Μια γνώμη ακόμα;

"αυτά που θα μου μείνουν είναι 30 με το ζόρι..."

Επιγραμματικά, όλοι μας έχουμε τους ανάλογους λογαριασμούς και έξοδα, άλλοι λιγότερα άλλοι περισσότερα κλπ μέρος του κωλοσυστήματος της δήθεν μεταπολίτευσης.

Αυτό που καίει πιο πολύ είναι ότι ο Έλληνας που σήμερα μένει με 20-30 (τα πιο πάνω δε τα λέω καν) δε θεωρώ ότι μπορεί να είναι ανάμεσα στους παραπονεμένους όταν η πλειοψηφία των Ελλήνων βρίσκεται σε ακόμα χαμηλότερα επίπεδα, 10 - 15 δηλαδή. Ακόμα και 15 το χρόνο είναι δυστυχώς λίγα (ανάλογα βέβαια και την περιοχή για να πω και του στραβού το δίκιο). Ούτε μπορεί βέβαια να αποκαλεσθεί αριστερός και να έχει ταυτόχρονα επιχείρηση! Βέβαια εδώ ταιριάζει πως προτιμώ τον καπιταλισμό (που ποτέ δεν υπήρξε άσχετα με τις μαλακίες που πετάει κάθε παραπληροφορημένο) και όχι τον κανιβαλοκαπιταλισμό (που υφίσταται παντού όπου ο πλούσιος τρώει τον εργαζόμενο).

Μπορεί βέβαια να μιλά για κράτος δικαίου, για ίσες μεταχειρίσεις και κανόνες συμβίωσης που θα βοηθάνε στην καλοπέραση όλων μας. Από την άλλη το σύστημα μπορεί να μη βοηθά τη μικρή επιχείρηση, αλλά τη μεγάλη και πάνω την γλύφει κανονικά όταν πρόκειται να φάει από αυτή. Σαν το σκυλάκι με τον ιδιοκτήτη του. Βλέπε COSCO για πρόσφατο παράδειγμα πως παρουσιάζεται σαν σωτήρας.

Στο θέμα των δημοσίων δυστυχώς για εσάς, θεωρώ ότι πρέπει να είναι και περισσότεροι! Ναι εδώ εξοργίζεσαι ξέρω, γιατί θεωρείς τώρα ότι όσοι θέλουμε το δημόσιο μεγάλο το θέλουμε για να ξυνόμαστε με τσουγκράνες να τσεπώνουμε 20 - 30 χιλιάρικα από ΜΠουρΜΠουαρ να μην υπάρχει απόλυση κλπ κλπ κλπ. ΌΧΙ, τέτοιο δημόσιο δε το θέλω και είναι άκρος εκνευριστικό και πρέπει να πέσει. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι στη θέση του προτιμώ κάποιον καρχαρία που θα προσφέρει ΔΗΘΕΝ καλό σέρβις και θα τρώει από τους φόρους και τις επιδοτήσεις περισσότερα. ΟΥΤΕ θέλω ένα μηδαμινό δημόσιο που δε θα μπορεί να βοηθήσει ή να εξυπηρετήσει τίποτα και κανένα από τον τεράστιο όγκο εργασίας. Εδώ αξίζει να αναφέρουμε πως στην καραμέλα "πληρώνω τους δημοσίους" υπάρχει και το αλάτι, και οι δημόσιοι πληρώνουν φόρους. Η γελοιογραφία του ΚΥΡ κοροϊδεύει ακριβώς αυτή την καραμέλα, το 10% δεν μπορεί να πληρώνει το 90%. Οι ίδιοι πληρώνουν εν μέρη τους εαυτούς τους και εμείς προφανώς μεγαλοσυμβάλουμε όχι να πληρωθεί ο μικροδημοσιουπάλληλος αλλά να φάει το μεγαλολαμόγιο που τον διαχειρίζεται. Το πρόβλημα είναι καθαρά διαχειριστικό. Το δημόσιο της Ελλάδος, είναι παντελώς αδιαχείριστο και ανοργάνωτο. Ακόμα και η γραφειοκρατία καταπολεμείται με την σωστή διαχείριση.

Παράδειγμα (case study) είναι αδιανόητο να πηγαίνω σε μια εφορία να κάνω δυο δουλείες και να περνάω σε 4 ορόφους από 7 άτομα που χειρίζονται το ΙΔΙΟ ηλεκτρονικό σύστημα για να πάρω 2 χαρτιά. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα μπορούσαν να είναι σε έναν όροφο, σε ένα γραφείο ο καθένας να εξυπηρετεί έναν φορολογούμενο για όλες τις δουλειές μόνος του. Το ίδιο σύστημα είναι και μπορεί ο καθένας να το μάθει ολόκληρο. Καθόμουν μάλιστα και παρατηρούσα τότε το τι γράφουν και τι διαβάζουν στο σύστημα και πραγματικά θα μπορούσαν να λύσουν κάθε απορία του μέσου φορολογούμενου. Το δεύτερο τμήμα να εξυπηρετεί πιο εξιδανικευμένες περιπτώσει απαρτιζόμενο από καλύτερα καταρτισμένους στη φορολογία υπαλλήλους (τους σημερινούς προϊσταμένους). Από εκεί και πέρα οι περαιτέρω διαδικασίες μπορούν να είναι της εφορίας. Θα χρειαστεί βεβαίως και αναδιανομή των υπαλλήλων σε περιοχές της χώρας ώστε να καλυφθούν οι ανάγκες ανάλογα τον πληθυσμό!

Η αναδιανομή θα βοηθούσε σημαντικά τον εκπαιδευτικό τομέα. Όπου οι αλλαγές πρέπει να είναι ριζικές και σημαντικές. Διαφωνώ πως πρέπει να ακολουθήσουμε κάποιο σύστημα άλλης χώρας αλλά πρέπει να διαμορφώσουμε ένα καταδικό μας φτιαγμένο για εμάς και τον τρόπο λειτουργίας της χώρας μας όπως η πλειοψηφία μας την θέλει ή θεωρούμε σωστό ή ακόμα καλύτερα όπως μια σωστή και σημαντική έρευνα θα έδειχνε ότι πρέπει να γίνει. Στα έτοιμα φασόλια συγνώμη αλλά δεν πιστεύω. Τα έτοιμα είναι φτιαγμένα για άλλους και οι προσαρμογές πάντα δημιουργούν αλυσίδες λαθών. Η αναδιανομή των καθηγητών και των δασκάλων σε όλη τη χώρα σίγουρα θα βοηθούσε σημαντικά στην παιδεία μας καθώς, περιοχές χωρίς "δάσκαλο" θα είχαν μια ευκαιρία στη μάθηση. Επίσης θα ήταν δυνατή και η αποκέντρωση (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΔΗΛΑΔΗ). Αλλά η αποκέντρωση δυστυχώς δεν είναι η επιθυμία του παρόντος συστήματος, αντιθέτως επιθυμούν την μαζοποίηση αφού η μάζα είναι πλαστελίνη στα χέρια επιδέξιου πλάστη.

Εκτός των παραπάνω η αποκέντρωση θα είχε σημαντικό ρόλο και στον τομέα της υγείας. Πόσο καλύτερη θα ήταν η υγεία της χώρας αν οι γιατροί και οι βιομηχανίες φαρμάκων ήταν διάσπαρτοι σε όλη τη χώρα καταπολεμώντας τα σημερινά παρατράγουδα των ελλείψεων ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης πέρα από τις μεγαλουπόλεις. Αναδιανομή ιατρών και παροχών. Ακόμα και οι παροχές να ήταν ελλιπείς ο γιατρός θα ήταν μια βοήθεια στις περιοχές όπου η πόλη είναι μακριά. Σύμφωνοι οι γιατροί εκεί υπάρχουν αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι είναι είτε λίγοι είτε άπειροι ως επί το πλείστον. Δεν είναι τόσο έμπειρος ο γιατρός που κάνει το αγροτικό του, όσο ο πεπειραμένος επι χρόνια ιατρός της Αθήνας. Πιο σημαντικό είναι να αλλάζουν οι γιατροί κάθε 5 χρόνια πόλη παρά οι στρατιωτικοί. Αντιθέτως οι στρατιωτικοί ωφελεί περισσότερο να γνωρίζουν καλά 2 3 περιοχές και όχι τόσο πολύ τις υπόλοιπες.

Οι στρατιωτικοί έχοντας ζήσει για δυο χρόνια τους αξιωματικούς μπορώ να έχω μια άποψη ότι καλύτερα να γνωρίσουν εκπαιδευόμενοι 4 - 5 χρόνια τα σύνορα και να παραμείνουν σε μια περιοχή μετά όπου θα τη γνωρίσουν καλά και θα εκπαιδεύουν εκεί τις επόμενες σειρές που θα περνάνε για 4 - 5 χρόνια και θα μαθαίνουν. Ο στρατός είναι όμως το μεγαλύτερο πλήγμα της οικονομίας μας δια της μίζας των όπλων. Μπορούμε να κατηγορούμε τους δημοσίους ότι ξύνονται, αλλά θα έπρεπε να κατηγορούμε τους εκάστοτε υπουργούς και στρατηγούς που τσεπώνουν εκατομμύρια για να προωθήσουν το εκάστοτε σκουπίδι όπλο που θέλει να πουλήσει η βιομηχανία σε μαλάκες. Οι μαλάκες είμαστε εμείς που πληρώνουμε δισεκατομμύρια ευρώ σε φόρους για να αγοράσουμε άχρηστα όπλα τα οποία θα τα ξαναπληρώσουμε άλλο τόσο για να τα διορθώσουμε και να τα φτιάξουμε από την αρχή. Πόσα δισεκατομύρια άραγε έχουμε πληρώσει για να φτιάχνουμε τα Μ60 (τανκς) που έχουμε σήμερα και κάποτε πολέμησαν στο ΒΙΕΤΝΑΜ; Πόσα να έχουμε πληρώσει για να βουλωθούν οι τρύπες στο θώρακά τους από τα βλήματα που τα κατέστρεψαν; Ναι είναι εμφανή τα βουλώματα. Καταλαβαίνεις ακόμα και ως άσχετος πως το συγκεκριμένο άρμα έχει καταστραφεί και έχει ξαναφτιαχτεί από τα ελληνικά στρατά. Με κινητήρες πιο αρχαίους από τα χρόνια του Περικλή. Μηχανήματα που ο κάθε τεθωρακισμένος πρέπει να μάθει να το χειρίζεται έτσι ώστε να μην καταστραφεί από μόνο του εντός μάχης. Το μηχάνημα που φτιάχτηκε για να προστατεύει, πρέπει να το προστατέψει ο στρατιώτης!!! Μόνο ένα μικρό δείγμα, μια γρατζουνιά στο θέμα Ελληνικός Στρατός. Αν σήμερα έκανε επίθεση μια Τουρκία με σπαθιά μόνο τα μαχητικά αεροπλάνα θα μας έσωζαν και τα γυμνά μας χέρια. Τα όπλα μας θα αχρηστεύονταν σε μια μέρα. Οι στρατιωτικοί θα διαφωνούσαν γιατί έτσι έμαθαν ή έτσι πρέπει, αλλά όταν έγιναν τα ΙΜΙΑ οι περισσότεροι έκλεγαν γιατί ήξεραν πως δεν υπάρχει τίποτα άλλο να τους βοηθήσει πόσο μάλλον να τους προστατέψει. Εδώ προστασία δε μπορούμε να προσφέρουμε στον εαυτό μας από τον εαυτό μας. Θα περίμεναν από την Ελληνική αστυνομία;

Χλωμό να μπορεί η Ελληνική αστυνομία να πράξει όπως πρέπει μιας και η ελλειπή εκπαίδευσή της, τους καθιστά ανίκανους σαν πλειοψηφία να δράσουν. Κανείς δε λέει ότι δεν βοηθάνε έστω και στο ελάχιστο. Αλλά στο τέλος, ανάμεσα στο καλό των συλλήψεων, αμαυρώνουν το όνομα τους και την ιδιότητα τους με τις αισχρές, καταδικασμένες και φονικές πράξεις τους ενάντια των συμπατριωτών τους. Δείχνουν ουσιαστικά και βασικά ανεκπαίδευτοι να αναλάβουν ευθύνες και να αστυνομεύσουν πραγματικά. Σύντομα ο εκάστοτε αστυνομικός από παιδί που βγαίνει από τη σχολή μετατρέπεται, όπως όλοι έχουμε δει, σε κάφρο τουλάχιστον. Κάποιοι ευτυχώς κάνουν όμως τη δουλειά τους, αλλά τελικά αυτοί που την αμαυρώνουν είναι και αυτοί που φαίνονται ίσως και οι πιο πολλοί. Άρα χρειάζεται καλύτερη εκπαίδευση για Ελλάδα και όχι για πρότυπα άλλης χώρας. Άρα χρειάζεται αυτοί οι άνθρωποι να εκπαιδεύονται διαρκώς, καθημερινά και να έχουν την συμπαράσταση που τους αρμόζει ώστε πάντα να έχουν νου υγιή και όχι μισανθρωπικό. Η αναδιανομή είναι και εδώ βασικό συστατικό όπως επίσης και η ανάγκη αναδιοργάνωσης. Αστυνομικός και ταυτόχρονα γρεαφειοϋπάλληλος δε χρειάζεται να υπάρχει. Στα γραφεία μπορούν να απασχολούνται υπάλληλοι που δεν έχουν βγάλει την σχολή αστυνομίας αλλά μπορούν να έχουν γνώσεις γραφείων, επίσης μπορούν στα γραφεία να ασχολούνται οι γηραιότεροι και όχι οι νεότεροι. Το συνταξιοδοτικό το επιβάλει σίγουρα, άνθρωποι άνω των 55 κατά μέσο όρο η με προβλήματα υγείας να μεταφερθούν σε γραφεία. Πχ ενας 60άρης αστυνομικός τι να κάνει στο δρόμο; Ή κάποιος με σοβαρή αναπηρία πως να κάνει τέτοια δουλειά; Όμως πάλι ερχόμαστε στο σενάριο της πλήρους αναδιοργάνωσης του κράτους και όχι των απολύσεων ή μειώσεων.

Ευτυχώς οι μειώσεις δεν οδήγησαν ποτέ σε καλό. Μόνο σε κακό οδηγούν. Έχουμε ένα πολύτιμο "όπλο" στα χέρια μας, με τεράστιο δυναμικό και αντί να το χρησιμοποιήσουμε στην πλήρη δύναμή του, το χρησιμοποιούμε προς την αντίθετη πλευρά με φυσικά το αντίστροφό από το επιθυμητό αποτέλεσμα. Καταλλήγουμε επίσης να το κατηγορούμε ότι το ίδιο φταίει όταν εμείς οι ίδιοι το ψηφίσαμε και το χρησιμοποιήσαμε έτσι μέχρι τώρα. Η ελπίδα, αν και κοντεύει να σαπίσει τόσα χρόνια πεθαμένη, είναι να το στήσουμε σωστά και χρηστικά. Δεν είναι να το αποδιοργανώσουμε πιο πολύ ούτε να το καταστρέψουμε. Η καταστροφή του θα επιφέρει μόνο μεγαλύτερα προβλήματα καθώς δεκάδες διευκολύνσεις που θα μπορούσε να προσφέρει ένα δυνατό σύστημα τώρα είναι θέμα χρόνου να τις χάσουμε. Θα κερδίσουμε μερικά ευρώ (η δραχμές) στη τσέπη μας προσωρινά και μελλοντικά ταλαιπωρίες και άλλη μια φορά διχόνοιες και γκρίνιες και τσακωμούς. Η διαφωνία μπορεί να είναι μητέρα της προόδου, αλλά η διχόνοια, η γκρίνια, η αδιαλλαξία και ο εγωισμός είναι γονείς της οπισθοδρόμησης και της διάσπασης η οποία γεννά την καταστροφή. Δυστυχώς ως νεοέλληνες καταλήγουμε διαρκώς να βάζουμε τον εαυτό μας πάνω από οτιδήποτε ως μεγαλογνώστες και δεινοί εμπειρογνώμονες κάθε κατάστασης. Μάθαμε να κρίνουμε και να κατακρίνουμε δίχως να δίνουμε λύσεις ή αν δώσουμε να είναι λύσης προς το προσωπικό μας και μόνο συμφέρον το οποίο το έχουμε ντύσει περίτεχνος ως συμφέρον όλων των άλλων. Ποιος στέκεται σήμερα ένα λεπτό να σκεφτεί πριν μιλήσει ή πριν εκφέρει γνώμη, "τι ήθελε/θέλει να πει ο συνομιλητής μου", ουδείς έως ελάχιστοι. Οι περισσότεροι τον διαγράφουμε άμεσα γιατί δε μας αρέσει η φάτσα του ή γιατί μιλά με 1200 λέξεις ή κάτι δε μας αρέσει. Το διαγράφουμε επίσης απλά επειδή είμαστε γαμάτοι και όλοι οι άλλοι μαλάκες. Ο καθένας μας ζει στο δικό του μικρόκοσμο και δείχνει να μην αντιλαμβάνεται πως αυτός ο μικρόκοσμος είναι μέρος μιας ευρύτερης κοινωνίας, ενός ευρύτερου κόσμου όπου οι πράξεις του συνέβαλλαν σήμερα να διαδίδεται πως δε μας ανοίκει τίποτα και είμαστε ένας άχρηστος λαός. Ακόμα και οι ίδιοι αποκαλούμε τους εαυτούς μας άχρηστους, κωλλάδα, κωλέλληνες, και ένα σωρό άλλο χαριτωμένα ταμπελάκια. Βάλαμε τα χεράκια μας, βγάλαμε τα ματάκια μας και κατηγορούμε τους άλλους. Καιρός είναι αυτό να σταματήσει και να κοιτάξουμε τον εαυτό μας πως θα βελτιώσουμε και ταυτόχρονα πως θα συμβιώσουμε πιο ειρηνικά μεταξύ μας. Καιρός είναι να σταματήσουμε τον εμπαιγμό, και την ειρωνεία όπως και την προσβολή καθώς όλα αυτά επίσης συνέβαλαν στη σημερινή μας κατάσταση. Δεν είναι κακό να δεχτούμε πως γύρο μας υπάρχουν άνθρωπο που δεν γνωρίζουν όσα γνωρίζουμε εμείς ούτε κακό είναι να αποδεχτούμε πως εκείνοι γνωρίζουν κάποια που εμείς δεν γνωρίζουμε. Είναι κατάντια να βγάζουμε όλους γύρω μας βλάκες και εμάς έξυπνους. Προσβάλουμε την κοινωνία που εμείς οι ίδιοι απαρτίζουμε και είμαστε ότι είναι η κοινωνία μας. Εμείς την φτιάχνουμε με τις πράξεις μας. Όσο πιο καλές και πιο προσεγμένες τόσο πιο καλή και η κοινωνία ΜΑΣ!

Νεοελληνική ιστορία!

Λόγο των ημερών και των ανάλογων δημοσιεύσεών έπεσα πάνω σε άρθρα, κείμενα και απαντήσεις σχετικά με την τουρκοκρατία και την ιστορία όπως έχει γραφτεί από διάφορες "σχολές" (έτσι το καταλαβαίνω καλύτερα) ιστορικών ή ιστορικοψαγμένων!

Τι εννοεί ο ποιητής;

Είναι απαραίτητο να τον ρωτήσουμε άμεσα; Είναι απαραίτητο να πάρουμε άμεσα την απάντησή και την λύση στο "γρίφο";

Μια φράση αρκεί να πυροδοτήσει αναλύσεις των αναλύσεων χωρίς τέλος και χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα πάντα. Ξεκινάμε από μια φράση που γράφτηκε μετά από κάποια σκέψη και καταλήγουμε συνήθως σε συμπεράσματα άσχετα ή ακόμα και διαπληκτισμούς για παραπλήσιες απόψεις και σκέψεις.

Πολύ ενδιαφέρουσες μεν συζητήσεις, αλλά ταυτόχρονα πολύ αφυδάτικες για την σκέψη μας. Σταματήσαμε να την εκπαιδεύουμε ζητώντας άμεση λύση. Λίγο ανάσα να δώσουμε στο μυαλό μας να σκεφτεί "τι είπε ο ποιητής", μπορεί να οδηγήσει στον ενδότερο εαυτό μας. Στην καλύτερη κατανόηση των πραγμάτων χωρίς πολλά λόγια και φανφάρες.

Μπορεί ο λόγος των Σπαρτιατών να ήταν υπερβολικά μικρός αλλά σίγουρα τους επέτρεπε να γυμνάζουν το μυαλό τους να εκλαμβάνει σωστά τα σημάδια των λέξεων και των φράσεων ή ακόμα και των πράξεων. Δε χρειάζεται να φτάσουμε στο σημείο "δείχνεις σακί, λες αλεύρι" αλλά ταυτόχρονα δε χρειάζονται οι παράγραφοι και οι βαθιές απερίσκεπτες αναλύσεις.

Σκέψου πριν απαντήσεις. Δούλεψέ το στο μυαλό σου και βρες τι θέλει να πει ο συνομιλητής σου. Σταμάτα μια στιγμή και αφουγκράσου την σκέψη του. Μην κάνεις την δική σου βουλιμική ούτε υπέρβαρη. Άστη να χωνέψει την μπουκιά της και αν πεινά ακόμη δώσε της ακόμα μια μπουκιά και συνέχισε μέχρι να μη χρειάζεται άλλο προς το παρόν.

Ερωτήματα....

Καμιά φορά δε γυρνά στο μυαλό σου ένα κοινότυπο ερώτημα; Δε σε βασανίζει; Άνθρωποι πρέπει να έχουν χαθεί σκεπτόμενοι αν θα "λουστούν όσα έχουν κοροϊδέψει" για παράδειγμα ή αν υπάρχει η θεία δίκη και με ποιο τρόπο έρχεται και ξεπληρώνεται.

Πάντως ανάμεσα μας είμαι και εγώ αυτή τη στιγμή. Σκέφτομαι το παρελθόν μου και τις πράξεις μου. Πιο πολύ τις "κακές", εκείνες που δε θα έπρεπε να έχω καταφέρει γιατί τώρα πιθανών να τις λουστώ και εγώ. Μήπως είναι απλά ένας φόβος, μια ανασφάλεια, ή μήπως είναι η γνώση που έχουμε όλοι μας για τη συμπεριφορά των ανθρώπων.

Νιώθω να καίγομαι μέσα μου και δε ξέρω πως να το αντιμετωπίσω. Νιώθω να χάνομαι σε ένα φαύλο κύκλο πράξεων και επαναλήψεων. Τα έκανα, μου ανταποδίδεται, το ξανακάνω και συνεχίζει επ άπειρον. Πως βάζεις τρικλοποδιά στη ζωή σου και σταματάς τον κύκλο που σε στεναχωρεί. Μια ευχάριστη σκέψη είναι αρκετή ή μια ευχάριστη πράξη; Να νευριάσω, να το βγάλω από μέσα μου όλο αυτό όπως λένε ή τα νεύρα περάσανε πια και έμεινε μόνο στεναχώρια και σκέψη που οδηγεί στη στεναχώρια που οδηγεί σε βαθύτερη σκέψη.

Δεν γνωρίζω. θυμάμαι μετά από δυο χρόνια πάλι τη φράση "love me less, but love me for a long time" από ένα γαλλικό μιούζικαλ που δεν έχω δει. Μόνο ένα τρέιλερ κατάφερα και μου τυπώθηκε αυτή η φράση. Δυο χρόνια μετά την πιστεύω ακόμα; Δύσκολο να πω πως δεν την πιστεύω όταν δεκάδες αποφάσεις μου και πράξεις μου έχουν βασιστεί στο μοτίβο της.

Το μοτίβο της σταθερότητας, του βάθους χρόνου. Κάπου, κάπου χρειάζομαι την αναλαμπή μου και το παραστράτημα μου. Όμως περισσότερο χρειάζομαι τη σιγουριά μου. Έχασα τόσο πολύ την ανεμελιά των παιδικών μου χρόνων και δε μπορώ να προσπεράσω για περισσότερα; Ίσως να το έπαθα όμως είμαι σίγουρος πως αυτό είναι διαφορετική ιστορία.

Δεν είναι άνοστη η σταθερότητα; Σου αρέσει; θες λίγο αλάτι να πάρει γεύση η ζωή σου; Θέλω, θέλω πολύ, αλλά μη το κάνεις και λύσα. Όχι, μια σταλίτσα μόνο, ίσα ίσα λίγους κόκκους να βάλουν χρώμα στη μουντή γεύση που αφήνει η στεθερότητα που αναζητάς. Μα είναι γευστική η σταθερότητα, η σιγουριά του χρόνου, η αγάπη και η λατρεία. Ακόμα πιο γλυκό είναι το πάθος και ο έρωτας να ξέρεις αλλά δεν κρατούν πολύ.

Το ξέρω αλλά τώρα τα φοβάμαι.
Τι φοβάσαι
Φοβάμαι τον αβέβαιο στόχο τους
Εσύ δεν είσαι;
Αβέβαιο...

Μια ιστορία γραμμένη...

Τελικά το internet με τρομάζει. Κάθε φόρα που σκέφτομαι τι έχω ζήσει μέσα σε αυτό το θηρίο επικοινωνιών τόσο πιο τρομακτικό μου φαίνεται. Σε κάποια άκρη του μυαλού μου υπάρχει η σκέψη «ότι γράφει δεν ξεγράφει». Ψάχνω σήμερα σε όλο αυτό το δίκτυο διάφορες σελίδες να και βλέπω που οδηγούν. Δε χρειάζεται να ψάξω στα πάντα για να δω πόσα πολλά έχουν συμβεί. Τα πιο πολλά άλλωστε τα θυμάμαι. Όμως το βάθος το έχω ξεχάσει. Κοιτώ προφίλ άλλων και φτάνουν χρόνια πίσω στην ιστορία τους. Το έχουν σκεφτεί;

Αλήθεια σκέφτηκες ποτέ πόσα μπορώ να μάθω από όσα ίχνη έχεις αφήσει στο ιντερνετ. Δεν έχει σημασία πως λέγετε η σελίδα που τα έχεις αποθηκεύσει, αλλά το πόσο πίσω στο χρόνο πάει αυτή η ιστορία. Πάει σχεδόν μέχρι την αρχή σου στον λαβύρινθο αυτό. Σαν το νήμα της Αριάδνης μπορεί ο οποιοσδήποτε να το ξετυλίξει και πρώτους από όλους ο ίδιος μας ο εαυτός, Μερικά κομμάτια έχουν χαθεί αλλά δε πειράζει. Το νήμα πάντα μπορείς να το δέσεις με κάτι προηγούμενο και να συνεχίσεις να ψάχνεις.

Το πιο προσβάσιμα εύκολο αρχείο μας είναι στον ίδιο μας τον υπολογιστή. Κάποιοι τα έχουν χάσει από κάποιο φορμάτ, κάποιοι σα και μένα τα έχουν διασκορπισμένα αλλά φυλαγμένα σε διάφορους δίσκους και σιντι και άλλοι τα έχουν προσεκτικά βαλμένα σε χώρο που να μπορούν να τα βρουν εύκολα.

Κοιτώ καμιά φορά την βιβλιοθήκη μου ή τα ράφια με τα σιντι από παλιά περιοδικά. Αμέτρητες πληροφορίες που αυτή τη στιγμή αδυνατώ να θυμηθώ έστω και το ένα εκατοστό τους. Ξέρω πως αν προσπαθήσω εκεί είναι και δεν χάνονται τόσο εύκολα.

Μια ολόκληρη ζωή εκατομμυρίων σελίδων γεμάτες από κάθε λογής συναίσθημα πλημμυρίζουν τον χώρο μου. Και πώς να τα μαζέψεις τώρα όλα αυτά. Χρειάζεσαι άλλα τόσα χρόνια από όσα σπατάλησες να τα δημιουργείς. Σε μια καθημερινότητα θα ήταν λόγια και αισθήματα που χάθηκαν και μένουν μόνο στη μνήμη μας, όμως εδώ ζουν ακόμα. Υπάρχει εδώ ακόμα μια οντότητα που ζει ηλεκτρονικά και σε καλεί να την αναβαθμίσεις προσθέτοντας κι άλλες πληροφορίες από το είναι σου.

Τα ίχνη των κινήσεών σου ίσως να μην είναι ορατά και να μην μένουν για καιρό καταγεγραμμένα, όμως τα ίχνη που θες να αφήσεις θα μείνουν εκεί για πολύ καιρό. Κανείς μας δε ξέρει για πόσο. Μόνο πως θα υπάρχουν μέχρι εκείνος ο σέρβερ και εκείνος ο σκληρός δίσκος σβηστούν μαζί με τα δεδομένα που κουβαλάνε χωρίς να έχουν αντιγραφεί πριν.

Είναι πραγματικά τόσο τρομακτικό ή μήπως απλά είναι ο τρόπος που ζούμε σήμερα; Είναι όπως θέλουμε να το δούμε. Από τότε που υπήρξε η πρώτη γραφή, μπορούσε ο καθένας μας να κρατήσει το προσωπικό του αρχείο και να διαμοιράζει όπως μπορεί ή θέλει τα γραπτά του και όχι μόνο. Τώρα όσο πιο εύκολο γίνεται τόσο πιο δελεαστικό και πιο καταβρωχθιστικό είναι. Ένα θηρίο αχόρταγό για τις πληροφορίες μας που θέλουμε να είναι έτσι. Είναι ο ίδιος μας ο εαυτός που αφήνει μόνιμα το ηλεκτρονικό του αποτύπωμα σε χιλιάδες μορφές δεδομένων.

Ξέρεις αν έχω την ευκαιρία μπορώ να δω ένα μεγάλο μέρος του παρελθόντος σου. Μπορώ όμως να σε κρίνω; Μπορώ να σε καταλάβω; Η απλά θα παραπλανηθώ από το πρίσμα των προσωπικών μου εμπειριών; Κανείς δε ξέρει παρά ο ίδιος μας ο εαυτός.

Δε βαριέσαι; Ποιος θα καθίσει να σπαταλήσει τόσες ώρες και μέρες να δει το προσωπικό μου νήμα που οδηγεί έξω από αυτόν τον λαβύρινθο. Ο Δαίδαλος θα απογοητευόταν και θα έμενε κλεισμένος για πάντα ίσως ή μπορεί να ήταν ο σημερινός χακεράς που θα ακολουθούσε έξυπνα βήματα πατώντας τα πιο σημαντικά πλήκτρα στο φανταστικό του υπερσύγχρονο πληκτρολόγιο. Το google θα το έπαιζε Αριάδνη και ο Μπιλ Γκειτς θα ήταν ένας ακόμα Μίνωας. Ή και όχι μπορεί όλα αυτά να είναι ο δικός μας προσωπικός Ηρόδοτος.

Πόσο πιο εύκολη μου φαίνεται η ζωή χωρίς αυτό τον ηλεκτρονικό κόσμο. Πόσο πιο ελεύθερή πιο ρομαντική και πιο δημιουργική.

Ακόμα και αυτό σε αυτό το κείμενο ή σε όποιο άλλο δε θα μπορούσα να περιλάβω όλο αυτό το πλέγμα που μας καλύπτει και μας ενώνει ταυτόχρονα. Πολλά μπορούμε να τα τυλίξουμε σε μια βαθυστόχαστη έκφρασή. Μπορούμε να κάνουμε το ίδιο και για το ίντερνετ ώστε οι επόμενες γενιές να καταλάβουν τι εστί η παρούσα μεταβατική περίοδος;

Ένα ταξίδι... (προχειρογραμένο)

Κάθεσαι στο μέσα του πουθενά σε ένα σκοτάδι επιπλέεις. Ανέμελος έτσι σε έφτιαξε κάποιος κάπου κάποτε. Γύρο σου βλέπεις δεκάδες εκατομμύρια μικρές φωτεινές βούλες. Θα θελες να δεις τι είναι όλες αυτές οι φωτεινές κουκίδες Γύρο σου. Διαλέγεις μια στην τύχη και αρχίσεις να την πλησιάζεις. Όσο πιο κοντά φτάνεις αυτή μεγαλώνει και το φως της γίνεται όλο και πιο έντονο. πας πιο γρήγορα, θες να μάθεις τι συμβαίνει, και γιατί αυτή η κουκίδα έχει μεγαλώσει τόσο πολύ τώρα. Όσο πλησιάζεις η πρώτη από πολλές, που θα ακολουθήσουν, εκπλήξεις σε γεμίζει. Η φωτεινή κουκίδα τώρα είναι ένας τεράστιο φωτεινός δίσκος με αμέτρητες άλλες κουκίδες. Όσο πιο κέντρο το κοιτάς τόσο πιο έντονο το φως, όσο πιο άκρη το κοιτάς τόσο πιο λίγες οι φωτεινές κουκίδες που το απαρτίζουν.

Μπερδεύεσαι... αυτή η κουκίδα που είχες δει αποτελείτε από άλλες;;; Διαλέγεις μια από τις άπειρες φωτεινές στο κέντρο του τυχαία. όλες άλλωστε ίδιες είναι. Πλησιάζεις με μεγάλη ταχύτητα. Η κουκίδα που επέλεξες όλο και μεγαλώνει. στο κέντρο της φωτεινή πολύ και στις άκρες τις κι άλλες κουκίδες.. λιγότερες βέβαια και λιγότερο φωτεινές.

Ααααα φωτίζονται από την κεντρική...!!! Καμιά δωδεκαριά θα είναι όλες μαζί. Όσο πλησιάζεις ω τι έκπληξη έχουν διαφορετικά χρώματα.

Διαλέγεις μια κοντά στο κέντρο και κατευθύνεσαι προς αυτή. αυτό που πριν έβλεπες σαν κουκίδα φωτός και μετά σαν μπλε χρώμα βλέπεις τώρα να έχει λεία μπλε επιφάνια με παράξενα καφέ μαύρα πράσινα χρώματα. Τη φωτίζει μια τεράστια μπάλα στο κέντρο του τεράστιου πι αυτού κύκλου.

Σταματάς λίγο και την περιεργάζεσαι. από τη μια φωτεινή μπλε και από την άλλη σκούρα μαύρη και.... ΠΑΛΙ ΚΟΥΚΙΔΕΣ;;; Δεν είναι δυνατόν!!!

Παίρνεις φόρα και αποφασίζεις να δεις τι συμβαίνει. Τα μπλε χρώματα τώρα έγιναν σκούρο βαθύ μπλε, τα μαύρα και καφέ λεία σχήματα απόκτησαν γωνίες εξογκώματα δεκάδες χρώματα. Όσο προχωράς τόσο πιο πολλές γωνίες βλέπεις τόσο πιο πολλές λεπτομέρειες!!!

είσαι πια πολύ κοντά, βλέπεις την μπλε επιφάνια να έχει παραμένουν κυματισμούς. αλλού δυνατούς αλλού απαλούς. Η σκούρα επιφάνεια αλλού είναι βαθιά αλλού κοντά σου και αλλού σε μπλέκουν κάτι άσπροι ατμοί.. ΤΙ στο καλό συμβαίνει.

πλησιάζεις λίγο ακόμα. Κοιτά... κάτι κινείτε στην επιφάνεια! Τι είναι αυτό; τι συμβαίνει;. δεκάδες άλλα πλάσματα μόνα τους η σε κοπάδια σε σπίτια η σε δέντρα άλλα ιπτάμενα άλλα σερνόμενα άλλα δίποδα άλλα τετράποδα υπάρχουν εδώ πάνω. Άλλα μπεζ άλλα καφέ άλλα κίτρινα άλλα κόκκινα άλλα μαύρα. ΑΑΑ !!! τι έκπληξη! ΜΕΡΙΚΑ ΔΕΝ ΑΚΟΥΜΠΑΝΕ ΣΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΚΑΝ!!!

Αναρωτιέσαι πιο από όλα να επιλέξεις. Όλα είναι τόσο ίδια μεταξύ τους. κλείνεις τα μάτια και ανάμεσα σε όλα επιλεγείς τα μπεζ με δυο πόδια και δυο χέρια. Μοιάζουν ίσως και σε σένα. δεν έχεις κοιταχτεί και ποτέ να σε δεις. Όσο τα πλησιάζεις αργά για σένα πια παρατηρείς πως ακόμα και αυτά έχουν διάφορες εν τέλει αλλά όχι πάρα πολλές. Όλα έχουν δυο πόδια δυο χέρια σκούρα η ξανθά μαλλιά.

γιατί αυτό το ταξίδι να έχει διαρκώς επιλογές; Δε μπορεί να έχει κάτι διαφορετικό από την αρχή να σου κεντρίσει το ενδιαφέρον; Όλα πρέπει να είναι τόσο όμοια μεταξύ τους και να πας τόσο πολύ κοντά για να δεις τη διάφορα;

Φτάνεις και προχωράς ανάμεσα στους ανθρώπους. κάτι σου επιτρέπει και τους ακούς τι λένε και τους καταλαβαίνεις κιόλας. Μπορείς και ταξιδεύεις ανάμεσα τους χωρίς να σε δουν να σε καταλάβουν. γυρνάς σε λεπτά ολόκληρη αυτή τη πολύχρωμη μπάλα. ακούς τι λένε και βλέπεις να έχουν ανά ομάδες άλλο τρόπο ομιλίας!!!

Κι αν γίνω πιο μικρός από αυτούς; αν πάω κοντά τους να δω τι γίνεται;
Πως να διαλέξεις τώρα; Σταματάς σε μια ατμόσφαιρα που σ αρέσει. Διαλέγεις κάποιον τους με μπεζ χρώμα και σκούρο μαλλί. αρχίζεις να μικραίνεις κι άλλο κι άλλο. Φτάνεις στο δέρμα του κοντά. Βρίσκεσαι σε ένα δάσος πια! τεράστιοι κορμοί Γύρο σου κουνιούνται ρυθμικά όλοι μαζί ταυτόχρονα.

Και γίνεσαι ακόμα πιο μικρός και συνεχίζεις.. συνεχίζεις. Βρίσκεσαι σε ένα σκούρο μονόχρωμο υγρό που σε παρασέρνει. ΤΙ είναι αυτό μέσα σ αυτά τα πλάσματα. πρέπει να το διερευνήσεις. Πιο μικρός ακόμα. αυτό που έμοιαζε με υγρό ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι έχει κάτι κουκίδες! ΜΑ ΠΑΝΤΟΥ ΚΟΥΚΙΔΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΙΑ;;; τι κακό αυτό με τον κύκλο και τη σφαίρα; Όσο τις πλησιάζεις βλέπεις να έχουν παράξενα χαρακτηριστικά. ένα κέντρο και μια περιοχή Γύρο τους πολύ παράξενη. Διαλέγεις το κέντρο τους τώρα ανάμεσα σε άπειρα όμοια τους πιάνεις ένα και το πλησιάζεις. μπαίνεις μέσα του και μικραίνεις κι άλλο.

Να και κάτι διαφορετικό . Βιαστικές και μίκρυνες παρά πολύ. ένα έλασμα. σαν περιστρεφόμενη σκάλα είναι αυτό το πράγμα που αποτελείτε από αλλά μικρά κομματάκια!!! τι είναι αυτά;
ναι ξέρεις. κουκίδες είναι πάλι. Βουτάς με μανία σε ένα από αυτά και προχωράς ακατάπαυστα.

Κενό... και Γύρο σου σκοτάδι. αμέτρητες κουκίδες Γύρο σου φωτεινές. Δε γίνεται! πως γύρισες στην αρχή; Κάποιο λάθος έγινε. Όχι κανένα λάθος, ακόμα μικραίνεις διαρκώς. Επιλεγείς μια φωτεινή κουκίδα και τη πλησιάζεις. κέντρο και φωτεινοί κυματισμοί γύρω του. οι κυματισμοί φωτεινοί το κέντρο απτό. πας προς το κέντρο, το περνάς αν και ξέρεις τι θα βρεις... ΚΟΥ ΚΙΙΙΙ ΔΕΕΕΕΕΣ. έτσι δηλαδή σου φαίνονται Όλα αυτά γιατί κουκίδες δεν είναι! πολλές μαζί... λες να έχει κι άλλο;;;

τρεις φορές τις διαπέρασες και έχει ακόμα κι άλλες. κι όμως όλο αυτό το μέρος σου είναι τόσο γνωστό.


είναι ίδιο με την αρχή σου!!!!











Αν ξέρει κανείς τα φράκταλ θα ξέρει και τι γράφω πέρα από όσα φυσικά είναι ευνόητα!





εσείς σε πιο επίπεδο θα σταματούσατε για να ορίσετε τη μοναδικότητα και γιατί θα έπρεπε όλοι να δεχτούμε αυτό το σημείο για να την ορίσουμε;