Ανεκπλήρωτο...

Το πρόβλημα ξεκίνησε τότε που μας γνώρισαν. Τόσο απρόσμενο, τόσο ξαφνικό να βρεθείς εσύ μπροστά μου. Ποιός να ξέρει τι να ένιωθες σε όλα μας την συζήτηση. Άγχος θα έλεγα από την δική μου απόμακρη στάση ίσως. Προσπαθουσα να φανώ ευγενικός αλλά πάνω από όλα προσπαθούσα να βγουν τα λόγια από μέσα μου καθώς είχα χάσει, στο πρώτο σου βλέμμα του κόσμο μου όλο. Σαν χθες το θυμάμαι πως η καρδιά μου έκανε να σπάσει, να εκραγεί μέσα μου, σε κάθε σου λέξη κάθε σου μάτια. Και δεν ήθελα να είμαι το ίδιο με όλους που μόλις θα σε δουν θα ξαμοληθουν μπας και καπηλευτουν την ατέλειωτη ομορφιά σου. Μπας και σπαταλήσουν λίγο από τον χρόνο σου και σε καταφέρουν στο κρεβάτι τους. Για λίγο μόνο μπας και γεμίσουν το κενό της επιθυμίας τους. Έμεινα στην άκρη και σε παρατηρούσα πάντα. Η πρώτη μου και η τελευταία μου σκέψη στον χώρο. Και όσο σε γνώριζα τόσο όλα γίνονταν πιο δύσκολα. Κάθε μας συζήτηση κάθε μας επικοινωνία καλύτερη από πριν.

Μα είναι όλα μόνο στην δική μου φαντασία το ξέρω. Για αυτό και κοιτούσα πάντα αλλού και κάποιες φορές το κατάφερνα να ξεχάστω να μην παίρνεις όλη μου την προσοχή. Αλλά στο πέρασμα σου, στον αέρα σου, μπροστά στην τόση ομορφιά σου όλα χάνονται, όλα εξαφανίζονται και προσπαθώ αλλού να κοιτώ μα αλήθεια δεν μπορώ.

Αλλά πάλι μακριά μου σε κρατώ. Τίποτα δεν μπορώ να σου πω. Όχι γιατί δεν πρέπει, όχι γιατί δεν μπορώ, μα κάθε φορά φοβάμαι πως θα ακυρωθω και δεν ξέρω αν το αντέχω αυτό. Κι έτσι μόνος μου με απορρίπτω πριν ακόμα σου μιλήσω πριν ακόμα σε σκεφτώ. 

Δεν θέλω να φτιάξω φανατικούς μελλοντικούς κόσμους μαζί σου, δεν θέλω να ζήσω μια ζωή μαζί σου μόνο στα όνειρα μου, ερωτευμένος μόνο εγώ με την μορφή σου, με την φωνή σου. 

Και ευτυχώς δεν σε ξέρω τόσο καλά, δεν ξέρω τα ελαττώματα σου τις παραξενιές σου και τις φτιάχνω μόνος μου να με κρατάνε μακριά σου. Μέχρι να μιλήσουμε ξανά τότε που θα σπάει η ψυχή μου σε κάθε σου ματιά. 

Κι αν πεις το ναι; Αν πεις το ναι κι ζωή μου πάνω σου δεθεί φοβάμαι τι θα γίνει μήπως αυτή η σχέση μετά χαθεί. Αυτοεκπληρούμενη προφητεία μπορει να γίνει και από εμένα τίποτα ζωντανό ίσως πια να μην υπάρχει, να μην μείνει. 

Πόσο τα λόγια αυτά είναι βαριά; Για αυτό τα γράφω εδώ και χιλιάδες μικρά χαρτιά, από μέσα μου να βγούνε να χαθούνε σε μια ανάλαφρη, γοητευτική μορφή να έρθουν να σε βρούνε να σκοντάψει η ψυχή σου να γίνει ένα με μένα η ζωή σου. Μα τι λέω πάλι, το σκέφτεται το ξέρο μου το κεφάλι. Δεν θα σου μιλήσω ποτέ. Ανεκπλήρωτο θα μείνει, σαν αέρινη σαγήνη που ήρθε πέρασε ανάμεσα σε ήλιο μου και σελήνη.