Αμηχανία

 - Δεν θέλω από εσάς κανέναν, όλοι το ίδιο είστε! Όλοι το ίδιο πράγμα είστε στο τέλος. Γλύκα, πάθος, λόγια και μόλις πάρετε ο,τι θέλετε μην σας ξέρουμε. Δεν αξίζει. Και εσύ.. και εσύ με όλες μιλάς, με όλες καυλαντίζεις το ίδιο άπιστος είσαι

- Ήμουν, κάποτε σε μια άλλη ζωή ίσως. Όχι πλέον.

- Ναι, τώρα προχτές άλλαξες.

- Όχι ήταν παλιά. Ήταν πριν τις σχέσεις, πριν τους δεσμούς. Τότε που έλεγα τι ήθελα και το έπαιρνα. Τότε μιλούσα, τότε ήμουν αυτό που δεν θες. Αλλά από τότε πέρασαν πολλά

- Ή πολλές...

- Από μια δυο σχέσεις μεγάλες που δεν άντεξαν τελικά

- Μαλάκας και σε αυτές δηλαδή καλά το λέω.

- Κρατήσαμε χρόνια. Οι απόψεις όμως, οι ζωές μας αλλάζουν, τα ναι γίνονται ίσως, γίνονται όχι. Οι σκέψεις, τα συναισθήματα τους άλλαξαν εδώ έμεινα ο ίδιος ίσως, ή μπορεί και να άλλαξα και γω.

Δεν χωρίσαμε όμως για κάτι κακό, δεν κρατήσαμε μούτρα. Μόνο εγώ μου έκανα ζημιά για δεν πίστευα πως οι αγάπες τελειώνουν. Βλέπεις, σε εμένα μένουν. Σαν μια μικρή ανάμνηση μέχρι κάτι πιο δυνατό πιο καλό ίσως στο μυαλό μου να φανεί. Στο έχω γράψει τόσες φορές μα δεν θες να το πιστέψεις, δεν θες να το διαβάσεις.

- Ναι, δεν μου λες κάτι διαφορετικό, αυτή η πλευρά του ανθρώπου δεν χάνεται, είναι στον χαρακτήρα φτιαγμένη.

- Ισως και να μην λέω. Αυτή η πλευρά ήταν μια μικρή περίοδο, αλλά δεν έλεγα ψέματα, δεν πουλούσα έρωτες και μελλοντικούς δεσμούς. Αντίθετα, έλεγα την αλήθεια και ας ήξερα πως λίγο μετά κάποιοι θα ζητήσουν περισσότερα.

Αλλά σε μια στιγμή όλα άλλαξαν. Βρέθηκα εκεί που ήθελα να βρεθώ, εκεί που έψαχνα να ζήσω. Και τα άφησα όλα πίσω μου. Μόνο αναμνήσεις και μερικά γραπτά για περιπέτειες.

Αλλά δεν κοίταξα ποτέ πίσω. Με κούρασε δεν θέλω άλλο εδώ και χρόνια. Κι ας λένε όλοι και εσύ ότι θέλετε. Πως δεν αξίζει, πως δεν γίνεται.

- Και πως να ξέρω τι νιώθεις, τι θες, τι θα είσαι.

- Στα έχω γράψει τόσες φορές ξανά και ξανά. Πριν να σε γνωρίσω, πριν καν βρεθείς στην ζωή μου.

Αλλά δεν θέλω έτσι εύκολα να φανταστείς τι θέλω, ποιος είμαι και τι ζητάω. Δεν θέλω να αναλωθώ σε μια γρήγορη εύκολη λύση γιατί έμαθες κάτι που σου άρεσε.

Άλλωστε δεν έδωσα σημασία τυχαία μόνο και μόνο για την ομορφιά σου. Άκουσα λίγο από τα λόγια σου, είδα λίγο από τις κινήσεις σου και τα βρήκα μαγικά. Αλλά δεν θα υποκειψω σε αυτή σου την γοητεία. Πρώτα θέλω να δω, να γνωρίσω και να μάθω πως όσα συναισθήματα ζητάς αλλά τόσα δίνεις. Θέλω να μιλάμε, να σε ακούω, να ξέρω τα καλά σου και τα δύσκολα σου. Πως θα ξέρεις και εσύ εμένα χωρίς μια τέτοια δοκιμή.

Τα κρεβάτια είναι λίγα μπροστά στην πραγματικότητα. Φανταστικά οι καύλες και οι οργασμοί αλλά αυτές οι γεύσεις ξεχνιούνται με τον καιρό. Και δεν θέλω κάτι τόσο αδύναμο. Τι να την κάνω την ανούσια, ασυναίσθητη συνουσία, αυτή της ορμή που μοιάζει τόσο μικρή μπροστά σε όλα τα άλλα.

Κοιτώ τα μάτια σου και βλέπω τόσους κόσμους. Μια αγάπη κάποτε με έμαθε πως ο έρωτας είναι επιλογή, επιλογή να μην τον αφήσεις να τον νιώσει πρόσθεσα και όχι να τον δημιουργήσεις. Για αυτό σου γράφω τόσα, για αυτό σου μιλώ και σε κοιτάω. Πρώτα να μάθουμε τα πιο βαθειά μας στίγματα και μετά ας επιλέξουμε να λυθούν τα συναισθήματα μας όλα.

Περί χορού, ρυθμού βημάτων και άλλων ιστοριών...

Πριν χρόνια που είχα ξεκινήσει το on2 θυμάμαι μια παρατήρηση που μου έγινε με ύφος χιλίων καρδιναλίων. Δεν θυμάμαι αν ήταν σε πάρτυ ή σχολή, νομίζω πάρτυ. Χορεύεις εκτός ρυθμού μου λέει λοιπόν. Θα σκεφτείς ήσουν στο 3 13 η ξέρω γω τι. Όχι, ήμουν στο 2 και ο "σωστός" ρυθμός ήταν το 1.

Αρκετό καιρό μετά υπέπεσα και γω στο ίδιο λάθος χωρίς το ύφος που δεν μου αρέσει αλλά, ναι θα τον ρίξω στον άλλο που είπε με υπεροπτικό ύφος "μπορείς να πατάς όπου θες". Δεν έχω θέμα με τι θα πεις αλλά σίγουρα με χαλάει το υφος.

Από τότε πολλά έχουν αλλάξει και πλέον τα πράγματα είναι για εμένα διαφορετικά. Ασήμαντο για εμένα αν είμαστε στο 2 ή στο 1 ή αλλάζουμε από το ένα στο άλλο διαρκώς. Και πάνω από όλα disclaimer θεωρώ τον εαυτό μου στα γενικά δεδομένα lvl 1 με lvl4 τους γνωστούς δασκάλους σε κάθε χορό.

Πλεον μου φαίνεται ασήμαντο σε γενικές γραμμές αν χορεύω πχ την μπατσάτα στο 1 2 3 η 4 αρκεί εκεί να οδηγεί η μουσική. Και βλέπω πως η μουσική και το "χτύπημα στο μπαμ" είναι και αντικειμενικο και υποκειμενικό. Στην ταινία whiplash ο καθηγητής χώνει χαστούκια στον ντράμερ για να του δείξει ότι στο πρώτο μ του μπαμ είναι γρήγορος και στο τελευταίο αργός. Αλλά κανένα δεν είναι λάθος στον σοσιαλ χορό. Απλά υπάρχουν χορευτές που καυλωνουν αν ο παρτενέρ τούς πατάει στο ίδιο γράμμα με αυτούς και ξυνιζουν αν "πατάει" διαφορετικά

Όμως κανείς τους δεν είναι λάθος γιατί στο τέλος είναι κοινωνικός χορός για χαρά και άλλα πράγματα και όχι παράσταση όσο και να το κάνουμε εμείς.

Άλλοι χορευτές θέλουν να κάνουν πλάκα, άλλοι θέλουν να είναι ακριβείς, άλλοι θέλουν να κάνουν σόου άλλοι απλά να χορέψουν απλά χωρις πολλά με εκείνον που γουστάρουν μόνο για την επαφή και το vibe.

Πρόβλημα υφίσταται μόνο όταν προσπαθούμε να επιβάλλουμε με υπεροπτικό ύφος την άποψη μας. Γενικά για εμένα με τους τρόπους μας και μόνο. Στο τέλος, από την στιγμή που γνωρίζεις τους βασικούς κανόνες όλα έχουν να κάνουν με το πώς αντιλαμβανόμαστε την μουσική.

Ο μουσικός μας δίνει πολλά "νούμερα" να "πατήσουμε" και πολλούς τρόπους εμείς βρίσκουμε να το κάνουμε. Η βάση μπορεί να είναι το 1234 αλλά θα πρέπει να καταλάβουμε πως αυτό είναι μόνο ένα μέρος της μουσικής που ακούμε, είναι ο γενικός ρυθμός και όχι ο μόνος. Κλασικό παράδειγμα είναι το κλαβε και τα μπονγκό που έχουν αυτούσια παραπάνω νούμερα και ας παίζουν στον ίδιο μέτρο (btw disclaimer 2 δεν ξέρω από μουσική και φαίνεται).

Ο τραγουδιστής μπορεί μέσα στο μετρό, μέσα στην φράση τεχνηέντως να χωρέσει πολύ περισσότερα φωνητικά χτυπήματα. Ποιοί είμαστε εμείς να το απαγορεύουμε πρώτον και γιατί να μην το εκμεταλλευτούμε στον χορό μας. Γιατί να κράξω με ύφος χιλίων καρδιναλίων κάποιον, η τον παρτενέρ που είναι εντός κάποιον οργάνων της μουσικής ή off-beat. Μπορεί να μην δίνω σημασία εγώ σε όλους τους ήχους ή τα φωνήεντα ή την τονικότητα που χρησιμοποιεί.

Καλύτερα να κοιτάμε να απολαμβάνουμε την διαφορετική προσέγγιση του καθενός και αν δεν μας αρέσει, πάντα υπάρχουν άλλοι στην πίστα να έχουμε, καλύτερο για εμάς, vibe μαζί τους.Καλύτερα να το βιώνουμε θετικά

Το πρόβλημα με το δεπυ και το συναίσθημα

Όλα αρχίζουν και έρχονται σαν απανωτές σφαλιάρες σε πολύ μικρή ηλικία. Σε εκείνο το πρώτο καρδιοχτύπι που θα μάθουμε αργότερα πως δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ γιατί δεν μας το επιτρέπει η φύση μας. Τότε που θα πλανταζεις τα βράδια από το κλάμα κι ας είσαι ακόμα Δημοτικό. Κάποιος νορμάλ με κάθε δίκιο του θα γελάσει και θα το βρει αστείο. 

Αυτό που δεν γνωρίζει όμως είναι πως το δεπυ δείχνει τα πρώτα του συναισθηματικά δόντια. Αυτά που για την υπόλοιπη ζωή τα δαγκώνουν αιματηρά. Και ο έρωτας και η αγάπη γίνονται άρρηκτα δεμένα με το είναι ολόκληρο και κάθε περιπέτεια γίνεται δυνατή και χωρίς επιλογές. 

Θυμάμαι πρώην να ρωτά αν μετά από τόσα χρόνια έχω ξεπεράσει τις προηγούμενες και το συναίσθημα σκάει και ψέματα δεν μπορώ να πω εύκολα σε αυτά. Μια αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ. Πάντα θα υπάρχει κάτι. Χωρίς να γίνεται εμπόδιο κάποια στιγμή. Με το δεπυ ξέρεις, η αγαπάς η όχι η στα σκάει ο έρωτας και δεν ξέρεις που πας η φίλοι και τα λέμε. 

Τα συναισθήματα μας είναι τόσο δυνατά που όλοι έχουμε μια τύπου ναρκωτική εξάρτηση. Έτσι για να καταπραυνουμε τον κόσμο μας, να μην σκεφτόμαστε τόσο έντονα χωρίς σοβαρό λόγο.

Είναι συναρπαστικό βέβαια, όταν γουστάρεις θα δημιουργήσεις σενάρια για προηγούμενες ζωές, για αστέρα για οτιδήποτε δικαιολογεί αυτή την εμμονή που βιώνεις χωρίς να το περιμένεις. Και η άλλη στον κόσμο της, αδιάφορη, έκανε το παιχνίδι της και τώρα προσπαθείς να βρεις έναν τρόπο να ξεκολλήσεις. Αδύνατο δυστυχώς. 

Μόνο κάποια στιγμή αφου σε τιμωρήσει η σκέψη σου θα έρθει ένα πουφ και θα χαθούν όλα. Σε κάποια χαζή ανόητη στιγμή... 

"Μα και εσύ βρε παιδί μου μια κουβέντα δεν είπες". Είπα, ίσως μαζεμένα ίσως και όχι, δεν ξέρω. Ξέρω πως προχωρούσε δεν θα ήξερα πως να μην μου γίνει μεγαλύτερη εμμονή. Κρατάς λοιπόν αποστάσεις και σε νομίζουν απόμακρο, και αδιάφορο γιατί δεν ξέρουν τι κρύβεις. 

Πόσο θα προστρέξεις και τι ιστορίες θα φτιάξεις. Μέχρι να βρεθεί εκείνη που δεν θα παραπλανηθεί από το "θέατρο" της αδιαφορίας και τότε την πάτησες άγρια...