Όσα δεν έγιναν ακόμα
Το πραγματικά παράδοξο της στιγμής ήταν πως στην πραγματικότητα ήταν μια ακόμα συνάντησή μας. Για τα γνωστά μας κουτσομπολιά και τις ατέλειωτες συζητήσεις μας που πάντα έκαναν εσένα να λάμπεις και εμένα έβαζαν φωτιά στο δύστροπο μυαλό μου.
Δεν είχε κάτι ιδιαίτερο, ήταν ευκαιρία να βγούμε, να κάνουμε παρέα, να τα πούμε, να κοροϊδέψουμε τόν κόσμο σαν δυο χαζά όπως κι άλλες φορές. Καθίσαμε, όπως πάντα, στον μεγάλο καναπέ στα σκοτεινά του μαγαζιού και την θέα της πόλης να απλώνεται γύρω μας. Πόσο μου άρεσε το λέγειν σου κάθε φορά και το γέλιο σου. Θα μπορούσε κανείς να πει πως όλα ήταν ήδη μέσα μου απλά τα είχα κλείσει πίσω από μια ιδέα.
Η ώρα περνούσε η συζήτηση φούντωνε και είχαμε γύρισε ο ένας πλέον προς τον άλλο όπως πολλές φορές μέχρι τώρα. Δεν ξέρω τι ήταν όμως τόσο διαφορετικό αυτή τη φορά. Θυμάμαι πως πάνω στην συζήτηση αυθόρμητα όπως είχα τα χέρι μου στο προσκεφάλι του καναπέ χάιδευα τα μαλλιά σου. Το δυνατό χρώμα από το κραγιόν σου ήταν τόσο γοητευτικό και τα μάτια σου έλαμπαν σαν άστρα στο αχανές σκοτάδι του κόσμου γύρω μας.
Πρώτη φορά είχαμε καθίσει τόσο κοντά νομίζω, δεν είμαι σίγουρος, έτσι ένιωσα. Τι σου συμβαίνει ρώτησες και πραγματικά ο κόσμος μου γύρισε ανάποδα. Δεν ξέρω τι συμβαίνει αλλά σήμερα σε βλέπω εκπληκτικά όμορφη. Πρώτη φορά χαμογέλασες όμως έτσι, πρώτη φορά ένιωσα το βλέμμα σου πιο ζεστό και πιο φωτεινό. Πρώτη φορά δεν είπες ευχαριστώ, όπως συνήθιζες σε κομπλιμέντα. Πρώτη φορά ήμασταν μια ανάσα κοντά και δεν είχαμε κάνει άβολα πίσω.
Ήρθα, ήρθες, το πρώτο μας φιλί. Όλη η ροή της ζωής μας να περνάει σε στιγμιαία μηνύματα, σε σήματα της καρδιάς μας να φωνάζει ποιος είμαι, ποια είσαι. Το πρώτο κράτησε λίγο, όμως μοιραστήκαμε τόσους πολλούς προλόγους που το δεύτερο ήθελε να γράψει ολόκληρα βιβλία.
Θυμάμαι ήταν Χριστούγεννα, μιας εποχής που ακόμα δεν έχουμε ζήσει...
Δεν είχε κάτι ιδιαίτερο, ήταν ευκαιρία να βγούμε, να κάνουμε παρέα, να τα πούμε, να κοροϊδέψουμε τόν κόσμο σαν δυο χαζά όπως κι άλλες φορές. Καθίσαμε, όπως πάντα, στον μεγάλο καναπέ στα σκοτεινά του μαγαζιού και την θέα της πόλης να απλώνεται γύρω μας. Πόσο μου άρεσε το λέγειν σου κάθε φορά και το γέλιο σου. Θα μπορούσε κανείς να πει πως όλα ήταν ήδη μέσα μου απλά τα είχα κλείσει πίσω από μια ιδέα.
Η ώρα περνούσε η συζήτηση φούντωνε και είχαμε γύρισε ο ένας πλέον προς τον άλλο όπως πολλές φορές μέχρι τώρα. Δεν ξέρω τι ήταν όμως τόσο διαφορετικό αυτή τη φορά. Θυμάμαι πως πάνω στην συζήτηση αυθόρμητα όπως είχα τα χέρι μου στο προσκεφάλι του καναπέ χάιδευα τα μαλλιά σου. Το δυνατό χρώμα από το κραγιόν σου ήταν τόσο γοητευτικό και τα μάτια σου έλαμπαν σαν άστρα στο αχανές σκοτάδι του κόσμου γύρω μας.
Πρώτη φορά είχαμε καθίσει τόσο κοντά νομίζω, δεν είμαι σίγουρος, έτσι ένιωσα. Τι σου συμβαίνει ρώτησες και πραγματικά ο κόσμος μου γύρισε ανάποδα. Δεν ξέρω τι συμβαίνει αλλά σήμερα σε βλέπω εκπληκτικά όμορφη. Πρώτη φορά χαμογέλασες όμως έτσι, πρώτη φορά ένιωσα το βλέμμα σου πιο ζεστό και πιο φωτεινό. Πρώτη φορά δεν είπες ευχαριστώ, όπως συνήθιζες σε κομπλιμέντα. Πρώτη φορά ήμασταν μια ανάσα κοντά και δεν είχαμε κάνει άβολα πίσω.
Ήρθα, ήρθες, το πρώτο μας φιλί. Όλη η ροή της ζωής μας να περνάει σε στιγμιαία μηνύματα, σε σήματα της καρδιάς μας να φωνάζει ποιος είμαι, ποια είσαι. Το πρώτο κράτησε λίγο, όμως μοιραστήκαμε τόσους πολλούς προλόγους που το δεύτερο ήθελε να γράψει ολόκληρα βιβλία.
Θυμάμαι ήταν Χριστούγεννα, μιας εποχής που ακόμα δεν έχουμε ζήσει...