2500 και κάτι χρόνια (γενέθλια)
Κάπου τόσα πρέπει να έχουν περάσει. Τα γραπτά μου αυτό μαρτυρούν τουλάχιστον. Διαβάζεις 2500 και ετών και γελάς.. Σκέφτεσαι χιούμορ κάνει, μια ακόμα σατιρική ανάρτηση. Αλλά δεν είναι έτσι. Σε ποιον να το πείς και ποιος να το πιστέψει. Άλλωστε τόσα χρόνια δεν υπάρχει αυτό το διαδίκτυο να επιτρέπει αυτή την δημοσίευση.
Όμως έτσι είναι, και δυστυχώς κάποια στιγμή ξεχνάς. Δεν δημιουργηθήκαμε για να θυμόμαστε τόσα χρόνια. Μόνο για να αισθανόμαστε. Αυτό είναι το δυστύχημα του έρωτα που μας κατατρέχει ατελείωτα θα σου πω.
Πλέον οι περισσότεροι σύντροφοι σου, οι ψυχές που θα ήταν πάντα μαζί σου, εκείνες που ορκίστηκαν να είναι πάντα δίπλα σου, δεν υπάρχουν. Τις έχεις ξεχάσει και μόνο προσωπικά αρχεία και φωτογραφίες ασετυλίνης σου δείχνουν τι ήσουν, τι γίνονταν, και πως.
Αλλά πάλι όλα έχουν ξεχαστεί και το μόνο που μένει ζωντανό και επίμονο είναι αυτά τα συναισθήματα, το πάθος, ο νέος έρωτας που ψάχνεις που θες να ζήσεις τόσο πολύ, τόσο έντονα και είναι πάντα τόσο δύσκολο να τον βρεις.
Δεν θυμάμαι αν το έχω ξαναζήσει ίσως πριν χίλια χρόνια, αν διαβάσω τα κιτάπια μου, να υπάρχει κάποια αναφορά. Αλλά πώς να σου περιγράψω αυτή την εκδοχή του εαυτού μου που θέλει τόσο να ερωτευθεί, τόσο πολύ να βυθιστεί στα μάτια σου στο είναι σου.
Πώς να περιγράψεις την στιγμή που η καρδιά μου θα σπάει, θα τρέμει και θα υποφέρει για ένα σου βλέμμα την στιγμή που θα περνάς δίπλα μου.
Όμως αυτό χρειάζεται, ένα παιχνίδι, μια στρατηγική να σε φέρει κοντά να σε κάνει να ερωτευτείς να νιώσεις το είναι μου δικό σου αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού σου για να με αναζητάς να με ψάχνεις τρέμεις στην απουσία μου.
2500 χρόνια ψάχνοντας εσένα και τίποτα άλλο στον έρημο αυτό πλανήτη μόνο και μόνο για να ακούω την φωνή σου να νιώθω το κορμί σου το δέρμα την υφή σου μέχρι να σβήσω να χαθώ μαζί σου στα αιώνια κενά του διαστήματος και των άστρων.
Κρίμα να μην έχεις ζήσει αυτή την επιθυμία να ερωτευτείς τόσο βαριά που να θες να σκοτώσεις την αθανασία που απλόχερα σου δόθηκε για να γευτείς το πικρό φιλί τού έρωτα που θα τελειώσει κάθε ζωντανό κύτταρο σου. Του έρωτα πού θα σε ανεβάσει στα πέρατα της απεραντοσύνης για να σε θυσιάσει στον βωμό της αγάπης τελειώνοντας το είναι μας μπλέκοντας τα μεταξύ τους.
Δεν θα επιβιώσουμε ως αυτοί που είμαστε, θα μεταμορφωθούμε στα συμπλέγματα των ψυχών μας και των κορμιών μας. Δεν θα είσαι πια η ίδια ούτε εγώ αυτός που ήμουν. Μα θα παραμείνει μόνο το πηλίκο της σύζευξης μας, θα πάρεις την ψυχή μου θα πάρω τη δική σου.
Δυόμιση και κάτι χιλιάδες χρόνια και πως να αντέξεις λίγο έρωτα που ελπίζεις να σε κατατροπώσει. Μπορεί να είναι και λιγότερα μπορεί και να είναι περισσότερα. Τόσα νιώθω να έχουν περάσει για έναν έρωτα που με έχει ξεγελάσει...