Περί χορού, ρυθμού βημάτων και άλλων ιστοριών...
Πριν χρόνια που είχα ξεκινήσει το on2 θυμάμαι μια παρατήρηση που μου έγινε με ύφος χιλίων καρδιναλίων. Δεν θυμάμαι αν ήταν σε πάρτυ ή σχολή, νομίζω πάρτυ. Χορεύεις εκτός ρυθμού μου λέει λοιπόν. Θα σκεφτείς ήσουν στο 3 13 η ξέρω γω τι. Όχι, ήμουν στο 2 και ο "σωστός" ρυθμός ήταν το 1.
Αρκετό καιρό μετά υπέπεσα και γω στο ίδιο λάθος χωρίς το ύφος που δεν μου αρέσει αλλά, ναι θα τον ρίξω στον άλλο που είπε με υπεροπτικό ύφος "μπορείς να πατάς όπου θες". Δεν έχω θέμα με τι θα πεις αλλά σίγουρα με χαλάει το υφος.
Από τότε πολλά έχουν αλλάξει και πλέον τα πράγματα είναι για εμένα διαφορετικά. Ασήμαντο για εμένα αν είμαστε στο 2 ή στο 1 ή αλλάζουμε από το ένα στο άλλο διαρκώς. Και πάνω από όλα disclaimer θεωρώ τον εαυτό μου στα γενικά δεδομένα lvl 1 με lvl4 τους γνωστούς δασκάλους σε κάθε χορό.
Πλεον μου φαίνεται ασήμαντο σε γενικές γραμμές αν χορεύω πχ την μπατσάτα στο 1 2 3 η 4 αρκεί εκεί να οδηγεί η μουσική. Και βλέπω πως η μουσική και το "χτύπημα στο μπαμ" είναι και αντικειμενικο και υποκειμενικό. Στην ταινία whiplash ο καθηγητής χώνει χαστούκια στον ντράμερ για να του δείξει ότι στο πρώτο μ του μπαμ είναι γρήγορος και στο τελευταίο αργός. Αλλά κανένα δεν είναι λάθος στον σοσιαλ χορό. Απλά υπάρχουν χορευτές που καυλωνουν αν ο παρτενέρ τούς πατάει στο ίδιο γράμμα με αυτούς και ξυνιζουν αν "πατάει" διαφορετικά
Όμως κανείς τους δεν είναι λάθος γιατί στο τέλος είναι κοινωνικός χορός για χαρά και άλλα πράγματα και όχι παράσταση όσο και να το κάνουμε εμείς.
Άλλοι χορευτές θέλουν να κάνουν πλάκα, άλλοι θέλουν να είναι ακριβείς, άλλοι θέλουν να κάνουν σόου άλλοι απλά να χορέψουν απλά χωρις πολλά με εκείνον που γουστάρουν μόνο για την επαφή και το vibe.
Πρόβλημα υφίσταται μόνο όταν προσπαθούμε να επιβάλλουμε με υπεροπτικό ύφος την άποψη μας. Γενικά για εμένα με τους τρόπους μας και μόνο. Στο τέλος, από την στιγμή που γνωρίζεις τους βασικούς κανόνες όλα έχουν να κάνουν με το πώς αντιλαμβανόμαστε την μουσική.
Ο μουσικός μας δίνει πολλά "νούμερα" να "πατήσουμε" και πολλούς τρόπους εμείς βρίσκουμε να το κάνουμε. Η βάση μπορεί να είναι το 1234 αλλά θα πρέπει να καταλάβουμε πως αυτό είναι μόνο ένα μέρος της μουσικής που ακούμε, είναι ο γενικός ρυθμός και όχι ο μόνος. Κλασικό παράδειγμα είναι το κλαβε και τα μπονγκό που έχουν αυτούσια παραπάνω νούμερα και ας παίζουν στον ίδιο μέτρο (btw disclaimer 2 δεν ξέρω από μουσική και φαίνεται).
Ο τραγουδιστής μπορεί μέσα στο μετρό, μέσα στην φράση τεχνηέντως να χωρέσει πολύ περισσότερα φωνητικά χτυπήματα. Ποιοί είμαστε εμείς να το απαγορεύουμε πρώτον και γιατί να μην το εκμεταλλευτούμε στον χορό μας. Γιατί να κράξω με ύφος χιλίων καρδιναλίων κάποιον, η τον παρτενέρ που είναι εντός κάποιον οργάνων της μουσικής ή off-beat. Μπορεί να μην δίνω σημασία εγώ σε όλους τους ήχους ή τα φωνήεντα ή την τονικότητα που χρησιμοποιεί.
Καλύτερα να κοιτάμε να απολαμβάνουμε την διαφορετική προσέγγιση του καθενός και αν δεν μας αρέσει, πάντα υπάρχουν άλλοι στην πίστα να έχουμε, καλύτερο για εμάς, vibe μαζί τους.Καλύτερα να το βιώνουμε θετικά
Αρκετό καιρό μετά υπέπεσα και γω στο ίδιο λάθος χωρίς το ύφος που δεν μου αρέσει αλλά, ναι θα τον ρίξω στον άλλο που είπε με υπεροπτικό ύφος "μπορείς να πατάς όπου θες". Δεν έχω θέμα με τι θα πεις αλλά σίγουρα με χαλάει το υφος.
Από τότε πολλά έχουν αλλάξει και πλέον τα πράγματα είναι για εμένα διαφορετικά. Ασήμαντο για εμένα αν είμαστε στο 2 ή στο 1 ή αλλάζουμε από το ένα στο άλλο διαρκώς. Και πάνω από όλα disclaimer θεωρώ τον εαυτό μου στα γενικά δεδομένα lvl 1 με lvl4 τους γνωστούς δασκάλους σε κάθε χορό.
Πλεον μου φαίνεται ασήμαντο σε γενικές γραμμές αν χορεύω πχ την μπατσάτα στο 1 2 3 η 4 αρκεί εκεί να οδηγεί η μουσική. Και βλέπω πως η μουσική και το "χτύπημα στο μπαμ" είναι και αντικειμενικο και υποκειμενικό. Στην ταινία whiplash ο καθηγητής χώνει χαστούκια στον ντράμερ για να του δείξει ότι στο πρώτο μ του μπαμ είναι γρήγορος και στο τελευταίο αργός. Αλλά κανένα δεν είναι λάθος στον σοσιαλ χορό. Απλά υπάρχουν χορευτές που καυλωνουν αν ο παρτενέρ τούς πατάει στο ίδιο γράμμα με αυτούς και ξυνιζουν αν "πατάει" διαφορετικά
Όμως κανείς τους δεν είναι λάθος γιατί στο τέλος είναι κοινωνικός χορός για χαρά και άλλα πράγματα και όχι παράσταση όσο και να το κάνουμε εμείς.
Άλλοι χορευτές θέλουν να κάνουν πλάκα, άλλοι θέλουν να είναι ακριβείς, άλλοι θέλουν να κάνουν σόου άλλοι απλά να χορέψουν απλά χωρις πολλά με εκείνον που γουστάρουν μόνο για την επαφή και το vibe.
Πρόβλημα υφίσταται μόνο όταν προσπαθούμε να επιβάλλουμε με υπεροπτικό ύφος την άποψη μας. Γενικά για εμένα με τους τρόπους μας και μόνο. Στο τέλος, από την στιγμή που γνωρίζεις τους βασικούς κανόνες όλα έχουν να κάνουν με το πώς αντιλαμβανόμαστε την μουσική.
Ο μουσικός μας δίνει πολλά "νούμερα" να "πατήσουμε" και πολλούς τρόπους εμείς βρίσκουμε να το κάνουμε. Η βάση μπορεί να είναι το 1234 αλλά θα πρέπει να καταλάβουμε πως αυτό είναι μόνο ένα μέρος της μουσικής που ακούμε, είναι ο γενικός ρυθμός και όχι ο μόνος. Κλασικό παράδειγμα είναι το κλαβε και τα μπονγκό που έχουν αυτούσια παραπάνω νούμερα και ας παίζουν στον ίδιο μέτρο (btw disclaimer 2 δεν ξέρω από μουσική και φαίνεται).
Ο τραγουδιστής μπορεί μέσα στο μετρό, μέσα στην φράση τεχνηέντως να χωρέσει πολύ περισσότερα φωνητικά χτυπήματα. Ποιοί είμαστε εμείς να το απαγορεύουμε πρώτον και γιατί να μην το εκμεταλλευτούμε στον χορό μας. Γιατί να κράξω με ύφος χιλίων καρδιναλίων κάποιον, η τον παρτενέρ που είναι εντός κάποιον οργάνων της μουσικής ή off-beat. Μπορεί να μην δίνω σημασία εγώ σε όλους τους ήχους ή τα φωνήεντα ή την τονικότητα που χρησιμοποιεί.
Καλύτερα να κοιτάμε να απολαμβάνουμε την διαφορετική προσέγγιση του καθενός και αν δεν μας αρέσει, πάντα υπάρχουν άλλοι στην πίστα να έχουμε, καλύτερο για εμάς, vibe μαζί τους.Καλύτερα να το βιώνουμε θετικά
Σχόλια