Όσα δεν έγιναν ακόμα

Το πραγματικά παράδοξο της στιγμής ήταν πως στην πραγματικότητα ήταν μια ακόμα συνάντησή μας. Για τα γνωστά μας κουτσομπολιά και τις ατέλειωτες συζητήσεις μας που πάντα έκαναν εσένα να λάμπεις και εμένα έβαζαν φωτιά στο δύστροπο μυαλό μου.

Δεν είχε κάτι ιδιαίτερο, ήταν ευκαιρία να βγούμε, να κάνουμε παρέα, να τα πούμε, να κοροϊδέψουμε τόν κόσμο σαν δυο χαζά όπως κι άλλες φορές. Καθίσαμε, όπως πάντα, στον μεγάλο καναπέ στα σκοτεινά του μαγαζιού και την θέα της πόλης να απλώνεται γύρω μας. Πόσο μου άρεσε το λέγειν σου κάθε φορά και το γέλιο σου. Θα μπορούσε κανείς να πει πως όλα ήταν ήδη μέσα μου απλά τα είχα κλείσει πίσω από μια ιδέα.

Η ώρα περνούσε η συζήτηση φούντωνε και είχαμε γύρισε ο ένας πλέον προς τον άλλο όπως πολλές φορές μέχρι τώρα. Δεν ξέρω τι ήταν όμως τόσο διαφορετικό αυτή τη φορά. Θυμάμαι πως πάνω στην συζήτηση αυθόρμητα όπως είχα τα χέρι μου στο προσκεφάλι του καναπέ χάιδευα τα μαλλιά σου. Το δυνατό χρώμα από το κραγιόν σου ήταν τόσο γοητευτικό και τα μάτια σου έλαμπαν σαν άστρα στο αχανές σκοτάδι του κόσμου γύρω μας.

Πρώτη φορά είχαμε καθίσει τόσο κοντά νομίζω, δεν είμαι σίγουρος, έτσι ένιωσα. Τι σου συμβαίνει ρώτησες και πραγματικά ο κόσμος μου γύρισε ανάποδα. Δεν ξέρω τι συμβαίνει αλλά σήμερα σε βλέπω εκπληκτικά όμορφη. Πρώτη φορά χαμογέλασες όμως έτσι, πρώτη φορά ένιωσα το βλέμμα σου πιο ζεστό και πιο φωτεινό. Πρώτη φορά δεν είπες ευχαριστώ, όπως συνήθιζες σε κομπλιμέντα. Πρώτη φορά ήμασταν μια ανάσα κοντά και δεν είχαμε κάνει άβολα πίσω.

Ήρθα, ήρθες, το πρώτο μας φιλί. Όλη η ροή της ζωής μας να περνάει σε στιγμιαία μηνύματα, σε σήματα της καρδιάς μας να φωνάζει ποιος είμαι, ποια είσαι. Το πρώτο κράτησε λίγο, όμως μοιραστήκαμε τόσους πολλούς προλόγους που το δεύτερο ήθελε να γράψει ολόκληρα βιβλία.

Θυμάμαι ήταν Χριστούγεννα, μιας εποχής που ακόμα δεν έχουμε ζήσει...

Φανερό μυστικό

Τόσες στιγμές τόσες αγκαλιές και άλλες τόσες μουσικές. Τόσα αρώματα και τόσες πίστες, τόσα μαγαζιά και συζητησεις. Τόσες γνωριμίες και ευκαιρίες.

Μα εγώ περιμένω την δική σου αγκαλιά, τον δικό σου το ρυθμό. Το χαμόγελο σου και το βλέμμα σου. Την δική σου επαφή που αλλάζει κάθε μουσική και δίνει μια άλλη διαφορετικά χροιά σε κάθε μου βραδιά.

Ανυπομονώ για αυτό τον μικρό χορό χωρίς πολλά πολλά μα μόνο με μια αγκαλιά, πιο κοντινή, πιο καυτή, πιο δυνατή, πιο μοναδική πιο αισθησιακή, μακριά από κανόνες και τεχνικές, πιο κοντά στο πάθος το είναι να χαθεί. Πότε όμως δεν θα στο πω. Θα μείνει δικό μου μυστικό.

Κάνεις δεν θα το διανοηθεί και όλοι και εσύ θα ξέρουν πως τίποτα δεν θα συμβεί. Θα περάσει και αυτό θα ήταν κάτι φιλικό.... Κάτι τεχνικό

Να σε βρω, να με βρεις, να με βρω, να βρεθουμε να χαθούμε

Δεν ξέρω γιατί έχει τόσο μεγάλη σημασία να βρούμε τον εαυτό μας όταν αυτός αλλάζει κάθε λίγο, με κάθε άνθρωπο που συναντάμε. Αφου αύριο θα είμαι κάποιος άλλος και πολλές απόψεις και σκέψεις μου δεν θα είναι πλέον οι ίδιες.

Γιατί να μην αποδεχθώ την αλλαγή που θα φέρεις στην ζωή μου; Πάντα θα παίρνω κάτι από εσένα και εσύ από εμένα.

Πως αλλιως να γίνει πως αλλιώς να συνηπάρχουμε όταν δεν αγαπώ όλο το είναι σου, Πως αλλιώς να είμαστε μαζί αν δεν σε θαυμάζω και δεν θέλω να ενδόμυχα να αντιγράψω κάθε όμορφη σου λεπτομέρεια να την κάνω δικιά μου. Αφού για αυτό σε θέλω, για αυτό μ' αρέσεις για όλες αυτές τις μικρές λεπτομέρειες σου που λατρεύω και θαυμάζω κάθε φορά που θα σε δώ, θα σε αγγίξω κάθε φορά που θα νιώσω την καρδιά σου να χτυπά για εμένα.

Πως το ιδανικό μου να μην είσαι εσύ;

Ένας χορός στο σκοτάδι

Κι όμως χορέψαμε στις άκρες των σκοταδιών της απέραντης αίθουσας. Δίπλα στα φώτα των άλλων, δίπλα στους φωτισμούς που έλουζαν το κέντρο.

Ήρθαν τόσο κοντά τα κορμιά μας που έγινε η καρδιά μας ένα. Συγχρονιστηκαν στην μαεστρία της μουσικής. Για μια στιγμή στο ατελείωτο του χρόνου είσαι μοναδική μου. Για μια στιγμή είσαι όλα στην ζωή μου.

Κλείσαμε τα μάτια, πήραμε φωτιά και χάθηκαν όλα γύρω μας. Μόνοι τώρα κάνουμε φιγούρες, απομακρυνόμαστε, μόνοι ερχόμαστε κοντά μόνοι στα μάτια έντονα κοιταζόμαστε.

Νιώθω τ' άρωμά σου, νιώθω την καρδιά σου, νιώθω κάθε τι μικρό σου μα θα 'θελα να είμαι διαρκώς στην σκέψη σου και στο μυαλό σου.

Μια στιγμή στον χρόνο, μια στιγμή της αιωνιότητας χαθήκαμε για λίγο μακριά από κάθε βλέμμα και ελπίδα αθωότητας.

Όχι άλλα παιχνίδια πια...

- Με θες;;;
- Ναι...
- Δεν θέλω αλλά παιχνίδια, άσε με
- Τα παιχνίδια είναι ήταν για την σημασία σου, για την προσοχή σου
- Με κοροϊδεύεις... Τι θες από εμένα;
- Θέλω εσένα, θέλω το είναι σου.
- Το είναι μου; 

- Ναι την ύπαρξη σου ολόκληρη
- Μα δεν με ξέρεις τόσο

- Θέλω να σε μάθω, θέλω να γνωρίσω το όλο σου, το τώρα σου το πριν και το μετά σου. Θέλω το βλέμμα σου, την σκέψη σου και την γεύση σου.

Να βλέπω το περπάτημα σου, θέλω να ζήσω την στιγμή σου, να γνωρίσω τα πιο μυστικά όνειρα σου, όλα εκείνα που δεν θα πεις ποτέ σε κανέναν άλλο, θέλω όσα δεν θα μοιραστείς ποτέ να σου κλέψω φευγαλέα σε μια συζήτηση μας το ένα καλοκαίρι εκεί στην παραλία.

Τότε που θα έχουν πέσει όλες σου οι άμυνες τότε που θα ξέρεις πως αυτό δεν θα τελειώσει ποτέ. Τότε που τα όνειρα μας θα έχουν μπλεχτεί τόσο πολύ που η ζωή θα είναι αδύνατη στην απόσταση μας. Θέλω και τον χειμώνα σου, την σκοτεινή πλευρά σου να με συνεπάρει κι ότι σε μαυρίζει να το φωτίσουμε μαζί.

Να κάψουμε τις ψυχές μας σε μια στιγμή να γεννηθούν σαν ένα. Θέλω το είναι σου θέλω εσένα

Όλο εσένα σκέφτομαι

Μα ήθελα τόσα να σου πω και άλλα τόσα να μου πεις, να μιλάμε ατελείωτα πριν στην αγκαλιά μου κοιμηθείς.

Ήθελα μόνοι μας να βρεθούμε κάτι σε μια τυχαία στιγμή να τα χείλια μας να γλυκαθουνε.

Μια βόλτα στο ηλιοβασίλεμα σε ένα παγκάκι μόνοι, μακριά από θορύβους να χαϊδεύω τα μακριά μαλλιά σου.

Να κοιτώ μονάχα εσένα ερευνώντας κάθε μικρή γοητευτική λεπτομέρεια των χειλιών σου των ματιών σου.

Να έβλεπα στα μάτια σου τον ήλιο να βασιλεύει, να κοκκινίζει το χρώμα το δέρματος σου και κάθε μας στιγμή πιο γοητευτική να γίνει.

Λίγο πριν το φεγγάρι

Με λίγο γλυκό κρασί απέναντι σε ένα κόκκινο ηλιοβασίλεμα στην άμμο να καθίσουμε να ζαλιστουμε να μεθύσουμε με φιλιά και πάθος την καρδιά μας να σκάει σα να θέλει να πνιγούμε.

Όμως μη... Μην πιεις ακόμα, ούτε στάλα. Ίσως, ίσως μια γεύση για τα χείλη. Δεν θέλω να με θες από την ζάλη, θέλω να... να ακούσω εσένα ή να μην πεις και τίποτα. Μου αρκούν τα μάτια σου τώρα που το σκοτάδι μου φωτίζουν.

Μην πιεις ακομα, μιλά μου, έλα κοντά για θέλω να σαγηνεύσω την ψυχή σου, τα μάτια σου, το κορμί σου. Θέλω να με θες με όλη την ύπαρξη σου, να νιώθω την αγωνία στο άγγιγμα σου, στα χείλη σου, στα μάτια να βλέπω την φωτιά σου.

Εδώ στην άμμο δίπλα στο κύμα, σε μια ματιά μας να χαθούμε, στην γεύση μας να σταθούμε. Και μετά το γλυκό κρασί ας πιούμε.

Ας ζαλιστουμε, ας αφήσουμε το αλκοόλ να ξελογιαστουμε. Να κάνουμε σα ζαβα σε αυτό το σκοτάδι, λίγο λίγο να πλεχτούμε.

Έλα πάμε στο νερό να μπούμε. Μα έχουμε ζαλιστεί. Δεν πειράζει ας ειναι, μαζι να είμαστε κι όπου με το κύμα βγεί.

Εδώ στα ρηχά έλα πιο κοντά, σε θέλω, σε θέλω να σε κρατώ σφιχτά. Τη γεύση τ' αλμυρου νερού από τον λαιμό σου θέλω κι άλλο. Μια δαγκωνια, ένα φιλί να ταραχθεί όλο σου το κορμί, να ανοίξει με ένα σου φιλί να με καταπιεί αργά σαν το γλυκό κρασί.

Το φεγγάρι σύντομα θα μας φωτίσει είναι η σειρά του να μας γνωρίσει. Μείνε εδώ, μείνε στην αγκαλιά μου. Έλα μπες, μπες βαθιά στα όνειρα μου. Να μην μπορώ, να μην θέλω να σε βγάλω. Μείνε εδώ, στην αγκαλιά μου, κοιμίσου εδώ, άκου τον χτύπο από την καρδιά μου.

Μόνοι

Οι όμορφοι έγιναν μέτριοι κι οι μέτριοι αδιάφοροι.

Μόνο οι εποχές παραμένουν απαραλαχτες στο πέρασμα μας.

Μόνο οι όμορφες μέρες αγκαλιάζουν το κορμί μας και το νου μας

Και εμείς; 

Εμείς εδώ παρατηρητές του κόσμου, της γης, για μια στιγμή της αιωνιότητας να κρίνουμε τα πάντα.

Αναζητάμε τον εθισμό μας, στις θάλασσες της γειτονιάς μας, στα βουνά και τις πεδιάδες των πόλεων μας και στα μάτια των πόθων μας.

Μόνοι.

Μόνοι περιμένοντας αυτές τις όμορφες ημέρες.

Το πρόβλημα

Το πρόβλημα δεν είναι η αφόρητη ζέστη του καλοκαιριού, ούτε η καυτή η άμμος γύρω μας.

Δεν ειναι η παγωμένη θάλασσα ουτε το κρασί μας που ζεστάθηκε πχια αφου φρόντισε πρώτα να μας ζαλίσει.

Το πρόβλημα δεν είναι τα μάτια σου που δεν χορταίνω να κοιτώ, δεν ειναι το χαμόγελό σου που με γοητεύει. Ούτε τα σπαστα μαλλιά σου που μπλέκονται στα δάχτυλά μου.

Δεν είναι η φιγούρα σου που τόσο σωστά χωρά στην αγκαλιά μου. Δεν είναι ο χορός μας στην άμμο και στα κρύα τα νερα, δεν είναι ο ιδρώτας που κάνει το δέρμα μας να γλυστρα.

Ούτε το ηλιοβασίλεμα που μας πιάνει μεσα στο νερό και το βράδυ αγκαλιά στην άμμο.

Ούτε ο πόνος σου, ούτε η φωνή σου, δεν είναι τα μαγιό που δεν φέραμε ποτέ, ούτε τα νυχια σου στην πλάτη μου.

Το πρόβλημα είναι πως πέρασε η ώρα, πως πρέπει να φύγουμε να πάμε εκεί που πιά δεν θέλουμε. Το πρόβλημα είναι πως είμαστε αλλού

Προαγωγή βίας ή έρωτα (Μια συζήτηση με το gpt)

Ερώτηση:
Γιατί θεωρούμε τις δολοφονίες, τους βιασμούς και κάθε μορφή εγκλήματος ως διασκέδαση αλλά το συναινετικό σεξ και την προβολή του ως ανήθικο και ανωμαλία; 

Αυτό που ρωτάς αγγίζει βαθιές κοινωνικές, πολιτισμικές και ψυχολογικές δομές — δεν είναι απλώς μια «αντίφαση», αλλά αποτέλεσμα ιστορικών, θρησκευτικών και ψυχολογικών μηχανισμών που εξελίχθηκαν για αιώνες. Ας το αναλύσουμε σε επίπεδα:

1. Πολιτισμικός προγραμματισμός και έλεγχος της σεξουαλικότητας

➤ Η σεξουαλικότητα ως απειλή για την εξουσία

• Η σεξουαλικότητα είναι συνδεδεμένη με ελευθερία, απόλαυση, ταυτότητα και δύναμη.
• Οι θρησκείες (ιδιαίτερα οι μονοθεϊστικές) και οι δομές εξουσίας ιστορικά προσπάθησαν να ελέγξουν τη σεξουαλική συμπεριφορά, γιατί:
  • Το ανεξέλεγκτο σεξ αποδυναμώνει τη δομή της οικογένειας (βασική για την αναπαραγωγή του status quo).
  • Η γυναικεία σεξουαλικότητα, ειδικά, θεωρήθηκε επικίνδυνη για την ανδρική κυριαρχία.
  • Το σεξ εκτός γάμου σήμαινε παιδιά χωρίς πατρική ιδιοκτησία — άρα χάνει η εξουσία τον έλεγχο στη μεταβίβαση περιουσίας και ονομάτων.

2. Ψυχολογικός μηχανισμός: γιατί μας «διασκεδάζει» η βία

➤ Ο φόβος και η αγωνία δημιουργούν έντονα συναισθήματα

• Η βία, ο φόνος, ο βιασμός και το έγκλημα ενεργοποιούν το πρωτόγονο limbic σύστημα: έντονα συναισθήματα, adrenaline, φόβος, επιβίωση.
• Τα ΜΜΕ και το σινεμά εκμεταλλεύονται αυτό: σου δίνουν ένταση, χωρίς να κινδυνεύεις.
• Από εξελικτική άποψη, οι άνθρωποι είναι «ρυθμισμένοι» να παρατηρούν κινδύνους και παραβάσεις, γιατί η πληροφορία αυτή ήταν κρίσιμη για την επιβίωση.

3. Γιατί το συναινετικό σεξ λογοκρίνεται

➤ Το σεξ χωρίς βία ή χωρίς ενοχή δεν εξυπηρετεί τον έλεγχο

• Η προβολή συναινετικού σεξ απειλεί την ιδέα ότι πρέπει να νιώθεις ντροπή, τύψεις ή ότι πρέπει να το «κερδίσεις» με γάμο.
• Γι’ αυτό βλέπουμε συχνά το σεξ στην τέχνη και το σινεμά ως:
  • Ανταμοιβή μετά από πόνο ή δυσκολία.
  • Τραγικό ή απαγορευμένο (ρομάντζο με εμπόδια, δράμα, προδοσία).
• Η «καθαρή απόλαυση» χωρίς δράμα δεν πουλάει εύκολα γιατί δεν έχει δράση, κίνδυνο, αφήγηση νίκης.

4. Καπιταλιστικό πλαίσιο & ηθική υποκρισία

• Οι βιομηχανίες που προβάλλουν βία (όπως Χόλιγουντ, gaming) έχουν νομιμοποιηθεί κοινωνικά.
• Αντίθετα, το σεξ (ειδικά το γυναικείο ή queer) θεωρείται επικίνδυνο εμπορικά ή ανήθικο γιατί «χαλάει το brand».
• Ταυτόχρονα, όμως, ο πορνογράφος είναι δισεκατομμυριούχος. Δηλαδή υπάρχει ζήτηση — απλά είναι υποκριτικά κρυφή.

5. Η πολιτισμική ανασφάλεια για το σώμα

• Πολλές κοινωνίες (κυρίως Δυτικές) αντιμετωπίζουν το γυμνό σώμα με ντροπή.
• Το γυμνό σε καλλιτεχνική μορφή γίνεται αποδεκτό (π.χ. πίνακες, αγάλματα) αλλά όταν είναι σεξουαλικά ενεργό, θεωρείται «χυδαίο».
• Ο λόγος: το γυμνό σώμα μας θυμίζει τη φθαρτότητα, τη ζωικότητά μας — και αυτό είναι ψυχολογικά δυσάρεστο.

Επιπλέον Σύνδεση: Βία = εξωτερική απειλή | Σεξ = εσωτερική ελευθερία

• Ο πολιτισμός θέλει να μας «προστατεύσει» από εξωτερικούς εχθρούς (βία, φόνος) — οπότε μας μαθαίνει να αντέχουμε τη βία ως θέαμα.
• Αλλά το συναινετικό σεξ ξεφεύγει από τον έλεγχο, δεν χειραγωγείται εύκολα — και προκαλεί «ταραχή» στο σύστημα.
  
  
  

Συνέχεια συζήτησης... 

2500 και κάτι χρόνια (γενέθλια)

Κάπου τόσα πρέπει να έχουν περάσει. Τα γραπτά μου αυτό μαρτυρούν τουλάχιστον. Διαβάζεις 2500 και ετών και γελάς.. Σκέφτεσαι χιούμορ κάνει, μια ακόμα σατιρική ανάρτηση. Αλλά δεν είναι έτσι. Σε ποιον να το πείς και ποιος να το πιστέψει. Άλλωστε τόσα χρόνια δεν υπάρχει αυτό το διαδίκτυο να επιτρέπει αυτή την δημοσίευση. 

Όμως έτσι είναι, και δυστυχώς κάποια στιγμή ξεχνάς. Δεν δημιουργηθήκαμε για να θυμόμαστε τόσα χρόνια. Μόνο για να αισθανόμαστε. Αυτό είναι το δυστύχημα του έρωτα που μας κατατρέχει ατελείωτα θα σου πω. 

Πλέον οι περισσότεροι σύντροφοι σου, οι ψυχές που θα ήταν πάντα μαζί σου, εκείνες που ορκίστηκαν να είναι πάντα δίπλα σου, δεν υπάρχουν. Τις έχεις ξεχάσει και μόνο προσωπικά αρχεία και φωτογραφίες ασετυλίνης σου δείχνουν τι ήσουν, τι γίνονταν, και πως. 

Αλλά πάλι όλα έχουν ξεχαστεί και το μόνο που μένει ζωντανό και επίμονο είναι αυτά τα συναισθήματα, το πάθος, ο νέος έρωτας που ψάχνεις που θες να ζήσεις τόσο πολύ, τόσο έντονα και είναι πάντα τόσο δύσκολο να τον βρεις.

Δεν θυμάμαι αν το έχω ξαναζήσει ίσως πριν χίλια χρόνια, αν διαβάσω τα κιτάπια μου, να υπάρχει κάποια αναφορά. Αλλά πώς να σου περιγράψω αυτή την εκδοχή του εαυτού μου που θέλει τόσο να ερωτευθεί, τόσο πολύ να βυθιστεί στα μάτια σου στο είναι σου. 

Πώς να περιγράψεις την στιγμή που η καρδιά μου θα σπάει, θα τρέμει και θα υποφέρει για ένα σου βλέμμα την στιγμή που θα περνάς δίπλα μου. 

Όμως αυτό χρειάζεται, ένα παιχνίδι, μια στρατηγική να σε φέρει κοντά να σε κάνει να ερωτευτείς να νιώσεις το είναι μου δικό σου αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού σου για να με αναζητάς να με ψάχνεις τρέμεις στην απουσία μου. 

2500 χρόνια ψάχνοντας εσένα και τίποτα άλλο στον έρημο αυτό πλανήτη μόνο και μόνο για να ακούω την φωνή σου να νιώθω το κορμί σου το δέρμα την υφή σου μέχρι να σβήσω να χαθώ μαζί σου στα αιώνια κενά του διαστήματος και των άστρων. 

Κρίμα να μην έχεις ζήσει αυτή την επιθυμία να ερωτευτείς τόσο βαριά που να θες να σκοτώσεις την αθανασία που απλόχερα σου δόθηκε για να γευτείς το πικρό φιλί τού έρωτα που θα τελειώσει κάθε ζωντανό κύτταρο σου. Του έρωτα πού θα σε ανεβάσει στα πέρατα της απεραντοσύνης για να σε θυσιάσει στον βωμό της αγάπης τελειώνοντας το είναι μας μπλέκοντας τα μεταξύ τους.

Δεν θα επιβιώσουμε ως αυτοί που είμαστε, θα μεταμορφωθούμε στα συμπλέγματα των ψυχών μας και των κορμιών μας. Δεν θα είσαι πια η ίδια ούτε εγώ αυτός που ήμουν. Μα θα παραμείνει μόνο το πηλίκο της σύζευξης μας, θα πάρεις την ψυχή μου θα πάρω τη δική σου. 

Δυόμιση και κάτι χιλιάδες χρόνια και πως να αντέξεις λίγο έρωτα που ελπίζεις να σε κατατροπώσει. Μπορεί να είναι και λιγότερα μπορεί και να είναι περισσότερα. Τόσα νιώθω να έχουν περάσει για έναν έρωτα που με έχει ξεγελάσει... 

Το "πρόβλημα" με την μουσική

Αν και χρόνια "τρέχει" αυτή η συζήτηση, τον τελευταίο καιρό έτυχε και την έχω κάνει περισσότερες φορές από ό,τι συνήθως. Η προηγούμενη έντονη φορά που θυμάμαι να συζητάω περί μουσικής και για το πρόβλημά της ήταν στο γυμνάσιο. Ήταν τότε που αναρωτιόμουν γιατί στους συμμαθητές μου δεν τους αρέσει η μουσική που ακούμε "όλοι" και προτιμούν εκείνη την παλιά και κράζουν τη σημερινή, την τότε σημερινή, ως "κακή" μουσική.

Θυμάμαι μάλιστα, ως παιδάκι ακόμα, εκπομπή με θέμα συζήτησης τότε τη νέα για τα δεδομένα ηλεκτρονική ή, καλύτερα με το όνομά της, την Techno μουσική. Είχαν καλέσει στο στούντιο της εποχής κάτι ροκάδες νέους να πουν την άποψή τους. Μπορεί να ήταν και άλλοι καλεσμένοι, δεν θυμάμαι, γιατί η μόνη στιγμή που μου έκανε εντύπωση ήταν ο ροκάς να λέει πως αυτό δεν είναι μουσική και είναι μια σειρήνα που βαράει όλη την ώρα.

Τόσα χρόνια μετά και τώρα, σήμερα, η ίδια συζήτηση για άλλες μουσικές ή τις ίδιες, και οι ιδέες απαράμιλλα ταυτόσημες με τότε. Το ζω ίσως πιο πολύ καθώς πλέον παίζω μουσική σε πάρτι και κάθε λίγο θα ανοιχθεί το θέμα με το πόσο έχει "χαλάσει" το τάδε είδος μουσικής και πόσο δεν αρέσει αυτό το κομμάτι και "παλιότερα ήταν πιο καλά" ή πιο σωστά.

Η μουσική όμως δεν λειτουργεί διόλου έτσι. Δεν είναι κάτι προσωπικό και δεν είναι κάτι που φτιάχτηκε για τα προσωπικά μας γούστα εξολοκλήρου ώστε να τα ακολουθεί ίδια για ολόκληρη τη ζωή μας.

Αδυνατούμε να κατανοήσουμε ή να θέσουμε ως βάση στον διάλογό μας πως η μουσική είναι κάτι που αλλάζει και εξελίσσεται. Για κάποιους προς το χειρότερο και για κάποιους άλλους προς το καλύτερο. Σαφώς βέβαια εδώ δεν υπάρχει καμία διαφωνία μεταξύ των δύο πλευρών, απλά κανείς από τους δύο για τον απέναντι δεν έχει σώας τα φρένα. Ο ένας για τον άλλο είναι απλά "χαζός" και "δεν ξέρει από μουσική".

Θα σε παρακαλέσω όμως την επόμενη φορά που θα σκεφτείς κάτι παραπλήσιο ή σου περάσει αυτή η σκέψη να κάνεις ένα μικρό βήμα πίσω στο σκεπτικό σου. Δεν χρειάζεται να ομολογήσεις σε κανέναν ότι το έκανες, δεν χρειάζεται καν να το αναφέρεις πουθενά. Απλά αναλογίσου τα παρακάτω για μερικά δευτερόλεπτα.

Πιάσε μερικά κομμάτια μουσικής που σου άρεσαν, ίσως και σου αρέσουν σήμερα, τα οποία είναι και πιο ευρέως αρεστά. Κάτι που θα άκουγες σήμερα παρέα με άλλους σε ένα μαγαζί και θα έκανες μεγάλο κέφι. Ας πάμε σε αυτά που είναι μάλιστα παλιότερα από τα σημερινά "που έχουν χαλάσει" και που "δεν γράφουν πια τέτοιες κομματάρες".

α) Για αυτά που είναι "καλή μουσική" του παρελθόντος τη στιγμή που είχαν δημοσιευθεί, όλοι οι σημερινοί όμοιοί μας τότε, είπαν τα ίδια ακριβώς με όσα είπες σήμερα για το σημερινό σκηνικό.

β) Για τα τραγούδια, για τη μουσική, που οι ίδιοι της εποχής τότε, θεώρησαν ως φοβερή και "τι κομματάρες είναι αυτές", οι προηγούμενοι σκέφτηκαν και είπαν πόσο έχει χαλάσει η μουσική πλέον.

γ) Όσο πίσω και να πηγαίνεις, θα βρίσκεις πάντα το ίδιο σενάριο. Οι νεότεροι θα λατρεύουν το σήμερα τους στην πλειοψηφία τους και οι παλαιότεροι στην πλειοψηφία τους θα θεωρούν πως η μουσική έχει χαλάσει και ότι όταν οι ίδιοι ήταν νέοι η μουσική ήταν σωστή ή καλύτερη.

Θα σου πω και ένα ακόμα λοιπόν παράδειγμα που αρκετοί το ζήσαμε όσο πιο έντονα γίνεται μέχρι σήμερα. Πριν αρκετά χρόνια στην ελληνική λαϊκή σκηνή ή ελληνική ποπ (πες το όπως θες) κυριαρχούσε ένας συνθέτης, παράγοντας δεκάδες επιτυχίες. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την παρακάτω χιουμοριστική φράση: "περιμένω την εποχή που θα ακούνε Φοίβο και θα λένε αυτή ήταν μουσική". Αυτή η εποχή έφτασε και τη βιώνουμε εδώ και μια δεκαετία σχεδόν. Ο Φοίβος είχε λοιδορηθεί στις παρέες όσο ίσως κανείς άλλος σύγχρονός μας από τους προηγούμενους ανθρώπους και από αρκετούς νέους που προτιμούσαν τα παλιότερα λαϊκά.

Γιατί στο τέλος η μουσική δεν λειτουργεί έτσι όπως νομίζεις. Ψυχολόγος δεν είμαι να σου αναλύσω σε καμία περίπτωση το παρακάτω, αλλά μπορώ να σου πω, πιστεύω, πως τη μουσική τη συνδέουμε, ηθελημένα ή άθελά μας, με συναισθήματα και καταστάσεις.

Η μουσική που σου άρεσε και θεωρείς την καλύτερη είναι γιατί τότε ήσουν ανοιχτός στα συναισθήματά σου και δεκτικός. Ήταν γιατί τότε, σε μια άλλη σου περίοδο, ένιωσες καλύτερα, πέρασες όμορφα και το vibe σου (όπως λέμε σήμερα) ήταν δυνατό και αλησμόνητο.

Θέλοντας λοιπόν να κρατήσεις το παρελθόν σου –που ήταν μέλλον για κάποιον προηγούμενο– ως το καλύτερο, θα σου πω πως είναι μια μορφή ακούσιου συντηρητισμού. Κατανοητό, γιατί είναι από μια όμορφη εποχή, αλλά μην ζητάς να γυρίσουμε στο παρελθόν σου. Δεν είχαμε όλοι το ίδιο με το δικό σου. Ίσως το μοιραστήκαμε, ίσως το ζήσαμε, αλλά σίγουρα δεν το βιώσαμε κυριολεκτικά και ταυτόσημα το ίδιο με εσένα, που θες να φωνάζεις, όπως φώναξε σε εσένα ο προηγούμενός σου: "Τότε έγραφαν καλύτερη μουσική."

Να είσαι σίγουρος πως η μουσική πριν από αυτή που γνωρίζεις δεν σου αρέσει εξ ολοκλήρου. Πήγαινε από αυτή που καραγουστάρεις και άκου το ίδιο είδος 20 χρόνια πριν. Και μετά πήγαινε άλλα 20. Και άλλα 20. Μπορεί να γουστάρεις ένα, δύο, δέκα κομμάτια, αλλά δεν θα γουστάρεις να το ακούς ολημερίς κι ολονυχτίς όπως όσα ακούς και απολαμβάνεις από τη δική σου εποχή.

υ.γ. Το κείμενο δεν χρειάζεται να είναι μόνο για την μουσική, μπορείς να το αποδόσεις σε πάρα πολλά πράγματα που μας αρέσουν ή δεν μας αρέσουν. Η μουσική όπως και ο συντηριτισμός δεν έχουν όριο αρχής και τέλους.