Νεοελληνική ιστορία!

Λόγο των ημερών και των ανάλογων δημοσιεύσεών έπεσα πάνω σε άρθρα, κείμενα και απαντήσεις σχετικά με την τουρκοκρατία και την ιστορία όπως έχει γραφτεί από διάφορες "σχολές" (έτσι το καταλαβαίνω καλύτερα) ιστορικών ή ιστορικοψαγμένων!

Τι εννοεί ο ποιητής;

Είναι απαραίτητο να τον ρωτήσουμε άμεσα; Είναι απαραίτητο να πάρουμε άμεσα την απάντησή και την λύση στο "γρίφο";

Μια φράση αρκεί να πυροδοτήσει αναλύσεις των αναλύσεων χωρίς τέλος και χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα πάντα. Ξεκινάμε από μια φράση που γράφτηκε μετά από κάποια σκέψη και καταλήγουμε συνήθως σε συμπεράσματα άσχετα ή ακόμα και διαπληκτισμούς για παραπλήσιες απόψεις και σκέψεις.

Πολύ ενδιαφέρουσες μεν συζητήσεις, αλλά ταυτόχρονα πολύ αφυδάτικες για την σκέψη μας. Σταματήσαμε να την εκπαιδεύουμε ζητώντας άμεση λύση. Λίγο ανάσα να δώσουμε στο μυαλό μας να σκεφτεί "τι είπε ο ποιητής", μπορεί να οδηγήσει στον ενδότερο εαυτό μας. Στην καλύτερη κατανόηση των πραγμάτων χωρίς πολλά λόγια και φανφάρες.

Μπορεί ο λόγος των Σπαρτιατών να ήταν υπερβολικά μικρός αλλά σίγουρα τους επέτρεπε να γυμνάζουν το μυαλό τους να εκλαμβάνει σωστά τα σημάδια των λέξεων και των φράσεων ή ακόμα και των πράξεων. Δε χρειάζεται να φτάσουμε στο σημείο "δείχνεις σακί, λες αλεύρι" αλλά ταυτόχρονα δε χρειάζονται οι παράγραφοι και οι βαθιές απερίσκεπτες αναλύσεις.

Σκέψου πριν απαντήσεις. Δούλεψέ το στο μυαλό σου και βρες τι θέλει να πει ο συνομιλητής σου. Σταμάτα μια στιγμή και αφουγκράσου την σκέψη του. Μην κάνεις την δική σου βουλιμική ούτε υπέρβαρη. Άστη να χωνέψει την μπουκιά της και αν πεινά ακόμη δώσε της ακόμα μια μπουκιά και συνέχισε μέχρι να μη χρειάζεται άλλο προς το παρόν.

Ερωτήματα....

Καμιά φορά δε γυρνά στο μυαλό σου ένα κοινότυπο ερώτημα; Δε σε βασανίζει; Άνθρωποι πρέπει να έχουν χαθεί σκεπτόμενοι αν θα "λουστούν όσα έχουν κοροϊδέψει" για παράδειγμα ή αν υπάρχει η θεία δίκη και με ποιο τρόπο έρχεται και ξεπληρώνεται.

Πάντως ανάμεσα μας είμαι και εγώ αυτή τη στιγμή. Σκέφτομαι το παρελθόν μου και τις πράξεις μου. Πιο πολύ τις "κακές", εκείνες που δε θα έπρεπε να έχω καταφέρει γιατί τώρα πιθανών να τις λουστώ και εγώ. Μήπως είναι απλά ένας φόβος, μια ανασφάλεια, ή μήπως είναι η γνώση που έχουμε όλοι μας για τη συμπεριφορά των ανθρώπων.

Νιώθω να καίγομαι μέσα μου και δε ξέρω πως να το αντιμετωπίσω. Νιώθω να χάνομαι σε ένα φαύλο κύκλο πράξεων και επαναλήψεων. Τα έκανα, μου ανταποδίδεται, το ξανακάνω και συνεχίζει επ άπειρον. Πως βάζεις τρικλοποδιά στη ζωή σου και σταματάς τον κύκλο που σε στεναχωρεί. Μια ευχάριστη σκέψη είναι αρκετή ή μια ευχάριστη πράξη; Να νευριάσω, να το βγάλω από μέσα μου όλο αυτό όπως λένε ή τα νεύρα περάσανε πια και έμεινε μόνο στεναχώρια και σκέψη που οδηγεί στη στεναχώρια που οδηγεί σε βαθύτερη σκέψη.

Δεν γνωρίζω. θυμάμαι μετά από δυο χρόνια πάλι τη φράση "love me less, but love me for a long time" από ένα γαλλικό μιούζικαλ που δεν έχω δει. Μόνο ένα τρέιλερ κατάφερα και μου τυπώθηκε αυτή η φράση. Δυο χρόνια μετά την πιστεύω ακόμα; Δύσκολο να πω πως δεν την πιστεύω όταν δεκάδες αποφάσεις μου και πράξεις μου έχουν βασιστεί στο μοτίβο της.

Το μοτίβο της σταθερότητας, του βάθους χρόνου. Κάπου, κάπου χρειάζομαι την αναλαμπή μου και το παραστράτημα μου. Όμως περισσότερο χρειάζομαι τη σιγουριά μου. Έχασα τόσο πολύ την ανεμελιά των παιδικών μου χρόνων και δε μπορώ να προσπεράσω για περισσότερα; Ίσως να το έπαθα όμως είμαι σίγουρος πως αυτό είναι διαφορετική ιστορία.

Δεν είναι άνοστη η σταθερότητα; Σου αρέσει; θες λίγο αλάτι να πάρει γεύση η ζωή σου; Θέλω, θέλω πολύ, αλλά μη το κάνεις και λύσα. Όχι, μια σταλίτσα μόνο, ίσα ίσα λίγους κόκκους να βάλουν χρώμα στη μουντή γεύση που αφήνει η στεθερότητα που αναζητάς. Μα είναι γευστική η σταθερότητα, η σιγουριά του χρόνου, η αγάπη και η λατρεία. Ακόμα πιο γλυκό είναι το πάθος και ο έρωτας να ξέρεις αλλά δεν κρατούν πολύ.

Το ξέρω αλλά τώρα τα φοβάμαι.
Τι φοβάσαι
Φοβάμαι τον αβέβαιο στόχο τους
Εσύ δεν είσαι;
Αβέβαιο...

Μια ιστορία γραμμένη...

Τελικά το internet με τρομάζει. Κάθε φόρα που σκέφτομαι τι έχω ζήσει μέσα σε αυτό το θηρίο επικοινωνιών τόσο πιο τρομακτικό μου φαίνεται. Σε κάποια άκρη του μυαλού μου υπάρχει η σκέψη «ότι γράφει δεν ξεγράφει». Ψάχνω σήμερα σε όλο αυτό το δίκτυο διάφορες σελίδες να και βλέπω που οδηγούν. Δε χρειάζεται να ψάξω στα πάντα για να δω πόσα πολλά έχουν συμβεί. Τα πιο πολλά άλλωστε τα θυμάμαι. Όμως το βάθος το έχω ξεχάσει. Κοιτώ προφίλ άλλων και φτάνουν χρόνια πίσω στην ιστορία τους. Το έχουν σκεφτεί;

Αλήθεια σκέφτηκες ποτέ πόσα μπορώ να μάθω από όσα ίχνη έχεις αφήσει στο ιντερνετ. Δεν έχει σημασία πως λέγετε η σελίδα που τα έχεις αποθηκεύσει, αλλά το πόσο πίσω στο χρόνο πάει αυτή η ιστορία. Πάει σχεδόν μέχρι την αρχή σου στον λαβύρινθο αυτό. Σαν το νήμα της Αριάδνης μπορεί ο οποιοσδήποτε να το ξετυλίξει και πρώτους από όλους ο ίδιος μας ο εαυτός, Μερικά κομμάτια έχουν χαθεί αλλά δε πειράζει. Το νήμα πάντα μπορείς να το δέσεις με κάτι προηγούμενο και να συνεχίσεις να ψάχνεις.

Το πιο προσβάσιμα εύκολο αρχείο μας είναι στον ίδιο μας τον υπολογιστή. Κάποιοι τα έχουν χάσει από κάποιο φορμάτ, κάποιοι σα και μένα τα έχουν διασκορπισμένα αλλά φυλαγμένα σε διάφορους δίσκους και σιντι και άλλοι τα έχουν προσεκτικά βαλμένα σε χώρο που να μπορούν να τα βρουν εύκολα.

Κοιτώ καμιά φορά την βιβλιοθήκη μου ή τα ράφια με τα σιντι από παλιά περιοδικά. Αμέτρητες πληροφορίες που αυτή τη στιγμή αδυνατώ να θυμηθώ έστω και το ένα εκατοστό τους. Ξέρω πως αν προσπαθήσω εκεί είναι και δεν χάνονται τόσο εύκολα.

Μια ολόκληρη ζωή εκατομμυρίων σελίδων γεμάτες από κάθε λογής συναίσθημα πλημμυρίζουν τον χώρο μου. Και πώς να τα μαζέψεις τώρα όλα αυτά. Χρειάζεσαι άλλα τόσα χρόνια από όσα σπατάλησες να τα δημιουργείς. Σε μια καθημερινότητα θα ήταν λόγια και αισθήματα που χάθηκαν και μένουν μόνο στη μνήμη μας, όμως εδώ ζουν ακόμα. Υπάρχει εδώ ακόμα μια οντότητα που ζει ηλεκτρονικά και σε καλεί να την αναβαθμίσεις προσθέτοντας κι άλλες πληροφορίες από το είναι σου.

Τα ίχνη των κινήσεών σου ίσως να μην είναι ορατά και να μην μένουν για καιρό καταγεγραμμένα, όμως τα ίχνη που θες να αφήσεις θα μείνουν εκεί για πολύ καιρό. Κανείς μας δε ξέρει για πόσο. Μόνο πως θα υπάρχουν μέχρι εκείνος ο σέρβερ και εκείνος ο σκληρός δίσκος σβηστούν μαζί με τα δεδομένα που κουβαλάνε χωρίς να έχουν αντιγραφεί πριν.

Είναι πραγματικά τόσο τρομακτικό ή μήπως απλά είναι ο τρόπος που ζούμε σήμερα; Είναι όπως θέλουμε να το δούμε. Από τότε που υπήρξε η πρώτη γραφή, μπορούσε ο καθένας μας να κρατήσει το προσωπικό του αρχείο και να διαμοιράζει όπως μπορεί ή θέλει τα γραπτά του και όχι μόνο. Τώρα όσο πιο εύκολο γίνεται τόσο πιο δελεαστικό και πιο καταβρωχθιστικό είναι. Ένα θηρίο αχόρταγό για τις πληροφορίες μας που θέλουμε να είναι έτσι. Είναι ο ίδιος μας ο εαυτός που αφήνει μόνιμα το ηλεκτρονικό του αποτύπωμα σε χιλιάδες μορφές δεδομένων.

Ξέρεις αν έχω την ευκαιρία μπορώ να δω ένα μεγάλο μέρος του παρελθόντος σου. Μπορώ όμως να σε κρίνω; Μπορώ να σε καταλάβω; Η απλά θα παραπλανηθώ από το πρίσμα των προσωπικών μου εμπειριών; Κανείς δε ξέρει παρά ο ίδιος μας ο εαυτός.

Δε βαριέσαι; Ποιος θα καθίσει να σπαταλήσει τόσες ώρες και μέρες να δει το προσωπικό μου νήμα που οδηγεί έξω από αυτόν τον λαβύρινθο. Ο Δαίδαλος θα απογοητευόταν και θα έμενε κλεισμένος για πάντα ίσως ή μπορεί να ήταν ο σημερινός χακεράς που θα ακολουθούσε έξυπνα βήματα πατώντας τα πιο σημαντικά πλήκτρα στο φανταστικό του υπερσύγχρονο πληκτρολόγιο. Το google θα το έπαιζε Αριάδνη και ο Μπιλ Γκειτς θα ήταν ένας ακόμα Μίνωας. Ή και όχι μπορεί όλα αυτά να είναι ο δικός μας προσωπικός Ηρόδοτος.

Πόσο πιο εύκολη μου φαίνεται η ζωή χωρίς αυτό τον ηλεκτρονικό κόσμο. Πόσο πιο ελεύθερή πιο ρομαντική και πιο δημιουργική.

Ακόμα και αυτό σε αυτό το κείμενο ή σε όποιο άλλο δε θα μπορούσα να περιλάβω όλο αυτό το πλέγμα που μας καλύπτει και μας ενώνει ταυτόχρονα. Πολλά μπορούμε να τα τυλίξουμε σε μια βαθυστόχαστη έκφρασή. Μπορούμε να κάνουμε το ίδιο και για το ίντερνετ ώστε οι επόμενες γενιές να καταλάβουν τι εστί η παρούσα μεταβατική περίοδος;