Να σε βρω, να με βρεις, να με βρω, να βρεθουμε να χαθούμε

Δεν ξέρω γιατί έχει τόσο μεγάλη σημασία να βρούμε τον εαυτό μας όταν αυτός αλλάζει κάθε λίγο, με κάθε άνθρωπο που συναντάμε. Αφου αύριο θα είμαι κάποιος άλλος και πολλές απόψεις και σκέψεις μου δεν θα είναι πλέον οι ίδιες.

Γιατί να μην αποδεχθώ την αλλαγή που θα φέρεις στην ζωή μου; Πάντα θα παίρνω κάτι από εσένα και εσύ από εμένα.

Πως αλλιως να γίνει πως αλλιώς να συνηπάρχουμε όταν δεν αγαπώ όλο το είναι σου, Πως αλλιώς να είμαστε μαζί αν δεν σε θαυμάζω και δεν θέλω να ενδόμυχα να αντιγράψω κάθε όμορφη σου λεπτομέρεια να την κάνω δικιά μου. Αφού για αυτό σε θέλω, για αυτό μ' αρέσεις για όλες αυτές τις μικρές λεπτομέρειες σου που λατρεύω και θαυμάζω κάθε φορά που θα σε δώ, θα σε αγγίξω κάθε φορά που θα νιώσω την καρδιά σου να χτυπά για εμένα.

Πως το ιδανικό μου να μην είσαι εσύ;

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μιά και καλή (μακριά από συναισθήματα)

Εικόνα
Το πιο ανησυχητικό στη φόνευση συναισθημάτων είναι η στιγμή που θα αποφασίσουν να μην αναστηθούν ξανά. Σκέφτομαι εκείνη την άτυχη που θα πιστέψει πως υπάρχουν ακόμα και θα την πατήσει όπως τόσες φορές την πάτησα και 'γω χωρίς καμία ανταπόκριση. Ένα χαμόγελο, μερικές συζητήσεις και τελικά αυτό είναι, εκεί σταματάνε όλα μετά. Άντε μετά να ασχοληθείς με το dead inside. Ακόμα μια φορά λοιπόν, σκοτώνω όσα νιώθω. Μ' αρέσει που νιώθω όλο αυτόν τον πόνο, όλη αυτή την ταλαιπωρία, νιώθω περισσότερο τη ζωή άλλωστε νομίζω. Όμως κάθε φορά που ανασταίνονται είναι πιο δυνατά και πιο έντονα και κάθε φορά πιο δύσκολα να τερματίσουν. Πρέπει όμως και θέλω. Θα ήθελα πάρα πολύ να βρεθεί εκείνη η ανταπόκριση και όλα αυτά που πηγάζουν μέσα μου να ανθίσουν και να δώσουν ένα άλλο χρώμα στο είναι μου. Ίσως για αυτό και να εξελίσσονται ακόμα μια φορά τόσο γρήγορα χωρίς καμία άδεια, χωρίς καμία ερώτηση, αν πρέπει, αν δεν πρέπει, αν είναι η κατάλληλη στιγμή και αν αξίζει να ασχοληθώ. Έτσι και πάλι θα σκοτώ...
Συνέχεια της ανάρτησης»

Μπροστά στο "είναι" σου

Ας θέσουμε στον εαυτό μας μια λεπτή γραμμή σαν όριο, μια χρυσή τομή, για να εννοήσουμε αν με τον άνθρωπο που έχουμε στη ζωή μας, είμαστε ζευγάρι ή απλά μια ακόμα σχέση που θα ξεχαστεί. Για να τα ξεχωρίσουμε αυτά αρκεί μια μικρή παραδοχή ή μια πολύ μεγάλη απόφαση.  Μπορείς να του πεις κάθε σκέψη σου χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς κανένα φόβο. Μπορείς να του μιλήσεις για όσα νιώθεις, όσα σε βασανίζουν, όσα σε κάνουν να νιώθεις ωραία ή άσχημα μαζί του;  Μπορείς να μοιραστείς τα πιο βαθιά σου μυστικά, ακόμα και τα ένοχα, ή όσα θα μπορούσαν να δημιουργήσουν πληγές ή τσακωμούς; Αλλά ταυτόχρονα είσαι έτοιμος να ακούσεις τα δικά του βαθιά μυστικά, τα δικά του παράπονα, τα δικά του προβλήματα με εσένα και να τα ξεπεράσεις μαζί του;  Έχεις την ελευθερία να βάλεις το μαχαίρι σου στην καρδιά του και να δεχθείς το μαχαίρι του στην δική σου; Αν έχεις ενδοιασμούς, αν δεν είσαι έτοιμος να σταθείς απέναντι και στο πλάι του στα δύσκολα όπως κάνεις όλη σου τη ζωή στα εύκολα, τότε ας θέσουμε ότι...
Συνέχεια της ανάρτησης»

Πρώτη αγάπη, πρώτο φιλί.

Πόσα χρόνια να έχουν περάσει από τότε; Κι όμως καμιά φορά η ανάμνηση για κάποιο λόγο επιστρέφει και μοιάζει σαν να ναι χτες ή και τόσο μακριά ταυτόχρονα. Αυτή τη φορά αιτία στάθηκαν μια ταινία μικρού μήκους το apricot και το super8 το φετινό να μου θυμίσουν μια εποχή που κλείνει πια σχεδόν τρεις δεκαετίες μακριά. Ήταν στο γενέθλιο πάρτι του παιδικού φίλου από όπου πια θυμάμαι μόνο λίγες εικόνες. New Kids on the block στο πάρτι, χορός και παιχνίδι μέχρι τελευταία στιγμή, ένα πορτοκαλί από το φώς σαλόνι και παρκέ πάτωμα, ίσως και να μην ήταν έτσι ακριβώς.  Το πρώτο που θυμάμαι είναι η μπουκάλα που παίζαμε. Θυμάμαι ότι έτυχε εκεί να δώσουμε το πρώτο μας φιλί.  Δεν την είχα ξαναδεί. Μέναμε σε διαφορετικές περιοχές και είχαμε πάει εκεί για το πάρτι, ήταν φίλη του, μάλλον από το σχολείο. Θυμάμαι να καθόμαστε όλοι μαζί στο πάτωμα και να γυρνάμε αυτό το μπουκάλι. Μελαχρινή με ίσιο μαλλί τη θυμάμαι με κάποιο σκούρο μπλε ρούχο. Γονατίσαμε και...
Συνέχεια της ανάρτησης»

Σε στάση

Ίσως όλοι να έχουμε περάσει μια δύο φορές από στάση στη ζωή μας. Και είναι τόσο παράξενο. Μικρή στάση, σα να σταμάτησε ο χρόνος μόνο για εσένα. Κι όμως τίποτα δεν έχει σταματήσει όλα είναι στο ρυθμό τους, στο χρόνο του εκτός από εσένα. Όλα σε μια παράξενη δεύτερη μοίρα πότε ίσως δεν ήταν πριν. Και τώρα τη κάνεις; Πως αντιδράς; Τίποτα, απλά περιμένεις να περάσει. Έχει σημασία ο λόγος; Ίσως ναι ίσως και όχι. Το θέμα είναι ότι εσύ ακίνητος ανάμεσα σε ένα κόσμο που τρέχει και θέλει από εσένα και ζητά. Και γω ακίνητος εδώ παρακολουθώ το χρόνο ma περνά να τελειώσει αυτή η στάση. Και σκέψου ακόμα καλά καλά δε στάθηκα. Το μέλλον; Τι θα γίνει στο μέλλον; Και ξέρω και δε ξέρω. Όμως η στάση δεν αλλάζει, εκεί είσαι δεμένος, σε μια ζώνη του λυκόφωτος μέχρι νπεράσει και να βρεις πάλι το χρόνο που έχει τώρα χαθεί.
Συνέχεια της ανάρτησης»

Σε εξήντα χρόνια

Πριν λίγο γράψω εδώ, ειπώθηκε αυτή η φράση σε μια ιντερνετική συζήτηση που είχα με ένα φίλο. Τα περισσότερα μου κείμενα εμπνέονται με ένα τέτοιο τρόπο, είτε από πράξεις ή το πιο σύνηθες από κουβέντα. Στην ωραία του στάση να με στηρίξει αντιμετώπισε τη συμπεριφορά μου ως ότι κλαίγομαι. Όχι, δεν είναι λανθασμένος, η πραγματικότητα είναι όπως έχουν καταλάβει σίγουρα και πολλοί άλλοι φίλοι και γνωστοί. Ευτυχώς που σας έχω και γύρω μου και υπάρχει αυτή η στήριξη μαζί με το χορό. Το δεδομένο είναι ότι όλο αυτό έχει να κάνει με το πιο προφανές, έναν χωρισμό, που δεν μπορώ ούτε ξέρω πως να ξεπεράσω. Έτσι του απάντησα, τυχαία μάλλον, με μια έκφρασή που με έκανε τώρα να σταθώ πάνω της λιγάκι και να γράψω τη σκέψη μου. Με ενθουσίασε ίσως ή μάλλον με προβλημάτισε.  Ποιος θα το θυμάται σε 60 χρόνια; Απάντησα και άμεσα στάθηκα λίγο παραπάνω στη σκέψη μου. Ποιος θα θυμάται σε 60 χρόνια όσα έκανα εγώ σήμερα, χτες προχτές για μια αγάπη που χάθηκε. Και για τι να δίνει σημασία. Ποιος θα θυμάται σε 60...
Συνέχεια της ανάρτησης»