξη κάθε σου μάτια. Και δεν ήθελα να είμαι το ίδιο με όλους που μόλις θα σε δουν θα ξαμοληθουν μπας και καπηλευτουν την ατέλειωτη ομορφιά σου. Μπας και σπαταλήσουν λίγο από τον χρόνο σου και σε καταφέρουν στο κρεβάτι τους. Για λίγο μόνο μπας και γεμίσουν το κενό της επιθυμίας τους. Έμεινα στην άκρη και σε παρατηρούσα πάντα. Η πρώτη μου και η τελευταία μου σκέψη στον χώρο. Και όσο σε γνώριζα τόσο όλα γίνονταν πιο δύσκολα. Κάθε μας συζήτηση κάθε μας επικοινωνία καλύτερη από πριν.

Μα είναι όλα μόνο στην δική μου φαντασία το ξέρω. Για αυτό και κοιτούσα πάντα αλλού και κάποιες φορές το κατάφερνα να ξεχάστω να μην παίρνεις όλη μου την προσοχή. Αλλά στο πέρασμα σου, στον αέρα σου, μπροστά στην τόση ομορφιά σου όλα χάνονται, όλα εξαφανίζονται και προσπαθώ αλλού να κοιτώ μα αλήθεια δεν μπορώ.

Αλλά πάλι μακριά μου σε κρατώ. Τίποτα δεν μπορώ να σου πω. Όχι γιατί δεν πρέπει, όχι γιατί δεν μπορώ, μα κάθε φορά φοβάμαι πως θα ακυρωθω και δεν ξέρω αν το αντέχω αυτό. Κι έτσι μόνος μου με απορρίπτω πριν ακόμα σου μιλήσω πριν ακόμα σε σκεφτώ. 

Δεν θέλω να φτιάξω φανατικούς μελλοντικούς κόσμους μαζί σου, δεν θέλω να ζήσω μια ζωή μαζί σου μόνο στα όνειρα μου, ερωτευμένος μόνο εγώ με την μορφή σου, με την φωνή σου. 

Και ευτυχώς δεν σε ξέρω τόσο καλά, δεν ξέρω τα ελαττώματα σου τις παραξενιές σου και τις φτιάχνω μόνος μου να με κρατάνε μακριά σου. Μέχρι να μιλήσουμε ξανά τότε που θα σπάει η ψυχή μου σε κάθε σου ματιά. 

Κι αν πεις το ναι; Αν πεις το ναι κι ζωή μου πάνω σου δεθεί φοβάμαι τι θα γίνει μήπως αυτή η σχέση μετά χαθεί. Αυτοεκπληρούμενη προφητεία μπορει να γίνει και από εμένα τίποτα ζωντανό ίσως πια να μην υπάρχει, να μην μείνει. 

Πόσο τα λόγια αυτά είναι βαριά; Για αυτό τα γράφω εδώ και χιλιάδες μικρά χαρτιά, από μέσα μου να βγούνε να χαθούνε σε μια ανάλαφρη, γοητευτική μορφή να έρθουν να σε βρούνε να σκοντάψει η ψυχή σου να γίνει ένα με μένα η ζωή σου. Μα τι λέω πάλι, το σκέφτεται το ξέρο μου το κεφάλι. Δεν θα σου μιλήσω ποτέ. Ανεκπλήρωτο θα μείνει, σαν αέρινη σαγήνη που ήρθε πέρασε ανάμεσα σε ήλιο μου και σελήνη.

Αμηχανία

 - Δεν θέλω από εσάς κανέναν, όλοι το ίδιο είστε! Όλοι το ίδιο πράγμα είστε στο τέλος. Γλύκα, πάθος, λόγια και μόλις πάρετε ο,τι θέλετε μην σας ξέρουμε. Δεν αξίζει. Και εσύ.. και εσύ με όλες μιλάς, με όλες καυλαντίζεις το ίδιο άπιστος είσαι

- Ήμουν, κάποτε σε μια άλλη ζωή ίσως. Όχι πλέον.

- Ναι, τώρα προχτές άλλαξες.

- Όχι ήταν παλιά. Ήταν πριν τις σχέσεις, πριν τους δεσμούς. Τότε που έλεγα τι ήθελα και το έπαιρνα. Τότε μιλούσα, τότε ήμουν αυτό που δεν θες. Αλλά από τότε πέρασαν πολλά

- Ή πολλές...

- Από μια δυο σχέσεις μεγάλες που δεν άντεξαν τελικά

- Μαλάκας και σε αυτές δηλαδή καλά το λέω.

- Κρατήσαμε χρόνια. Οι απόψεις όμως, οι ζωές μας αλλάζουν, τα ναι γίνονται ίσως, γίνονται όχι. Οι σκέψεις, τα συναισθήματα τους άλλαξαν εδώ έμεινα ο ίδιος ίσως, ή μπορεί και να άλλαξα και γω.

Δεν χωρίσαμε όμως για κάτι κακό, δεν κρατήσαμε μούτρα. Μόνο εγώ μου έκανα ζημιά για δεν πίστευα πως οι αγάπες τελειώνουν. Βλέπεις, σε εμένα μένουν. Σαν μια μικρή ανάμνηση μέχρι κάτι πιο δυνατό πιο καλό ίσως στο μυαλό μου να φανεί. Στο έχω γράψει τόσες φορές μα δεν θες να το πιστέψεις, δεν θες να το διαβάσεις.

- Ναι, δεν μου λες κάτι διαφορετικό, αυτή η πλευρά του ανθρώπου δεν χάνεται, είναι στον χαρακτήρα φτιαγμένη.

- Ισως και να μην λέω. Αυτή η πλευρά ήταν μια μικρή περίοδο, αλλά δεν έλεγα ψέματα, δεν πουλούσα έρωτες και μελλοντικούς δεσμούς. Αντίθετα, έλεγα την αλήθεια και ας ήξερα πως λίγο μετά κάποιοι θα ζητήσουν περισσότερα.

Αλλά σε μια στιγμή όλα άλλαξαν. Βρέθηκα εκεί που ήθελα να βρεθώ, εκεί που έψαχνα να ζήσω. Και τα άφησα όλα πίσω μου. Μόνο αναμνήσεις και μερικά γραπτά για περιπέτειες.

Αλλά δεν κοίταξα ποτέ πίσω. Με κούρασε δεν θέλω άλλο εδώ και χρόνια. Κι ας λένε όλοι και εσύ ότι θέλετε. Πως δεν αξίζει, πως δεν γίνεται.

- Και πως να ξέρω τι νιώθεις, τι θες, τι θα είσαι.

- Στα έχω γράψει τόσες φορές ξανά και ξανά. Πριν να σε γνωρίσω, πριν καν βρεθείς στην ζωή μου.

Αλλά δεν θέλω έτσι εύκολα να φανταστείς τι θέλω, ποιος είμαι και τι ζητάω. Δεν θέλω να αναλωθώ σε μια γρήγορη εύκολη λύση γιατί έμαθες κάτι που σου άρεσε.

Άλλωστε δεν έδωσα σημασία τυχαία μόνο και μόνο για την ομορφιά σου. Άκουσα λίγο από τα λόγια σου, είδα λίγο από τις κινήσεις σου και τα βρήκα μαγικά. Αλλά δεν θα υποκειψω σε αυτή σου την γοητεία. Πρώτα θέλω να δω, να γνωρίσω και να μάθω πως όσα συναισθήματα ζητάς αλλά τόσα δίνεις. Θέλω να μιλάμε, να σε ακούω, να ξέρω τα καλά σου και τα δύσκολα σου. Πως θα ξέρεις και εσύ εμένα χωρίς μια τέτοια δοκιμή.

Τα κρεβάτια είναι λίγα μπροστά στην πραγματικότητα. Φανταστικά οι καύλες και οι οργασμοί αλλά αυτές οι γεύσεις ξεχνιούνται με τον καιρό. Και δεν θέλω κάτι τόσο αδύναμο. Τι να την κάνω την ανούσια, ασυναίσθητη συνουσία, αυτή της ορμή που μοιάζει τόσο μικρή μπροστά σε όλα τα άλλα.

Κοιτώ τα μάτια σου και βλέπω τόσους κόσμους. Μια αγάπη κάποτε με έμαθε πως ο έρωτας είναι επιλογή, επιλογή να μην τον αφήσεις να τον νιώσει πρόσθεσα και όχι να τον δημιουργήσεις. Για αυτό σου γράφω τόσα, για αυτό σου μιλώ και σε κοιτάω. Πρώτα να μάθουμε τα πιο βαθειά μας στίγματα και μετά ας επιλέξουμε να λυθούν τα συναισθήματα μας όλα.

Περί χορού, ρυθμού βημάτων και άλλων ιστοριών...

Πριν χρόνια που είχα ξεκινήσει το on2 θυμάμαι μια παρατήρηση που μου έγινε με ύφος χιλίων καρδιναλίων. Δεν θυμάμαι αν ήταν σε πάρτυ ή σχολή, νομίζω πάρτυ. Χορεύεις εκτός ρυθμού μου λέει λοιπόν. Θα σκεφτείς ήσουν στο 3 13 η ξέρω γω τι. Όχι, ήμουν στο 2 και ο "σωστός" ρυθμός ήταν το 1.

Αρκετό καιρό μετά υπέπεσα και γω στο ίδιο λάθος χωρίς το ύφος που δεν μου αρέσει αλλά, ναι θα τον ρίξω στον άλλο που είπε με υπεροπτικό ύφος "μπορείς να πατάς όπου θες". Δεν έχω θέμα με τι θα πεις αλλά σίγουρα με χαλάει το υφος.

Από τότε πολλά έχουν αλλάξει και πλέον τα πράγματα είναι για εμένα διαφορετικά. Ασήμαντο για εμένα αν είμαστε στο 2 ή στο 1 ή αλλάζουμε από το ένα στο άλλο διαρκώς. Και πάνω από όλα disclaimer θεωρώ τον εαυτό μου στα γενικά δεδομένα lvl 1 με lvl4 τους γνωστούς δασκάλους σε κάθε χορό.

Πλεον μου φαίνεται ασήμαντο σε γενικές γραμμές αν χορεύω πχ την μπατσάτα στο 1 2 3 η 4 αρκεί εκεί να οδηγεί η μουσική. Και βλέπω πως η μουσική και το "χτύπημα στο μπαμ" είναι και αντικειμενικο και υποκειμενικό. Στην ταινία whiplash ο καθηγητής χώνει χαστούκια στον ντράμερ για να του δείξει ότι στο πρώτο μ του μπαμ είναι γρήγορος και στο τελευταίο αργός. Αλλά κανένα δεν είναι λάθος στον σοσιαλ χορό. Απλά υπάρχουν χορευτές που καυλωνουν αν ο παρτενέρ τούς πατάει στο ίδιο γράμμα με αυτούς και ξυνιζουν αν "πατάει" διαφορετικά

Όμως κανείς τους δεν είναι λάθος γιατί στο τέλος είναι κοινωνικός χορός για χαρά και άλλα πράγματα και όχι παράσταση όσο και να το κάνουμε εμείς.

Άλλοι χορευτές θέλουν να κάνουν πλάκα, άλλοι θέλουν να είναι ακριβείς, άλλοι θέλουν να κάνουν σόου άλλοι απλά να χορέψουν απλά χωρις πολλά με εκείνον που γουστάρουν μόνο για την επαφή και το vibe.

Πρόβλημα υφίσταται μόνο όταν προσπαθούμε να επιβάλλουμε με υπεροπτικό ύφος την άποψη μας. Γενικά για εμένα με τους τρόπους μας και μόνο. Στο τέλος, από την στιγμή που γνωρίζεις τους βασικούς κανόνες όλα έχουν να κάνουν με το πώς αντιλαμβανόμαστε την μουσική.

Ο μουσικός μας δίνει πολλά "νούμερα" να "πατήσουμε" και πολλούς τρόπους εμείς βρίσκουμε να το κάνουμε. Η βάση μπορεί να είναι το 1234 αλλά θα πρέπει να καταλάβουμε πως αυτό είναι μόνο ένα μέρος της μουσικής που ακούμε, είναι ο γενικός ρυθμός και όχι ο μόνος. Κλασικό παράδειγμα είναι το κλαβε και τα μπονγκό που έχουν αυτούσια παραπάνω νούμερα και ας παίζουν στον ίδιο μέτρο (btw disclaimer 2 δεν ξέρω από μουσική και φαίνεται).

Ο τραγουδιστής μπορεί μέσα στο μετρό, μέσα στην φράση τεχνηέντως να χωρέσει πολύ περισσότερα φωνητικά χτυπήματα. Ποιοί είμαστε εμείς να το απαγορεύουμε πρώτον και γιατί να μην το εκμεταλλευτούμε στον χορό μας. Γιατί να κράξω με ύφος χιλίων καρδιναλίων κάποιον, η τον παρτενέρ που είναι εντός κάποιον οργάνων της μουσικής ή off-beat. Μπορεί να μην δίνω σημασία εγώ σε όλους τους ήχους ή τα φωνήεντα ή την τονικότητα που χρησιμοποιεί.

Καλύτερα να κοιτάμε να απολαμβάνουμε την διαφορετική προσέγγιση του καθενός και αν δεν μας αρέσει, πάντα υπάρχουν άλλοι στην πίστα να έχουμε, καλύτερο για εμάς, vibe μαζί τους.Καλύτερα να το βιώνουμε θετικά

Το πρόβλημα με το δεπυ και το συναίσθημα

Όλα αρχίζουν και έρχονται σαν απανωτές σφαλιάρες σε πολύ μικρή ηλικία. Σε εκείνο το πρώτο καρδιοχτύπι που θα μάθουμε αργότερα πως δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ γιατί δεν μας το επιτρέπει η φύση μας. Τότε που θα πλανταζεις τα βράδια από το κλάμα κι ας είσαι ακόμα Δημοτικό. Κάποιος νορμάλ με κάθε δίκιο του θα γελάσει και θα το βρει αστείο. 

Αυτό που δεν γνωρίζει όμως είναι πως το δεπυ δείχνει τα πρώτα του συναισθηματικά δόντια. Αυτά που για την υπόλοιπη ζωή τα δαγκώνουν αιματηρά. Και ο έρωτας και η αγάπη γίνονται άρρηκτα δεμένα με το είναι ολόκληρο και κάθε περιπέτεια γίνεται δυνατή και χωρίς επιλογές. 

Θυμάμαι πρώην να ρωτά αν μετά από τόσα χρόνια έχω ξεπεράσει τις προηγούμενες και το συναίσθημα σκάει και ψέματα δεν μπορώ να πω εύκολα σε αυτά. Μια αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ. Πάντα θα υπάρχει κάτι. Χωρίς να γίνεται εμπόδιο κάποια στιγμή. Με το δεπυ ξέρεις, η αγαπάς η όχι η στα σκάει ο έρωτας και δεν ξέρεις που πας η φίλοι και τα λέμε. 

Τα συναισθήματα μας είναι τόσο δυνατά που όλοι έχουμε μια τύπου ναρκωτική εξάρτηση. Έτσι για να καταπραυνουμε τον κόσμο μας, να μην σκεφτόμαστε τόσο έντονα χωρίς σοβαρό λόγο.

Είναι συναρπαστικό βέβαια, όταν γουστάρεις θα δημιουργήσεις σενάρια για προηγούμενες ζωές, για αστέρα για οτιδήποτε δικαιολογεί αυτή την εμμονή που βιώνεις χωρίς να το περιμένεις. Και η άλλη στον κόσμο της, αδιάφορη, έκανε το παιχνίδι της και τώρα προσπαθείς να βρεις έναν τρόπο να ξεκολλήσεις. Αδύνατο δυστυχώς. 

Μόνο κάποια στιγμή αφου σε τιμωρήσει η σκέψη σου θα έρθει ένα πουφ και θα χαθούν όλα. Σε κάποια χαζή ανόητη στιγμή... 

"Μα και εσύ βρε παιδί μου μια κουβέντα δεν είπες". Είπα, ίσως μαζεμένα ίσως και όχι, δεν ξέρω. Ξέρω πως προχωρούσε δεν θα ήξερα πως να μην μου γίνει μεγαλύτερη εμμονή. Κρατάς λοιπόν αποστάσεις και σε νομίζουν απόμακρο, και αδιάφορο γιατί δεν ξέρουν τι κρύβεις. 

Πόσο θα προστρέξεις και τι ιστορίες θα φτιάξεις. Μέχρι να βρεθεί εκείνη που δεν θα παραπλανηθεί από το "θέατρο" της αδιαφορίας και τότε την πάτησες άγρια...

Όσα δεν έγιναν ακόμα

Το πραγματικά παράδοξο της στιγμής ήταν πως στην πραγματικότητα ήταν μια ακόμα συνάντησή μας. Για τα γνωστά μας κουτσομπολιά και τις ατέλειωτες συζητήσεις μας που πάντα έκαναν εσένα να λάμπεις και εμένα έβαζαν φωτιά στο δύστροπο μυαλό μου.

Δεν είχε κάτι ιδιαίτερο, ήταν ευκαιρία να βγούμε, να κάνουμε παρέα, να τα πούμε, να κοροϊδέψουμε τόν κόσμο σαν δυο χαζά όπως κι άλλες φορές. Καθίσαμε, όπως πάντα, στον μεγάλο καναπέ στα σκοτεινά του μαγαζιού και την θέα της πόλης να απλώνεται γύρω μας. Πόσο μου άρεσε το λέγειν σου κάθε φορά και το γέλιο σου. Θα μπορούσε κανείς να πει πως όλα ήταν ήδη μέσα μου απλά τα είχα κλείσει πίσω από μια ιδέα.

Η ώρα περνούσε η συζήτηση φούντωνε και είχαμε γύρισε ο ένας πλέον προς τον άλλο όπως πολλές φορές μέχρι τώρα. Δεν ξέρω τι ήταν όμως τόσο διαφορετικό αυτή τη φορά. Θυμάμαι πως πάνω στην συζήτηση αυθόρμητα όπως είχα τα χέρι μου στο προσκεφάλι του καναπέ χάιδευα τα μαλλιά σου. Το δυνατό χρώμα από το κραγιόν σου ήταν τόσο γοητευτικό και τα μάτια σου έλαμπαν σαν άστρα στο αχανές σκοτάδι του κόσμου γύρω μας.

Πρώτη φορά είχαμε καθίσει τόσο κοντά νομίζω, δεν είμαι σίγουρος, έτσι ένιωσα. Τι σου συμβαίνει ρώτησες και πραγματικά ο κόσμος μου γύρισε ανάποδα. Δεν ξέρω τι συμβαίνει αλλά σήμερα σε βλέπω εκπληκτικά όμορφη. Πρώτη φορά χαμογέλασες όμως έτσι, πρώτη φορά ένιωσα το βλέμμα σου πιο ζεστό και πιο φωτεινό. Πρώτη φορά δεν είπες ευχαριστώ, όπως συνήθιζες σε κομπλιμέντα. Πρώτη φορά ήμασταν μια ανάσα κοντά και δεν είχαμε κάνει άβολα πίσω.

Ήρθα, ήρθες, το πρώτο μας φιλί. Όλη η ροή της ζωής μας να περνάει σε στιγμιαία μηνύματα, σε σήματα της καρδιάς μας να φωνάζει ποιος είμαι, ποια είσαι. Το πρώτο κράτησε λίγο, όμως μοιραστήκαμε τόσους πολλούς προλόγους που το δεύτερο ήθελε να γράψει ολόκληρα βιβλία.

Θυμάμαι ήταν Χριστούγεννα, μιας εποχής που ακόμα δεν έχουμε ζήσει...

Φανερό μυστικό

Τόσες στιγμές τόσες αγκαλιές και άλλες τόσες μουσικές. Τόσα αρώματα και τόσες πίστες, τόσα μαγαζιά και συζητησεις. Τόσες γνωριμίες και ευκαιρίες.

Μα εγώ περιμένω την δική σου αγκαλιά, τον δικό σου το ρυθμό. Το χαμόγελο σου και το βλέμμα σου. Την δική σου επαφή που αλλάζει κάθε μουσική και δίνει μια άλλη διαφορετικά χροιά σε κάθε μου βραδιά.

Ανυπομονώ για αυτό τον μικρό χορό χωρίς πολλά πολλά μα μόνο με μια αγκαλιά, πιο κοντινή, πιο καυτή, πιο δυνατή, πιο μοναδική πιο αισθησιακή, μακριά από κανόνες και τεχνικές, πιο κοντά στο πάθος το είναι να χαθεί. Πότε όμως δεν θα στο πω. Θα μείνει δικό μου μυστικό.

Κάνεις δεν θα το διανοηθεί και όλοι και εσύ θα ξέρουν πως τίποτα δεν θα συμβεί. Θα περάσει και αυτό θα ήταν κάτι φιλικό.... Κάτι τεχνικό

Να σε βρω, να με βρεις, να με βρω, να βρεθουμε να χαθούμε

Δεν ξέρω γιατί έχει τόσο μεγάλη σημασία να βρούμε τον εαυτό μας όταν αυτός αλλάζει κάθε λίγο, με κάθε άνθρωπο που συναντάμε. Αφου αύριο θα είμαι κάποιος άλλος και πολλές απόψεις και σκέψεις μου δεν θα είναι πλέον οι ίδιες.

Γιατί να μην αποδεχθώ την αλλαγή που θα φέρεις στην ζωή μου; Πάντα θα παίρνω κάτι από εσένα και εσύ από εμένα.

Πως αλλιως να γίνει πως αλλιώς να συνηπάρχουμε όταν δεν αγαπώ όλο το είναι σου, Πως αλλιώς να είμαστε μαζί αν δεν σε θαυμάζω και δεν θέλω να ενδόμυχα να αντιγράψω κάθε όμορφη σου λεπτομέρεια να την κάνω δικιά μου. Αφού για αυτό σε θέλω, για αυτό μ' αρέσεις για όλες αυτές τις μικρές λεπτομέρειες σου που λατρεύω και θαυμάζω κάθε φορά που θα σε δώ, θα σε αγγίξω κάθε φορά που θα νιώσω την καρδιά σου να χτυπά για εμένα.

Πως το ιδανικό μου να μην είσαι εσύ;

Ένας χορός στο σκοτάδι

Κι όμως χορέψαμε στις άκρες των σκοταδιών της απέραντης αίθουσας. Δίπλα στα φώτα των άλλων, δίπλα στους φωτισμούς που έλουζαν το κέντρο.

Ήρθαν τόσο κοντά τα κορμιά μας που έγινε η καρδιά μας ένα. Συγχρονιστηκαν στην μαεστρία της μουσικής. Για μια στιγμή στο ατελείωτο του χρόνου είσαι μοναδική μου. Για μια στιγμή είσαι όλα στην ζωή μου.

Κλείσαμε τα μάτια, πήραμε φωτιά και χάθηκαν όλα γύρω μας. Μόνοι τώρα κάνουμε φιγούρες, απομακρυνόμαστε, μόνοι ερχόμαστε κοντά μόνοι στα μάτια έντονα κοιταζόμαστε.

Νιώθω τ' άρωμά σου, νιώθω την καρδιά σου, νιώθω κάθε τι μικρό σου μα θα 'θελα να είμαι διαρκώς στην σκέψη σου και στο μυαλό σου.

Μια στιγμή στον χρόνο, μια στιγμή της αιωνιότητας χαθήκαμε για λίγο μακριά από κάθε βλέμμα και ελπίδα αθωότητας.

Όχι άλλα παιχνίδια πια...

- Με θες;;;
- Ναι...
- Δεν θέλω αλλά παιχνίδια, άσε με
- Τα παιχνίδια είναι ήταν για την σημασία σου, για την προσοχή σου
- Με κοροϊδεύεις... Τι θες από εμένα;
- Θέλω εσένα, θέλω το είναι σου.
- Το είναι μου; 

- Ναι την ύπαρξη σου ολόκληρη
- Μα δεν με ξέρεις τόσο

- Θέλω να σε μάθω, θέλω να γνωρίσω το όλο σου, το τώρα σου το πριν και το μετά σου. Θέλω το βλέμμα σου, την σκέψη σου και την γεύση σου.

Να βλέπω το περπάτημα σου, θέλω να ζήσω την στιγμή σου, να γνωρίσω τα πιο μυστικά όνειρα σου, όλα εκείνα που δεν θα πεις ποτέ σε κανέναν άλλο, θέλω όσα δεν θα μοιραστείς ποτέ να σου κλέψω φευγαλέα σε μια συζήτηση μας το ένα καλοκαίρι εκεί στην παραλία.

Τότε που θα έχουν πέσει όλες σου οι άμυνες τότε που θα ξέρεις πως αυτό δεν θα τελειώσει ποτέ. Τότε που τα όνειρα μας θα έχουν μπλεχτεί τόσο πολύ που η ζωή θα είναι αδύνατη στην απόσταση μας. Θέλω και τον χειμώνα σου, την σκοτεινή πλευρά σου να με συνεπάρει κι ότι σε μαυρίζει να το φωτίσουμε μαζί.

Να κάψουμε τις ψυχές μας σε μια στιγμή να γεννηθούν σαν ένα. Θέλω το είναι σου θέλω εσένα

Όλο εσένα σκέφτομαι

Μα ήθελα τόσα να σου πω και άλλα τόσα να μου πεις, να μιλάμε ατελείωτα πριν στην αγκαλιά μου κοιμηθείς.

Ήθελα μόνοι μας να βρεθούμε κάτι σε μια τυχαία στιγμή να τα χείλια μας να γλυκαθουνε.

Μια βόλτα στο ηλιοβασίλεμα σε ένα παγκάκι μόνοι, μακριά από θορύβους να χαϊδεύω τα μακριά μαλλιά σου.

Να κοιτώ μονάχα εσένα ερευνώντας κάθε μικρή γοητευτική λεπτομέρεια των χειλιών σου των ματιών σου.

Να έβλεπα στα μάτια σου τον ήλιο να βασιλεύει, να κοκκινίζει το χρώμα το δέρματος σου και κάθε μας στιγμή πιο γοητευτική να γίνει.

Λίγο πριν το φεγγάρι

Με λίγο γλυκό κρασί απέναντι σε ένα κόκκινο ηλιοβασίλεμα στην άμμο να καθίσουμε να ζαλιστουμε να μεθύσουμε με φιλιά και πάθος την καρδιά μας να σκάει σα να θέλει να πνιγούμε.

Όμως μη... Μην πιεις ακόμα, ούτε στάλα. Ίσως, ίσως μια γεύση για τα χείλη. Δεν θέλω να με θες από την ζάλη, θέλω να... να ακούσω εσένα ή να μην πεις και τίποτα. Μου αρκούν τα μάτια σου τώρα που το σκοτάδι μου φωτίζουν.

Μην πιεις ακομα, μιλά μου, έλα κοντά για θέλω να σαγηνεύσω την ψυχή σου, τα μάτια σου, το κορμί σου. Θέλω να με θες με όλη την ύπαρξη σου, να νιώθω την αγωνία στο άγγιγμα σου, στα χείλη σου, στα μάτια να βλέπω την φωτιά σου.

Εδώ στην άμμο δίπλα στο κύμα, σε μια ματιά μας να χαθούμε, στην γεύση μας να σταθούμε. Και μετά το γλυκό κρασί ας πιούμε.

Ας ζαλιστουμε, ας αφήσουμε το αλκοόλ να ξελογιαστουμε. Να κάνουμε σα ζαβα σε αυτό το σκοτάδι, λίγο λίγο να πλεχτούμε.

Έλα πάμε στο νερό να μπούμε. Μα έχουμε ζαλιστεί. Δεν πειράζει ας ειναι, μαζι να είμαστε κι όπου με το κύμα βγεί.

Εδώ στα ρηχά έλα πιο κοντά, σε θέλω, σε θέλω να σε κρατώ σφιχτά. Τη γεύση τ' αλμυρου νερού από τον λαιμό σου θέλω κι άλλο. Μια δαγκωνια, ένα φιλί να ταραχθεί όλο σου το κορμί, να ανοίξει με ένα σου φιλί να με καταπιεί αργά σαν το γλυκό κρασί.

Το φεγγάρι σύντομα θα μας φωτίσει είναι η σειρά του να μας γνωρίσει. Μείνε εδώ, μείνε στην αγκαλιά μου. Έλα μπες, μπες βαθιά στα όνειρα μου. Να μην μπορώ, να μην θέλω να σε βγάλω. Μείνε εδώ, στην αγκαλιά μου, κοιμίσου εδώ, άκου τον χτύπο από την καρδιά μου.

Μόνοι

Οι όμορφοι έγιναν μέτριοι κι οι μέτριοι αδιάφοροι.

Μόνο οι εποχές παραμένουν απαραλαχτες στο πέρασμα μας.

Μόνο οι όμορφες μέρες αγκαλιάζουν το κορμί μας και το νου μας

Και εμείς; 

Εμείς εδώ παρατηρητές του κόσμου, της γης, για μια στιγμή της αιωνιότητας να κρίνουμε τα πάντα.

Αναζητάμε τον εθισμό μας, στις θάλασσες της γειτονιάς μας, στα βουνά και τις πεδιάδες των πόλεων μας και στα μάτια των πόθων μας.

Μόνοι.

Μόνοι περιμένοντας αυτές τις όμορφες ημέρες.

Το πρόβλημα

Το πρόβλημα δεν είναι η αφόρητη ζέστη του καλοκαιριού, ούτε η καυτή η άμμος γύρω μας.

Δεν ειναι η παγωμένη θάλασσα ουτε το κρασί μας που ζεστάθηκε πχια αφου φρόντισε πρώτα να μας ζαλίσει.

Το πρόβλημα δεν είναι τα μάτια σου που δεν χορταίνω να κοιτώ, δεν ειναι το χαμόγελό σου που με γοητεύει. Ούτε τα σπαστα μαλλιά σου που μπλέκονται στα δάχτυλά μου.

Δεν είναι η φιγούρα σου που τόσο σωστά χωρά στην αγκαλιά μου. Δεν είναι ο χορός μας στην άμμο και στα κρύα τα νερα, δεν είναι ο ιδρώτας που κάνει το δέρμα μας να γλυστρα.

Ούτε το ηλιοβασίλεμα που μας πιάνει μεσα στο νερό και το βράδυ αγκαλιά στην άμμο.

Ούτε ο πόνος σου, ούτε η φωνή σου, δεν είναι τα μαγιό που δεν φέραμε ποτέ, ούτε τα νυχια σου στην πλάτη μου.

Το πρόβλημα είναι πως πέρασε η ώρα, πως πρέπει να φύγουμε να πάμε εκεί που πιά δεν θέλουμε. Το πρόβλημα είναι πως είμαστε αλλού

Προαγωγή βίας ή έρωτα (Μια συζήτηση με το gpt)

Ερώτηση:
Γιατί θεωρούμε τις δολοφονίες, τους βιασμούς και κάθε μορφή εγκλήματος ως διασκέδαση αλλά το συναινετικό σεξ και την προβολή του ως ανήθικο και ανωμαλία; 

Αυτό που ρωτάς αγγίζει βαθιές κοινωνικές, πολιτισμικές και ψυχολογικές δομές — δεν είναι απλώς μια «αντίφαση», αλλά αποτέλεσμα ιστορικών, θρησκευτικών και ψυχολογικών μηχανισμών που εξελίχθηκαν για αιώνες. Ας το αναλύσουμε σε επίπεδα:

1. Πολιτισμικός προγραμματισμός και έλεγχος της σεξουαλικότητας

➤ Η σεξουαλικότητα ως απειλή για την εξουσία

• Η σεξουαλικότητα είναι συνδεδεμένη με ελευθερία, απόλαυση, ταυτότητα και δύναμη.
• Οι θρησκείες (ιδιαίτερα οι μονοθεϊστικές) και οι δομές εξουσίας ιστορικά προσπάθησαν να ελέγξουν τη σεξουαλική συμπεριφορά, γιατί:
  • Το ανεξέλεγκτο σεξ αποδυναμώνει τη δομή της οικογένειας (βασική για την αναπαραγωγή του status quo).
  • Η γυναικεία σεξουαλικότητα, ειδικά, θεωρήθηκε επικίνδυνη για την ανδρική κυριαρχία.
  • Το σεξ εκτός γάμου σήμαινε παιδιά χωρίς πατρική ιδιοκτησία — άρα χάνει η εξουσία τον έλεγχο στη μεταβίβαση περιουσίας και ονομάτων.

2. Ψυχολογικός μηχανισμός: γιατί μας «διασκεδάζει» η βία

➤ Ο φόβος και η αγωνία δημιουργούν έντονα συναισθήματα

• Η βία, ο φόνος, ο βιασμός και το έγκλημα ενεργοποιούν το πρωτόγονο limbic σύστημα: έντονα συναισθήματα, adrenaline, φόβος, επιβίωση.
• Τα ΜΜΕ και το σινεμά εκμεταλλεύονται αυτό: σου δίνουν ένταση, χωρίς να κινδυνεύεις.
• Από εξελικτική άποψη, οι άνθρωποι είναι «ρυθμισμένοι» να παρατηρούν κινδύνους και παραβάσεις, γιατί η πληροφορία αυτή ήταν κρίσιμη για την επιβίωση.

3. Γιατί το συναινετικό σεξ λογοκρίνεται

➤ Το σεξ χωρίς βία ή χωρίς ενοχή δεν εξυπηρετεί τον έλεγχο

• Η προβολή συναινετικού σεξ απειλεί την ιδέα ότι πρέπει να νιώθεις ντροπή, τύψεις ή ότι πρέπει να το «κερδίσεις» με γάμο.
• Γι’ αυτό βλέπουμε συχνά το σεξ στην τέχνη και το σινεμά ως:
  • Ανταμοιβή μετά από πόνο ή δυσκολία.
  • Τραγικό ή απαγορευμένο (ρομάντζο με εμπόδια, δράμα, προδοσία).
• Η «καθαρή απόλαυση» χωρίς δράμα δεν πουλάει εύκολα γιατί δεν έχει δράση, κίνδυνο, αφήγηση νίκης.

4. Καπιταλιστικό πλαίσιο & ηθική υποκρισία

• Οι βιομηχανίες που προβάλλουν βία (όπως Χόλιγουντ, gaming) έχουν νομιμοποιηθεί κοινωνικά.
• Αντίθετα, το σεξ (ειδικά το γυναικείο ή queer) θεωρείται επικίνδυνο εμπορικά ή ανήθικο γιατί «χαλάει το brand».
• Ταυτόχρονα, όμως, ο πορνογράφος είναι δισεκατομμυριούχος. Δηλαδή υπάρχει ζήτηση — απλά είναι υποκριτικά κρυφή.

5. Η πολιτισμική ανασφάλεια για το σώμα

• Πολλές κοινωνίες (κυρίως Δυτικές) αντιμετωπίζουν το γυμνό σώμα με ντροπή.
• Το γυμνό σε καλλιτεχνική μορφή γίνεται αποδεκτό (π.χ. πίνακες, αγάλματα) αλλά όταν είναι σεξουαλικά ενεργό, θεωρείται «χυδαίο».
• Ο λόγος: το γυμνό σώμα μας θυμίζει τη φθαρτότητα, τη ζωικότητά μας — και αυτό είναι ψυχολογικά δυσάρεστο.

Επιπλέον Σύνδεση: Βία = εξωτερική απειλή | Σεξ = εσωτερική ελευθερία

• Ο πολιτισμός θέλει να μας «προστατεύσει» από εξωτερικούς εχθρούς (βία, φόνος) — οπότε μας μαθαίνει να αντέχουμε τη βία ως θέαμα.
• Αλλά το συναινετικό σεξ ξεφεύγει από τον έλεγχο, δεν χειραγωγείται εύκολα — και προκαλεί «ταραχή» στο σύστημα.
  
  
  

Συνέχεια συζήτησης... 

2500 και κάτι χρόνια (γενέθλια)

Κάπου τόσα πρέπει να έχουν περάσει. Τα γραπτά μου αυτό μαρτυρούν τουλάχιστον. Διαβάζεις 2500 και ετών και γελάς.. Σκέφτεσαι χιούμορ κάνει, μια ακόμα σατιρική ανάρτηση. Αλλά δεν είναι έτσι. Σε ποιον να το πείς και ποιος να το πιστέψει. Άλλωστε τόσα χρόνια δεν υπάρχει αυτό το διαδίκτυο να επιτρέπει αυτή την δημοσίευση. 

Όμως έτσι είναι, και δυστυχώς κάποια στιγμή ξεχνάς. Δεν δημιουργηθήκαμε για να θυμόμαστε τόσα χρόνια. Μόνο για να αισθανόμαστε. Αυτό είναι το δυστύχημα του έρωτα που μας κατατρέχει ατελείωτα θα σου πω. 

Πλέον οι περισσότεροι σύντροφοι σου, οι ψυχές που θα ήταν πάντα μαζί σου, εκείνες που ορκίστηκαν να είναι πάντα δίπλα σου, δεν υπάρχουν. Τις έχεις ξεχάσει και μόνο προσωπικά αρχεία και φωτογραφίες ασετυλίνης σου δείχνουν τι ήσουν, τι γίνονταν, και πως. 

Αλλά πάλι όλα έχουν ξεχαστεί και το μόνο που μένει ζωντανό και επίμονο είναι αυτά τα συναισθήματα, το πάθος, ο νέος έρωτας που ψάχνεις που θες να ζήσεις τόσο πολύ, τόσο έντονα και είναι πάντα τόσο δύσκολο να τον βρεις.

Δεν θυμάμαι αν το έχω ξαναζήσει ίσως πριν χίλια χρόνια, αν διαβάσω τα κιτάπια μου, να υπάρχει κάποια αναφορά. Αλλά πώς να σου περιγράψω αυτή την εκδοχή του εαυτού μου που θέλει τόσο να ερωτευθεί, τόσο πολύ να βυθιστεί στα μάτια σου στο είναι σου. 

Πώς να περιγράψεις την στιγμή που η καρδιά μου θα σπάει, θα τρέμει και θα υποφέρει για ένα σου βλέμμα την στιγμή που θα περνάς δίπλα μου. 

Όμως αυτό χρειάζεται, ένα παιχνίδι, μια στρατηγική να σε φέρει κοντά να σε κάνει να ερωτευτείς να νιώσεις το είναι μου δικό σου αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού σου για να με αναζητάς να με ψάχνεις τρέμεις στην απουσία μου. 

2500 χρόνια ψάχνοντας εσένα και τίποτα άλλο στον έρημο αυτό πλανήτη μόνο και μόνο για να ακούω την φωνή σου να νιώθω το κορμί σου το δέρμα την υφή σου μέχρι να σβήσω να χαθώ μαζί σου στα αιώνια κενά του διαστήματος και των άστρων. 

Κρίμα να μην έχεις ζήσει αυτή την επιθυμία να ερωτευτείς τόσο βαριά που να θες να σκοτώσεις την αθανασία που απλόχερα σου δόθηκε για να γευτείς το πικρό φιλί τού έρωτα που θα τελειώσει κάθε ζωντανό κύτταρο σου. Του έρωτα πού θα σε ανεβάσει στα πέρατα της απεραντοσύνης για να σε θυσιάσει στον βωμό της αγάπης τελειώνοντας το είναι μας μπλέκοντας τα μεταξύ τους.

Δεν θα επιβιώσουμε ως αυτοί που είμαστε, θα μεταμορφωθούμε στα συμπλέγματα των ψυχών μας και των κορμιών μας. Δεν θα είσαι πια η ίδια ούτε εγώ αυτός που ήμουν. Μα θα παραμείνει μόνο το πηλίκο της σύζευξης μας, θα πάρεις την ψυχή μου θα πάρω τη δική σου. 

Δυόμιση και κάτι χιλιάδες χρόνια και πως να αντέξεις λίγο έρωτα που ελπίζεις να σε κατατροπώσει. Μπορεί να είναι και λιγότερα μπορεί και να είναι περισσότερα. Τόσα νιώθω να έχουν περάσει για έναν έρωτα που με έχει ξεγελάσει... 

Το "πρόβλημα" με την μουσική

Αν και χρόνια "τρέχει" αυτή η συζήτηση, τον τελευταίο καιρό έτυχε και την έχω κάνει περισσότερες φορές από ό,τι συνήθως. Η προηγούμενη έντονη φορά που θυμάμαι να συζητάω περί μουσικής και για το πρόβλημά της ήταν στο γυμνάσιο. Ήταν τότε που αναρωτιόμουν γιατί στους συμμαθητές μου δεν τους αρέσει η μουσική που ακούμε "όλοι" και προτιμούν εκείνη την παλιά και κράζουν τη σημερινή, την τότε σημερινή, ως "κακή" μουσική.

Θυμάμαι μάλιστα, ως παιδάκι ακόμα, εκπομπή με θέμα συζήτησης τότε τη νέα για τα δεδομένα ηλεκτρονική ή, καλύτερα με το όνομά της, την Techno μουσική. Είχαν καλέσει στο στούντιο της εποχής κάτι ροκάδες νέους να πουν την άποψή τους. Μπορεί να ήταν και άλλοι καλεσμένοι, δεν θυμάμαι, γιατί η μόνη στιγμή που μου έκανε εντύπωση ήταν ο ροκάς να λέει πως αυτό δεν είναι μουσική και είναι μια σειρήνα που βαράει όλη την ώρα.

Τόσα χρόνια μετά και τώρα, σήμερα, η ίδια συζήτηση για άλλες μουσικές ή τις ίδιες, και οι ιδέες απαράμιλλα ταυτόσημες με τότε. Το ζω ίσως πιο πολύ καθώς πλέον παίζω μουσική σε πάρτι και κάθε λίγο θα ανοιχθεί το θέμα με το πόσο έχει "χαλάσει" το τάδε είδος μουσικής και πόσο δεν αρέσει αυτό το κομμάτι και "παλιότερα ήταν πιο καλά" ή πιο σωστά.

Η μουσική όμως δεν λειτουργεί διόλου έτσι. Δεν είναι κάτι προσωπικό και δεν είναι κάτι που φτιάχτηκε για τα προσωπικά μας γούστα εξολοκλήρου ώστε να τα ακολουθεί ίδια για ολόκληρη τη ζωή μας.

Αδυνατούμε να κατανοήσουμε ή να θέσουμε ως βάση στον διάλογό μας πως η μουσική είναι κάτι που αλλάζει και εξελίσσεται. Για κάποιους προς το χειρότερο και για κάποιους άλλους προς το καλύτερο. Σαφώς βέβαια εδώ δεν υπάρχει καμία διαφωνία μεταξύ των δύο πλευρών, απλά κανείς από τους δύο για τον απέναντι δεν έχει σώας τα φρένα. Ο ένας για τον άλλο είναι απλά "χαζός" και "δεν ξέρει από μουσική".

Θα σε παρακαλέσω όμως την επόμενη φορά που θα σκεφτείς κάτι παραπλήσιο ή σου περάσει αυτή η σκέψη να κάνεις ένα μικρό βήμα πίσω στο σκεπτικό σου. Δεν χρειάζεται να ομολογήσεις σε κανέναν ότι το έκανες, δεν χρειάζεται καν να το αναφέρεις πουθενά. Απλά αναλογίσου τα παρακάτω για μερικά δευτερόλεπτα.

Πιάσε μερικά κομμάτια μουσικής που σου άρεσαν, ίσως και σου αρέσουν σήμερα, τα οποία είναι και πιο ευρέως αρεστά. Κάτι που θα άκουγες σήμερα παρέα με άλλους σε ένα μαγαζί και θα έκανες μεγάλο κέφι. Ας πάμε σε αυτά που είναι μάλιστα παλιότερα από τα σημερινά "που έχουν χαλάσει" και που "δεν γράφουν πια τέτοιες κομματάρες".

α) Για αυτά που είναι "καλή μουσική" του παρελθόντος τη στιγμή που είχαν δημοσιευθεί, όλοι οι σημερινοί όμοιοί μας τότε, είπαν τα ίδια ακριβώς με όσα είπες σήμερα για το σημερινό σκηνικό.

β) Για τα τραγούδια, για τη μουσική, που οι ίδιοι της εποχής τότε, θεώρησαν ως φοβερή και "τι κομματάρες είναι αυτές", οι προηγούμενοι σκέφτηκαν και είπαν πόσο έχει χαλάσει η μουσική πλέον.

γ) Όσο πίσω και να πηγαίνεις, θα βρίσκεις πάντα το ίδιο σενάριο. Οι νεότεροι θα λατρεύουν το σήμερα τους στην πλειοψηφία τους και οι παλαιότεροι στην πλειοψηφία τους θα θεωρούν πως η μουσική έχει χαλάσει και ότι όταν οι ίδιοι ήταν νέοι η μουσική ήταν σωστή ή καλύτερη.

Θα σου πω και ένα ακόμα λοιπόν παράδειγμα που αρκετοί το ζήσαμε όσο πιο έντονα γίνεται μέχρι σήμερα. Πριν αρκετά χρόνια στην ελληνική λαϊκή σκηνή ή ελληνική ποπ (πες το όπως θες) κυριαρχούσε ένας συνθέτης, παράγοντας δεκάδες επιτυχίες. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την παρακάτω χιουμοριστική φράση: "περιμένω την εποχή που θα ακούνε Φοίβο και θα λένε αυτή ήταν μουσική". Αυτή η εποχή έφτασε και τη βιώνουμε εδώ και μια δεκαετία σχεδόν. Ο Φοίβος είχε λοιδορηθεί στις παρέες όσο ίσως κανείς άλλος σύγχρονός μας από τους προηγούμενους ανθρώπους και από αρκετούς νέους που προτιμούσαν τα παλιότερα λαϊκά.

Γιατί στο τέλος η μουσική δεν λειτουργεί έτσι όπως νομίζεις. Ψυχολόγος δεν είμαι να σου αναλύσω σε καμία περίπτωση το παρακάτω, αλλά μπορώ να σου πω, πιστεύω, πως τη μουσική τη συνδέουμε, ηθελημένα ή άθελά μας, με συναισθήματα και καταστάσεις.

Η μουσική που σου άρεσε και θεωρείς την καλύτερη είναι γιατί τότε ήσουν ανοιχτός στα συναισθήματά σου και δεκτικός. Ήταν γιατί τότε, σε μια άλλη σου περίοδο, ένιωσες καλύτερα, πέρασες όμορφα και το vibe σου (όπως λέμε σήμερα) ήταν δυνατό και αλησμόνητο.

Θέλοντας λοιπόν να κρατήσεις το παρελθόν σου –που ήταν μέλλον για κάποιον προηγούμενο– ως το καλύτερο, θα σου πω πως είναι μια μορφή ακούσιου συντηρητισμού. Κατανοητό, γιατί είναι από μια όμορφη εποχή, αλλά μην ζητάς να γυρίσουμε στο παρελθόν σου. Δεν είχαμε όλοι το ίδιο με το δικό σου. Ίσως το μοιραστήκαμε, ίσως το ζήσαμε, αλλά σίγουρα δεν το βιώσαμε κυριολεκτικά και ταυτόσημα το ίδιο με εσένα, που θες να φωνάζεις, όπως φώναξε σε εσένα ο προηγούμενός σου: "Τότε έγραφαν καλύτερη μουσική."

Να είσαι σίγουρος πως η μουσική πριν από αυτή που γνωρίζεις δεν σου αρέσει εξ ολοκλήρου. Πήγαινε από αυτή που καραγουστάρεις και άκου το ίδιο είδος 20 χρόνια πριν. Και μετά πήγαινε άλλα 20. Και άλλα 20. Μπορεί να γουστάρεις ένα, δύο, δέκα κομμάτια, αλλά δεν θα γουστάρεις να το ακούς ολημερίς κι ολονυχτίς όπως όσα ακούς και απολαμβάνεις από τη δική σου εποχή.

υ.γ. Το κείμενο δεν χρειάζεται να είναι μόνο για την μουσική, μπορείς να το αποδόσεις σε πάρα πολλά πράγματα που μας αρέσουν ή δεν μας αρέσουν. Η μουσική όπως και ο συντηριτισμός δεν έχουν όριο αρχής και τέλους. 

Roller Coaster

Θα μπορούσες να πεις ότι συμβαίνει τελείως απότομα, ότι έτσι στα ξαφνικά τα συναισθήματα μου όλα αρχισαν να διαχέονται στο νου.

Στο φως της πανσελήνου οδηγώ, διαλέγω μια μεγάλη διαδρομή μέσα από τους δρόμους της πόλης. Θέλω να μείνω μόνος να σε κρατήσω μακριά από την σκέψη μου. Βάζω μουσική να με ξεσηκώσει, να με οδηγήσει σε νοήματα πιο βαθιά να μην ακούω τις σκέψεις μου. Να ακούσω για μια στιγμή την λογική μου και όχι την σχέση που έφτιαξε η φαντασία μου μέσα σε ώρες χωρίς την άδειά μου. 

Να βρίσκομαι ξαφνικά ερωτευμένος, χαμένος σε μια σκέψη σε μια γοητεία που ποτέ δεν περιμένω. Ίσα και μόνο γιατί βρέθηκες την κατάλληλη στιγμή δίπλα μου, και με κοίταξες χαιδεύοντας τα μαλλιά σου όση ώρα συζητούσαμε για θέματα αλλόκοτα, ψυχολογικά, φαντασίας και φιλοσοφικά. 

Να μην θέλω να σε δω, να σου μιλήσω μια μέρα μετά φτιάχνοντας ιστορίες φανταστικές για το μέλλον και το παρόν. Λες και οι σχέσεις των ανθρώπων είναι σεναριογραφημένες έτοιμες και ποιητικές. Χωρίς καν να σε ξέρω όσο θα 'θελα, χωρίς να έχουμε συναντήσει άφωνοι τα βλεμματά μας κοιτώντας με όλο μας το είναι. 

Και θέλω τόσα να σου πω και τόσα να ακούσω. Όλα σου τα λόγια να αφουγραστώ, να μάθω από αυτά, την ζωή μου διαφορετικά να υπολογίσω. Μα πως δέθηκα έτσι απότομα με εσένα που αδιαφορούσα; Εσένα που δεν κοίταξα ποτέ, που δεν ήθελα να δώσω σημασία. 

Τώρα σε κοιτώ και ταράζεται η καρδιά μου, τώρα σε κοιτώ και προσπαρθώ να αρθρώσω την μιλιά μου. Πάλι χαζομάρες θα πω, πάλι θα σε απογοητεύσω πάλι θα αντισταθώ μήπως σε πλανεύσω. 

Μα όλα αυτά είναι μόνο σκέψεις του ατίθασου νου, που επιλέγει, σαν παιδί χωρίς καμιά λογική και πάρει το παιχνίδι που θέλει δικό του. 

Οδηγώ στην παραλιακή. Τα συναισθήματα μου μπλέκονται με μουσική και ήχους μηχανής. Το ύφος μου ανέφραστο, θλιμένο, χαμογελαστό. Δεν μπορεί το είναι μου να βρεί μέρος να σταθεί, μέρος να αποφασίσει δεν μπορεί να βρει έναν φίλο όλα αυτά να τα πει να τον κατανοήσει. 

Πως να ξέρει ποιά είσαι, τι σημαίνεις και τι είδα και πως ένιωσα. Πάλι μόνο τις ίδιες στερεότυπες βλακείες θα ακούω, τα δήθεν, τα πρέπει και τα πως. 

Όμως αυτά δεν θελω να τα ζω, δεν θέλω να παίζω τα παιχνίδια θέλω μόνο να εκφραστώ. Στα ισια να στο πω, σε θέλω, σε ξεπέρασα, μου λείπεις, πως θα σε ξαναβρω. Μα είναι αστείο όλο αυτό πόσο γρήγορα συμβαίνει στον κόσμο μου τον φανταστικό. 

Μες τα μάτια σου χάνομαι τα χείλη σου κοιτώ, πάλι ερωτεύτηκα και μόνο εγώ το ξέρω. Πάλι άφησα τον ευατό μου να παρασυρθεί σε μονοπάτια αδιάβατα και απαγορευμένα. Δεν είσαι εσύ για εμένα. Συμφωνήσαμε, διαφωνήσαμε, οι λέξεις εύκολα πλανήθηκαν ανάμεσά μας σε συζήτηση καυτή για ανέμους ύδατα και θέματα που μας ανύπαρκτα. 

20 Χρόνια 27

Μαρτύριο και ευχή να ζεις στα καλύτερα σου χρόνια, να ζεις και να νομίζεις ακόμα πως η ζωή είναι αιώνια. Πώς να ξεπεράσεις και γιατί εκείνη την εποχή λες και άλλαξε κάτι λες και ήταν μια μπόρα μια βροχή ένα δάκρυ ένα χαμόγελο στην άκρη. Πέρασαν όμως μέρες, μήνες και χρόνια καταστάσεις και επεισόδια χιλιάδες αλλά τα περισσότερα χάθηκαν με σαν ένα πλοίο στις σποράδες.

Μ’ αρέσει που έχω επηρεαστεί και γράφω τα κείμενά μου τραγουδιστά και ομοιοκαταληκτικά. Κάποιες φράσεις δηλαδή, όχι όλες θα μας αρχίσουν στις προσβόλες. Γελάω με όσα γράφω τα χαίρομαι και θέλω να τα μάθω να μην τα ξεχνώ σαν να είναι μια μέρα χθεσινή αμελητέα στην πραγματικότητα ίσως και μοιραία.

Και πέρασαν 20 χρόνια αλλά παραμένω 27 τελικά, καθημερινά με τηλέφωνα φιλικά να θυμόμαστε κάποια από τα παλιά. Όχι σίγουρα όλα, ούτε εκείνη την σχέση την ριόλα. Και φύγανε και οι σχέσεις και ήρθαν οι υποσχέσεις που ποτέ δεν κρατήσαμε στον εαυτό μας. Μερικοί συμβιβαστήκανε και παντρευτήκανε ή και ευτυχίσανε μπορείς να πεις αφου αν τους δεις ίσως και να τους ερωτευτείς για την αγάπη που έχουν στην οικογένειά τους, δεν ζουν και με την μαμά τους.

Όμως τα σημάδια φαίνονται για όποιον ξέρει και το μέσα κάπου υποφέρει, μπορεί και όχι, αφου αύριο θα φωνάζει πως ακόμα σαν 27αρης το ΄χει. Α ναι, είναι και το άλλο, με μπερδευουν για 37, χαίρομαι και γω και λεω να φτιάξω μια ταυτότητα να τρολλάρω την ανθρωπότητα πως ακόμα σε εμένα τα χρόνια δεν περάσαν μα μόνο οι εμπειρίες εμένα με φτιάσαν.

Εμπειρίες που ξεχάστηκαν, που χάθηκαν στο παρελθόν, νεύρα και στεναχώριες που δεν έμειναν μα θυμάμαι μόνο τις χαρές και τις όμορφες στιγμές. Ωραίες αναμνήσεις που δεν μπορείς σε εκείνες να γυρίσεις. Δεν είναι κάπως καταθλιπτικό; Να μην μπορείς να ζήσεις σε εκείνο τον κόσμο τον φανταστικό;

Φανταστικός τότε δεν ήταν, και την γκρίνια την είχα στο τσεπάκι ( κάποια πράγματα δεν αλλάζουν) μόνο τώρα τα βλέπω πιο όμορφα πιο ωραία σαν να λησμονω την καλύτερη παρέα. Γιατί; Τώρα δεν έχεις φίλους; Τώρα δεν έχεις γνωστούς και παρέες; Τα έχω όλα πιστεύω και ας μην τόσο με λατρεύω. Ρεμάλι θα με πω και ντεμεκ ( σαν του σαλονικείς) αλήτη. Να ασχολούμαι με τα γραπτά μου τα ομοιοκαταληκτικά μου τα εκνευριστικά μου.

Είχα καιρό να γράψω κάτι, αλλά νομίζω γράφω ανόητα και ανώριμα. Μάλλον μένω στα 27 τότε που συνειδητοποίησα τι είναι όλα αυτά. Ποια θέλω να είναι η ζωή και τι να καταφέρω αλλά στην γωνιά μου βρίσκομαι για να ξέρετε γνώμη για όλα εκφέρω. Δε θα με έλεγα πλέον ξερόλα αλλά σίγουρα πετάγομαι σε όλα. Αν σε ξέρω. Αν δεν σε ξέρω, μην ξεχνάς είμαι μικρούλης, μόλις 27 τώρα μαθαίνω την ζωή και ακόμα ντρέπομαι. Αλλά αν σε ξέρω, περνάνε 20 χρόνια γρήγορα και σου κουνάω και το δάχτυλο σαν πατέρας μπορεί και να με θεωρήσεις σπαστικό και εκνευριστικό, λίγοι με λένε και γοητευτικό. Εδώ γελάμε για να μην πονάμε. Που να ακούσεις σήμερα κοπλιμέντο; Άντε γέρο να σε πουν και ραμολιμεντο. Να πω όμως ότι με νοιάζει; Τίποτα από αυτά δεν με ταράζει. Μόνο οι φίλοι θα τσαντιστούν που σοβάρεψαν γρήγορα, μεγάλωσαν και δεν θα το δεχτούν. Λες και τα χρόνια έχουν αυτή την σημασία, να γίνεις ότι θέλει η κοινωνία.

Οπότε λέω να μείνω στα 27 για ακόμα μια χρονιά, ακόμα μια ζωή, να ερωτευτώ ίσως όποια με κοιτάξει και στα συναισθήματα μου θελήσει να βουλιάξει. Μα η προηγούμενη ζωή στέκεται και λίγο παρακεί να φωνάζει πολλές φορές μην ερωτευτείς θα κλαις. Οπότε το φοβάμαι. Ισως πιο πολύ από όσο θέλω και τότε κάνω πίσω βήμα και δεν το παλέυω. Κάνω τον μυστήριο μπας και γοητευτεί καμιά και αναρωτηθεί τι θέλει τούτο το παιδί.

Η «μοναξιά» της επιτυχίας

Χθες συνάντησα έναν παλιό γνωστό. Τόσο παλιό που τότε δεν τον γνώριζε κανείς. Τότε που απλά προσπαθούσε και ήταν στο μέγιστό του πάθος, ίσως, να κατακτήσει τον κόσμο ή απλά τα όνειρά του. Δεν τον γνώρισα τότε πολύ και ένα γειά τι κάνεις πως είσαι είπαμε τώρα. Ήμουν μαζί με έναν άνθρωπο που το αγαπάει και τον θαυμάζει όμως. Μακάρι να είχε χρόνο πλέον να σταθεί δυό λεπτά παραπάνω αλλά δεν το λέω σαν παράπονο παρά μόνο σαν επιθυμία.

Ξέρεις, όταν αγαπάς έναν άνθρωπο δεν τον βλέπεις σαν τον μεγάλο και επιτυχημένο που κατάφερε με τόσο κόπο να γίνει. Τον βλέπεις ακόμα σαν τον δικό σου άνθρωπο τότε που καθίσατε στην καφετέρια να μιλήσετε για τις πρώτες σας δουλειές και την συνεργασία σας. Τον βλέπεις πάντα με την σχέση που αναπτύξατε ή είχατε. Σαν τον φίλο σου, σαν τον αδερφό σου, τον συγγενή σου ή τον άγνωστό σου. Σαν αυτόν που αγάπησες και άφησες ή σε άφησε, σαν κάθε άλλο άνθρωπο που θα είχες, αν ήταν κοντά σου.

Τον θαυμάζεις, τον φωνάζεις και πολλές φορές θα ήθελες και εσύ να είσαι εκεί δίπλα του να τον χειροκροτήσεις και να νιώσεις τόσο περίφανος για όσα εκείνος ο άνθρωπος κατάφερε. Θες να του κολλήσεις πολλές φορές το μπράβο και να εκφράσεις την γουσταρισμένη σου κριτική γιατί ακόμα είναι εκείνος που γνώρισες πριν χρόνια, που τον βοήθησες και σε βοήθησε.

Όμως μου θύμισε τι σημαίνει να έχεις επιτυχία, τι σημαίνει να σε θαυμάζει ο κόσμος και να ζεις πάνω στο άστρο σου καβάλα. Αν δεν φεγγίζει κάποιοι θα το πουν και καλάμι αλλά μου θύμισε την εποχή των άστρων. Την εποχή που χάθηκε κάπως, εκεί που άλλαξαν οι συνήθειες και τα θέλω. Εκεί που η ζωή έφερε καινούρια και διαφορετικά τοπία στην διαδρομή. Σε εκείνη την προηγούμενη εποχή που μοναξιά δεν έχεις μέχρι να έχεις.

Μου θύμισε πόσο μόνος νόμιζα ότι δεν ήμουν. Τότε που δεν είχα χρόνο για κανέναν και καμιά, τότε πού όλα έτρεχαν γοργά και η ζωή φαινόταν να μικραίνει τις χρονιές. Είναι ψέμα πως στην κορυφή είναι μοναχικά. Μην ψάχνεις κάποια συγκεκριμένη, υπάρχουν πολλές ως και αμέτρητες. Αλλά η κορυφή σου είναι εκεί που σ’ αναγνωρίζουν και σε γνωρίζουν όλοι, εκεί που θέλουν να εμπνευστούν και να σε βιώσουν, από εδώ και από εκεί να σε νιώσουν. Να πάρουν λίγο από την γνώση σου, λίγο από την σχέση σου, λίγο από την δόξα σου, λίγο να σταθούμε δίπλα σου. Είναι τότε που έχεις παντού αμέτρητους φίλους, που μπορείς σε κάθε σου βήμα να μιλήσεις με κάποιον, να κάνεις παρέα με άλλον, να σε ψάξουν, να σε βρουν, να σε κυνηγήσουν και ισως και μαζί σου να κοιμηθουν.

Είναι τότε, μου θύμισε, που δεν έχεις χρόνο για αυτούς που σε αγαπάν και επιλέγεις από αυτούς που αγαπάς, τους λιγότερους να δεις. Η ζωή σου τρέχει και το κοινό σου σε ζητά. Η δουλειά μπορεί να μην σε αντέχει γιατι ο κόσμος σε μεθά.

Πότε θα είναι το επόμενο ραντεβού, πότε θα είναι η επόμενη επιτυχία, πότε θα είναι το breakthrough πότε θα πάλι θα σε ψάχνουν με μανία. Ε πως λοιπόν να χωρέσεις όλο αυτό το συφερτό σε εικοσιτέρεις ώρες, πώς να απολαύσουν των ματιών σου οι κόρρες όσα θα ήθελες να δεις, όσα θα ήθελες να προλάβεις, όσες υποχρεώσεις να αναλάβεις.

Ετσι είναι η ώρα να κάνουν όλοι ένα βήμα πίσω, να περιμένουν την απόφασή σου να αλλάξεις τα προσκύνιά σου. Τότε που θα έχεις χορτάσει την επιτυχία και θα ψάχνεις πάλι την χαμένη ευτυχία, που καταλαβες ότι είχες. Είναι ο καιρός που οι φίλοι και όσοι αγαπάνε θα σταθούν στο πλευρό σου, να λίγο όμως πιο μακριά να μην εμποδίζουν το διαβατό σου. Να σε παρακολουθούν σε κάθε σου βήμα πως θα είσαι τόσο ωραίος, τόσο καλός και τώρα θελκτικός.

Σήμερα ξέρω ότι έκαναν υπομονή μέχρι να κατέβω από την τότε μου σκηνή που δεν είχα χρόνο για κανένα παρά μόνο για εμένα. Αυτό λέω και σήμερα σε όλους που θέλουν να σου μιλήσουν να σου συζητήσουν, να ακούσουν από εσένα τα νέα τα ωραία. Πως χρειάζεται υπομονή γιατί σε αυτές τις στιγμές, τις ώρες, τις χρονιές είμαστε μόνοι αλλά υποχρεωμένοι και μεθυσμένοι. Χωρίς χρόνο για την ευρύτερη αγάπη που θα έρθει στην συνέχεια στο παρακάτω μονοπάτι.

Γιατί στην επιτυχία, κανείς δεν είναι μόνος αλλά τρέχει γρήγορα ο χρόνος και η ψυχή θα κουραστεί και δεν θα θέλει να «εργαστεί» παρά μόνο να ικανοποιηθεί. Τότε βρήκαμε πάλι τον χρόνο, την όρεξη χωρίς κανέναν φθόνο να μιλήσουμε για όσα έγιναν και όσα έρχονται γιατί πλέον όλα ελέγχονται.

Θα έρθει η μέρα που τα δυο λεπτά θα γίνουν ένας καφές και μια παρέα και θα τα πίνουμε πάλι θυμούμενοι όλα τα ωραία. Και δεν χρειάζεται να είναι και κάθε μέρα αρκεί μια στιγμή και θα το ζήσουμε πέρα για πέρα.

Υπομονή, όποιος μας αγαπά μένει και μας περιμένει. Θέλει να μας ακούσει και να μας βιώσει. Θα στεναχωρηθεί που δεν θα είναι πάντα εκεί μαζί αλλά πιο πολύ θα ευχαριστηθεί όταν η «μοναξιά» τελειώσει και ίδιος αναζητηθεί.